به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بیش از ۲ هزار سال، بقایای یک کشتی جنگی در زیر آب‌های ساحلیِ فاناغوریا، شهری باستانی در کرانه دریای سیاه، آرمیده بود. رسوبات بخش زیادی از بدنه باقی‌مانده کشتی را پوشانده بودند، اما میخ‌های مسی، اتصالات فلزی و یک منقاره برنزی در کنار الوارهای کشتی سالم مانده بودند. روی این منقاره جنگی، نقش ستاره‌های پنج‌پر و هلال‌ها دیده می‌شد؛ نمادهایی که به باستان‌شناسان کمک کرد این کشتی را به میتریدات ششم اوپاتور مرتبط کنند.
این نام در قرن نخست پیش از میلاد در روم به‌خوبی شناخته شده بود. میتریدات بر پونتوس فرمانروایی می‌کرد، پادشاهی قدرتمندی در اطراف دریای سیاه ایجاد کرده بود و دهه‌ها با گسترش قلمروی روم جنگید. اکنون پژوهشگران به جای تمرکز بر جنگ‌های او، به فناوری به‌کاررفته در یکی از کشتی‌های مرتبط با ناوگان او پرداخته‌اند و فلزاتی را بررسی کرده‌اند که کشتی را در کنار هم نگه می‌داشتند و به آن امکان می‌دادند سال‌ها به خدمت ادامه دهد.
نتایج این پژوهش چیزی فراتر از ترکیب چند شیء باستانی را آشکار می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که کشتی‌سازان از اتصالات مسی بادوام استفاده می‌کردند، آلیاژهای مختلف را آزمایش می‌کردند، بخش‌های آسیب‌پذیر بدنه را تقویت می‌کردند و یک منقاره جنگی دریایی را از آلیاژی برنزی می‌ساختند که توانایی تحمل استفاده سنگین را داشت. این مطالعه نگاهی کم‌سابقه به مهندسی عملی و فنی ناوگانی در دریای سیاه ارائه می‌دهد؛ ناوگانی که در یکی از دشوارترین جنگ‌های شرقی روم فعالیت می‌کرد.
یک کشتی جنگی در زیر فاناغوریا
باستان‌شناسانِ زیر آب در سال ۲۰۱۲ بخش زیرین باقی‌مانده این کشتی را در بندر فاناغوریا پیدا کردند. حدود ۱۶ متر از بدنه کشتی در زیر بیش از ۱.۵ متر رسوبات بستر دریا باقی مانده بود؛ بخش‌هایی که برای متخصصان کافی بود تا ویژگی‌های ساختاری مرتبط با یک کشتی جنگی دوره هلنیستی را شناسایی کنند.
دو شاهد، بازه زمانی ساخت و فعالیت این کشتی را دقیق‌تر مشخص کردند. تجزیه‌وتحلیل رادیوکربن نشان داد که قدمت الوارهای کشتی به حدود اواسط قرن نخست پیش از میلاد می‌رسد؛ در همین حال، روی منقاره برنزی کشتی نمادهایی دیده می‌شد که با میتریدات ششم اوپاتور ارتباط داشتند. پس از آن، پژوهشگران نمونه‌هایی از کشتی را برای انجام بررسی‌های علمی دقیق‌تر به مؤسسه کورچاتوف منتقل کردند.
بنابراین، این کشتی غرق‌شده تنها بخشی از تاریخ کشتی‌سازی در دوران باستان نیست؛ بلکه در بستر واپسین فصلِ یک کشمکش سیاسی و نظامی قرار دارد که یک نسل تمام روم را درگیر خود کرده بود.
اعتبار عکس: مؤسسه باستان‌شناسی آکادمی علوم روسیه.
پادشاهی که به یکی از سرسخت‌ترین دشمنان روم تبدیل شد
میتریدات ششم در سال ۸۸ پیش از میلاد، پس از سال‌ها تنش بر سر مداخله روم در آناتولی، رویارویی بزرگ خود با روم را آغاز کرد. این درگیری به سه جنگ میتریدات انجامید و سرانجام برخی از مهم‌ترین فرماندهان نظامی روم، ازجمله سولا، لوکولوس و پومپه را نیز به میدان کشاند.
نیروهای میتریدات در مراحل نخست جنگ با سرعت پیشروی کردند. او کنترل بخش بزرگی از استان آسیای روم را به دست گرفت و دامنه جنگ را به جهان اژه گسترش داد. او همچنین به‌شدت به قدرت دریایی متکی بود و نیروهای خود را با کشتی‌های تجاری و تری‌رم‌ها جابه‌جا می‌کرد و در دریا با متحدان روم به مقابله می‌پرداخت. آپپیان یکی از این درگیری‌ها را در نزدیکی رودس ثبت کرده است؛ جایی که کشتی‌های رودسی در جریان یک توفان به نیروی پراکنده میتریدات حمله کردند، شماری از کشتی‌ها را به اسارت گرفتند و برخی دیگر را با کوبیدن به آن‌ها یا آتش زدن، از بین بردند.
