آلن دلون: این‌قدر از زندگی‌ام بیزار بودم که جنگ برایم بهشت بود/ جواز قصابی دارم!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، آلن دلون، اسطوره سینمای فرانسه و اروپا، در گفت‌وگویی که در بهمن ۱۳۵۰ در مجله «زن و روز» منتشر شد، چهره‌ای صریح، گاه تلخ و به‌دور از بزکِ معمول ستارگان از خود نشان می‌دهد. او در ۳۶سالگی، در اوج شهرت و با ۳۷ فیلم در کارنامه، نه از موفقیت که بیشتر از ناآرامی‌های درونی، کودکی سخت و روحیه سرکش خود سخن می‌گوید.

دلون از تحصیلات ناتمام و جابه‌جایی مداوم میان مدارس می‌گوید؛ از اینکه هرگز دیپلم نگرفت و تنها «جواز قصابی»‌اش یادگار کار در مغازه ناپدری بود. کودکی‌اش را بی‌ثبات و تلخ توصیف می‌کند و با طنزی تلخ می‌گوید معلمان او را «اصلاح‌ناپذیر» می‌دانستند. تجربه حضور داوطلبانه‌اش در جنگ هندوچین، یکی از صریح‌ترین بخش‌های مصاحبه است؛ جایی که اعتراف می‌کند از شدت بیزاری از زندگی، جنگ برایش نوعی پناه بوده است.

در میان هم‌بازی‌ها، از ژان-پل بلموندو به ‌عنوان دوست، بازیگر و انسانی شریف یاد می‌کند؛ رفاقتی که سال‌ها در سینمای فرانسه دوام آورد. درباره روابط عاطفی‌اش، از نامزدی معروف با رومی اشنایدر و رابطه‌اش با میری دارک می‌گوید، اما با قاطعیت اعلام می‌کند قصد ازدواج ندارد.

دلون تصویری بی‌پرده از شخصیت خود ارائه می‌دهد: آدمی تندخو، ناپایدار، اما وفادار به دوستی. علاقه افراطی‌اش به حیوانات، نفرتش از برچسب «زیبایی»، فاصله‌اش با تشریفات، و حتی سرمایه‌گذاری‌اش خارج از سینما، همگی از ذهنی مستقل و محتاط حکایت دارد.

متن کامل این گفت‌وگو را از اینجا بخوانید.

۲۵۹