مبلغ – سرویس معارف: در مدینه، شهری که سالانه میلیون‌ها مسلمان برای زیارت مسجدالنبی به آن سفر می‌کنند، یک پرسش تاریخی همچنان پابرجاست: آرامگاه دختر پیامبر اسلام کجاست؟ در حالی که محل دفن بسیاری از شخصیت‌های صدر اسلام شناخته شده است، درباره مکان دقیق مزار حضرت فاطمه زهرا (س) اتفاق نظر وجود ندارد. برخی منابع از خانه ایشان سخن می‌گویند، گروهی محدوده روضه نبوی را مطرح می‌کنند و گزارش‌هایی نیز به قبرستان بقیع اشاره دارند.
این ابهام زمانی معنادارتر می‌شود که به چگونگی خاکسپاری حضرت زهرا (س) توجه کنیم. برخلاف انتظار از مراسم تشییع تنها دختر بازمانده پیامبر اسلام، منابع تاریخی از دفن شبانه ایشان خبر داده‌اند؛ موضوعی که صرفا به منابع شیعی محدود نمی‌شود و در برخی معتبرترین کتاب‌های حدیثی اهل سنت نیز ثبت شده است.
برای فهم اهمیت این اتفاق باید به ماه‌های پس از رحلت پیامبر اسلام در سال یازدهم هجری بازگشت؛ دوره‌ای که جامعه مسلمانان با اختلاف بر سر جانشینی پیامبر و مسائل اقتصادی و حقوقی روبه‌رو بود. یکی از مهم‌ترین این اختلاف‌ها به فدک مربوط می‌شد؛ سرزمینی که درباره مالکیت و نحوه واگذاری آن میان حضرت فاطمه (س) و خلیفه نخست اختلاف پدید آمد.
در صحیح بخاری گزارش شده است که حضرت فاطمه (س) در موضوع اموال باقی‌مانده از پیامبر با ابوبکر اختلاف داشت و این اختلاف تا پایان زندگی ایشان ادامه یافت. همین منبع تصریح می‌کند که پس از وفات حضرت، امام علی (ع) ایشان را شبانه دفن کرد و ابوبکر را از مراسم آگاه نساخت.
در نگاه تاریخی، این گزارش اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا نشان می‌دهد اصل دفن شبانه و اطلاع ندادن به خلیفه نخست، تنها ادعایی متعلق به منابع متاخر شیعی نیست. با این حال، باید میان وقوع یک رویداد و تفسیر علت آن تفاوت گذاشت. آنچه در یک گزارش تاریخی ثبت شده، لزوما تمام انگیزه‌های افراد حاضر در آن رویداد را روشن نمی‌کند.
در سنت شیعی، دفن شبانه حضرت زهرا (س) با نارضایتی ایشان از حوادث پس از رحلت پیامبر ارتباط دارد. بر اساس این دیدگاه، پنهان ماندن مزار، اقدامی معنادار بوده که اعتراض حضرت را حتی پس از وفات ایشان به یادگار گذاشته است. در مقابل، برخی شارحان اهل سنت احتمال داده‌اند که دفن شبانه با رعایت بیشتر پوشیدگی و حریم شخصی ارتباط داشته باشد.
اما حتی با پذیرش اصل دفن شبانه، پرسش دیگری باقی می‌ماند: چرا محل قبر در طول تاریخ به صورت قطعی شناسایی نشد؟
یکی از دیدگاه‌های مهم در منابع شیعی این است که حضرت زهرا (س) در خانه خود دفن شد. بر اساس این نظر، توسعه مسجدالنبی در دوره‌های بعد باعث شد محل خانه در محدوده مسجد قرار گیرد. دیدگاه دیگر، روضه نبوی یعنی محدوده میان قبر پیامبر و منبر ایشان را مطرح می‌کند. احتمال دفن در بقیع نیز در برخی گزارش‌های تاریخی دیده می‌شود.
تفاوت این دیدگاه‌ها نشان می‌دهد که پنهان ماندن مزار صرفا یک مسئله جغرافیایی نیست. برای بررسی آن باید گزارش‌های حدیثی، تاریخ توسعه مسجدالنبی و اعتبار روایت‌های مربوط به محل دفن را در کنار یکدیگر قرار داد. از نظر روش تحقیق تاریخی نیز نمی‌توان میان گزارشی که تنها از دفن شبانه سخن می‌گوید و روایتی که محل دقیق قبر را معرفی می‌کند، بدون بررسی سند و دلالت، یکسان داوری کرد.