این جنگ همچنین یکی از بدنام‌ترین رویدادهای دوران فرمانروایی میتریدات را رقم زد. بنا بر روایت آپپیان، پادشاه دستورهایی هماهنگ به شهرهای آسیای صغیر فرستاد تا رومیان و ایتالیایی‌های ساکن آن مناطق را بکشند. در اِفِسوس، افرادی که به معبد آرتمیس پناه برده بودند، از آن‌جا بیرون کشیده و کشته شدند. آپپیان همچنین از خشونت‌های مشابه در پرگامون، آدرامیتیوم، کائونوس و ترالس گزارش می‌دهد. شمار قربانیان در منابع باستانی بسیار متفاوت است و همچنان تأیید دقیق این ارقام دشوار است؛ بااین‌حال، خود این رویداد به یکی از بخش‌های تعیین‌کننده تصویر میتریدات در حافظه تاریخی روم تبدیل شد.
این پیشینه تاریخی توضیح می‌دهد که چرا یک کشتی جنگی منفرد از دنیای میتریدات تا این اندازه اهمیت دارد. کشتی فاناغوریا چیزی را در اختیار ما می‌گذارد که منابع ادبی باستانی قادر به ارائه آن نیستند؛ بخشی فیزیکی از ساختار نظامی‌ای که مقاومت طولانی‌مدت او را در برابر روم پشتیبانی می‌کرد.
بیست‌ودو میخ و داستانی بزرگ‌تر
پژوهش جدید بر روی ۲۳ شیء فلزی به‌دست‌آمده از لاشه کشتی و منقاره جنگی برنزی متمرکز بود. ۲۲ نمونه از این مجموعه، میخ یا قطعاتی از میخ بودند و نمونه دیگر، نوار کوچکی از فلزی خاکستری‌رنگ بود که یک میخ از میان آن عبور کرده بود. پژوهشگران منقاره جنگی را نیز به طور جداگانه در آزمایشگاه مرمت موزه-ذخیره‌گاه تاریخی و باستان‌شناسی فاناغوریا بررسی کردند.
اندازه میخ‌ها تفاوت قابل‌توجهی با یکدیگر داشت. بزرگ‌ترین نمونه باقی‌مانده حدود ۱۴ سانتی‌متر طول داشت، در حالی که کوچک‌ترین آن‌ها تقریباً ۸ سانتی‌متر بود. ساقه میخ‌ها به سمت نوک باریک می‌شد و خوردگی، ظاهر اولیه آن‌ها را چنان تغییر داده بود که گروه پژوهشی برای درک آن‌چه در زیر سطوح دگرگون‌شده باقی مانده بود، به چندین روش تحلیلی نیاز داشت.
پژوهشگران از میکروسکوپ الکترونی روبشی، ریزآنالیز پرتو ایکس با پراکندگی انرژی، فلورسانس پرتو ایکس، پراش پرتو ایکس و تحلیل با تابش نوترونی استفاده کردند. این روش‌ها نه‌تنها امکان شناسایی فلزات را فراهم کردند، بلکه به پژوهشگران اجازه دادند محصولات حاصل از خوردگی را از ماده اولیه متمایز کنند و به دنبال عناصر کمیابی بگردند که شاید اطلاعاتی درباره سنگ معدن، آلیاژسازی یا استفاده مجدد از فلزات ارائه می‌دادند.
یکی از میخ‌ها اطلاعات ویژه‌ای در اختیار پژوهشگران گذاشت. تحلیل نوترونی به گروه پژوهشی امکان داد ابعاد اولیه آن را بازسازی کند؛ این در حالی بود که خوردگی باعث شده بود ضخامت ظاهری میخ تقریباً سه برابر قطر اصلی آن به نظر برسد. محاسبات نشان داد که قطر اولیه ساقه میخ حدود ۰٫۳۴ سانتی‌متر بوده است؛ اندازه‌ای که با سوراخ باقی‌مانده در صفحه سربی کشف‌شده در کشتی، تقریباً مطابقت داشت.
اعتبار عکس: مؤسسه باستان‌شناسی آکادمی علوم روسیه.
مس به جای گزینه ارزان‌تر
تحلیل‌ها میخ‌ها را به دو گروه کلی تقسیم کرد: برخی از آن‌ها تقریباً از مس خالص ساخته شده بودند، در حالی که برخی دیگر علاوه بر مس، حاوی فلزات دیگری نیز بودند. پژوهشگران ترکیبات احتمالی مس-سرب-آنتیموان، مس-آنتیموان، مس-سرب و مس-روی-آنتیموان را شناسایی کردند؛ هرچند تأکید دارند که به دلیل کوچک بودن حجم نمونه‌ها، در تعیین آلیاژهای دقیق باید با احتیاط عمل کرد.
برخی از این عناصر اضافی ممکن است حاصل آلیاژسازی عمدی بوده باشند. عناصر دیگری مانند نیکل، کبالت، آهن و نقره که در غلظت‌های پایین یافت شدند، ممکن است همراه با سنگ معدن اولیه وارد فلز شده باشند یا در چرخه‌های متعدد ذوب و استفاده مجدد از فلز باقی مانده باشند.
این احتمال، بُعدی کاملاً انسانی به کشتی غرق‌شده می‌دهد. میخ‌ها ممکن است نه‌تنها نشانه‌هایی از دانش متالورژیکی، بلکه ردپای شیوه‌های کار در کارگاه‌ها را نیز در خود حفظ کرده باشند؛ کارگاه‌هایی که در آن‌ها صنعتگران فلزات موجود را دوباره استفاده می‌کردند، ویژگی‌های مواد را تغییر می‌دادند و برای کارهای مختلف، بست‌ها و اتصالات متفاوتی را انتخاب می‌کردند.
اما انتخاب کلی فلز اهمیت بیشتری دارد. میخ‌های آهنی در آن زمان گزینه‌ای ارزان‌تر در اختیار کشتی‌سازان قرار می‌دادند، بااین‌حال سازندگان این کشتی همچنان از مس و آلیاژهای مسی استفاده کردند. پژوهشگران این تصمیم را بخشی از راهبردی با هدف افزایش دوام و طول عمر کشتی می‌دانند؛ به‌ویژه با توجه به شواهدی که از تعمیرات دقیق و حساب‌شده به دست آمده است.
سرب، رزین و بدنه‌ای که برای دوام ساخته شده بود
مشخص شد نوار کوچک فلزی خاکستری‌رنگ عمدتاً از سرب اکسیدشده تشکیل شده است. شکل آن نشان می‌دهد که احتمالاً زمانی بخشی از بدنه کشتی را پوشانده یا تقویت می‌کرده و شاید سر یک میخ را که در زیر این صفحه سربی قرار داشته، می‌پوشانده است.
کشتی‌سازان یونانی و رومی گاهی برای محافظت از الوارهای بدنه در برابر جانداران دریایی مانند کرم‌های کشتی، بخش زیرین بدنه را با ورقه‌های سرب می‌پوشاندند. آن‌ها همچنین از صفحات سربی به عنوان وصله‌های تقویتی در قسمت‌هایی از بدنه که به استحکام بیشتری نیاز داشت، استفاده می‌کردند. بااین‌حال، در کشتی فاناغوریا، پژوهشگران هیچ مدرکی پیدا نکردند که نشان دهد بخش‌های قابل‌بررسی بدنه دارای یک پوشش سربی یکپارچه بوده است.
درعوض، پژوهش‌های پیشین وجود یک سامانه حفاظتی دیگر شامل رئالگار، رزین و موم را شناسایی کرده بودند. مطالعه جدید نشان می‌دهد که صفحات سربی احتمالاً تنها بخش‌های خاصی را تقویت می‌کردند؛ ازجمله محل اتصال قطعات چوبی به یکدیگر، در حالی که پوشش شیمیایی از بخش عمده سطح بیرونی بدنه محافظت می‌کرد.
این ترکیب نشان‌دهنده یک راهبرد انعطاف‌پذیر برای نگهداری و تعمیر کشتی است، نه یک الگوی ساخت واحد و ثابت. کشتی‌سازان می‌توانستند با مواد شیمیایی از چوب محافظت کنند، نقاط ضعیف را به صورت مکانیکی تقویت کنند و با گذشت زمان، قطعات منفرد کشتی را تعویض یا تعمیر کنند.
اعتبار عکس: گرشنیکوف و همکاران (۲۰۲۶).
منقاره برنزی برای ضربه‌زدن ساخته شده بود
چشمگیرترین شیء به‌دست‌آمده از این کشتی غرق‌شده، ۸۹ سانتی‌متر طول، ۴۴ سانتی‌متر ارتفاع و ۱۵٫۶ کیلوگرم وزن دارد. تزئینات برجسته روی آن شامل ستاره‌های پنج‌پر و هلال‌ها است؛ ویژگی‌هایی که به پژوهشگران کمک کرد این کشتی را به جهان میتریدات ششم مرتبط کنند.