در این میان، وصیت منسوب به حضرت فاطمه (س) اهمیت فراوانی دارد. در منابع شیعی گزارش‌هایی وجود دارد که از درخواست ایشان برای خاکسپاری شبانه و پنهان ماندن نشانه قبر حکایت می‌کند. این گزارش‌ها مبنای اصلی تفسیر اعتراضی از مزار ناشناخته حضرت زهرا (س) هستند، هرچند درباره جزئیات و اعتبار سندی آنها باید جداگانه تحقیق کرد.
یکی از مستندترین گزارش‌ها درباره اصل دفن شبانه در صحیح بخاری، کتاب المغازی، حدیث ۴۲۴۰ آمده است:
فَلَمَّا تُوُفِّیَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِیٌّ لَیْلًا، وَلَمْ یُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَکْرٍ، وَصَلَّی عَلَیْهَا.
ترجمه: هنگامی که فاطمه از دنیا رفت، همسرش علی او را شبانه دفن کرد و ابوبکر را از آن آگاه نکرد و خود بر پیکر او نماز خواند.
منبع: صحیح بخاری، حدیث ۴۲۴۰، متن حدیث در پایگاه حدیثی.
در منابع شیعی نیز شیخ صدوق در کتاب من لا یحضره الفقیه، جلد دوم، در بحث زیارت حضرت فاطمه (س)، موضوع محل دفن ایشان را بررسی کرده و دیدگاه دفن در خانه را مطرح کرده است. این دیدگاه از آن جهت اهمیت دارد که امکان ارتباط میان محل سکونت حضرت و محدوده کنونی مسجدالنبی را مطرح می‌کند.
در میان گزارش‌های مربوط به محل دفن حضرت فاطمه زهرا (س)، روایتی از امام رضا (ع) وجود دارد که نشانی روشن‌تری از محل مزار ایشان ارائه می‌کند. احمد بن محمد بن ابی‌نصر بزنطی، از اصحاب امام رضا (ع)، نقل می‌کند که درباره محل قبر حضرت فاطمه (س) از امام پرسید و ایشان پاسخ دادند:
سَأَلْتُ الرِّضَا عَلَیْهِ السَّلَامُ عَنْ قَبْرِ فَاطِمَةَ عَلَیْهَا السَّلَامُ فَقَالَ: دُفِنَتْ فِی بَیْتِهَا فَلَمَّا زَادَتْ بَنُو أُمَیَّةَ فِی الْمَسْجِدِ صَارَتْ فِی الْمَسْجِدِ.
ترجمه: از امام رضا (ع) درباره قبر حضرت فاطمه (س) پرسیدم. فرمودند: ایشان در خانه خود دفن شد و هنگامی که بنی‌امیه مسجد را توسعه دادند، محل قبر در محدوده مسجد قرار گرفت.
منبع: شیخ کلینی، الکافی، جلد ۱، صفحه ۴۶۱، حدیث ۹، باب مولد الزهراء فاطمة (س).
از سوی دیگر، گزارش‌های مربوط به وصیت حضرت زهرا (س) برای دفن شبانه و پنهان کردن قبر، در آثار حدیثی شیعه از جمله بحارالانوار، جلد ۴۳، در مباحث مربوط به وفات و خاکسپاری حضرت گردآوری شده‌اند. با این حال، گردآوری یک روایت در بحارالانوار به تنهایی به معنای تایید اعتبار سند آن نیست و برای داوری قطعی باید به منابع پیشین و زنجیره راویان مراجعه کرد.
امروز نیز زائران مدینه با همین واقعیت تاریخی روبه‌رو هستند. آنان می‌توانند مسجدالنبی و قبرستان بقیع را زیارت کنند، اما درباره اینکه پیکر حضرت فاطمه (س) دقیقا در کدام نقطه آرام گرفته است، پاسخ قطعی و مورد توافقی وجود ندارد. همین ابهام باعث شده است که مزار ناشناخته حضرت زهرا (س)، علاوه بر یک مسئله تاریخی، به یکی از موضوعات مهم مطالعات مربوط به نخستین سال‌های تاریخ اسلام تبدیل شود.
نظر شما