آنالیز فلزات، اطلاعات بیشتری درباره این شیء در اختیار پژوهشگران گذاشت. آن‌ها دریافتند که منقاره جنگی از حدود ۹۱ درصد مس، ۴٫۷ درصد قلع و ۴٫۳ درصد سرب تشکیل شده و درنتیجه، نوعی برنز قلع-سرب است که هم قابلیت ریخته‌گری مناسبی دارد و هم در برابر فرسایش مقاوم است.
از نظر پژوهشگران، این ترکیب همچنین نشان می‌دهد که نمی‌توان منقاره را صرفاً یک قطعه تزئینی دانست. آن‌ها نتیجه گرفته‌اند که این آلیاژ توانایی تحمل ضربه‌های شدید را داشته و می‌توانسته هنگام برخورد کشتی یا به گل نشستن آن، از کیل (شاه‌تیر زیرین کشتی) محافظت کند؛ بنابراین این قطعه نقشی کاملاً کاربردی داشته است.
این نکته اهمیت دارد، زیرا تجهیزات دریایی باستانی اغلب بدون بدنه چوبی کشتی‌ای که زمانی آن‌ها را حمل می‌کرد به دست ما رسیده‌اند. اما در فاناغوریا، باستان‌شناسان هم منقاره فلزی و هم بخش قابل‌توجهی از خود کشتی را در اختیار دارند و به همین دلیل پژوهشگران می‌توانند بررسی کنند که چنین قطعه‌ای چگونه در یک سامانه مهندسی بزرگ‌تر جای می‌گرفته است.
اعتبار عکس: گرشنیکوف و همکاران (۲۰۲۶).
مهندسی پشتوانه یک جنگ طولانی
این مطالعه ادعا نمی‌کند که این کشتی منفرد نماینده تمام کشتی‌هایی بوده که در خدمت میتریدات یا پادشاهی بوسپوران قرار داشته‌اند. بااین‌حال، شواهدی کم‌سابقه و بسیار دقیق درباره مواد و شیوه‌های نگهداری و تعمیر در دسترس کشتی‌سازان دریای سیاه در قرن نخست پیش از میلاد ارائه می‌دهد.
میخ‌های مسی گران‌تر از میخ‌های آهنی بودند، اما در محیط دریایی مقاومت متفاوتی در برابر فرسایش داشتند. سرب برای تقویت بخش‌های خاصی از بدنه به کار می‌رفت. ترکیبات محافظ از الوارهای در معرض آب و محیط بیرونی محافظت می‌کردند. صنعتگران با چندین نوع آلیاژ مس کار می‌کردند و احتمالاً فلزات قدیمی را نیز ذوب و برای ساخت اتصالات جدید دوباره استفاده می‌کردند. مجموع این تصمیم‌ها به ساخت کشتی‌ای منجر شد که سازندگانش انتظار داشتند سال‌ها عملیاتی باقی بماند، نه کشتی‌ای که صرفاً برای یک لشکرکشی کوتاه ساخته شده باشد.
پژوهشگران معتقدند پادشاهی بوسپوران توجه قابل‌توجهی به حفظ آمادگی رزمی ناوگان خود داشته است. از دیدگاه آن‌ها، اتصالات بادوام و تعمیرات دقیق می‌توانستند کشتی‌ها را برای چندین دهه قابل استفاده نگه دارند.
این نتیجه بار دیگر داستان را به میتریدات بازمی‌گرداند. نویسندگان رومی این پادشاه را از طریق جنگ‌ها، کشتارها، شکست‌ها و امتناع او از کنار رفتن پس از شکست‌های پیاپی به یاد سپردند. اما کشتی غرق‌شده در فاناغوریا بخش دیگری از این کشمکش را در زیر دریای سیاه حفظ کرده است؛ کار کشتی‌سازان، فلزکاران و گروه‌های تعمیراتی که کشتی‌هایی را می‌ساختند و نگهداری می‌کردند که چنین جنگ‌هایی به آن‌ها وابسته بود.
منبع پژوهش: گرشنیکوف، ای. اِی.، اولخوفسکی، اس. و.، ترونکین، ای. ام.، گونچینا، او. ال.، گووور، ل. ای.، استرپتوف، آ. ن. و کورکین، و. آ. (۲۰۲۶). «بررسی ترکیب اشیای فلزی کشتی فاناغوریا متعلق به قرن نخست پیش از میلاد». نانوفناوری روسیه، جلد ۲۱، شماره ۱، صص. ۱۳۰–۱۳۷.
منبع: arkeonews.net منتشرشده در ۳ اکتبر ۲۰۲۶ برابر با ۱۱ مهر ۱۴۰۵
۲۵۹
نظر شما