آیا آبادانی دنیا همراه با تعالیم اسلام حقیقت دارد؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، گاهی این ادعا مطرح می‌شود که عمل به اسلام، گرچه ممکن است برای آخرت سودمند باشد، اما دنیای انسان را محدود و مشکلات او را بیشتر می‌کند. این پرسش معمولاً از مقایسه سطحی میان دین‌داری و برخی جلوه‌های رفاه دنیوی ناشی می‌شود، در حالی‌که حقیقت آن است که اسلام پیش از آنکه به آخرت بپردازد، درباره نظم، اخلاق، سلامت و حقوق اجتماعی در همین دنیا سخن می‌گوید. برای روشن شدن موضوع، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدی شاهرودی به این پرسش پاسخ گفته اند که تقدیم مخاطبین فرهیخته می‌گردد.

سوال:

اسلام که دنیای پیروانش را خراب کرده چگونه آخرتشان را آباد می کند؟

پاسخ حجت‌الاسلام والمسلمین محمدی شاهرودی:

فرض او نادرست است. اسلام نه‌تنها آخرت انسان را تضمین و تأمین می‌کند، بلکه دنیای او را نیز آباد می‌سازد. اگر زندگیِ کسی دچار مشکل شده، به این دلیل است که به اسلام عمل نکرده و از تعالیم آن فاصله گرفته است.

اسلام چه می‌گوید؟

می‌گوید دروغ نگویید، ظلم نکنید، حق‌کشی نکنید، حقوق یکدیگر را رعایت کنید، اخلاق‌مدار باشید، دانش بیاموزید. آیا عالم شدن باعث خرابی زندگی است؟ قطعاً نه.در روایات فراوانی بر طلب علم تأکید شده است. برای نمونه، در «منیة‌المرید» شهید ثانی یا در «اصول کافی» در کتاب «فضل العلم» صدها روایت درباره اهمیت علم وجود دارد. یکی از آن‌ها این روایت معروف است:

«طلبُ العلمِ فریضةٌ علی کلِّ مسلم.»

وقتی اسلام این‌قدر بر عالم شدن تأکید دارد، آیا ممکن است زندگی یک عالم به‌خاطر علم‌آموزی خراب شود؟

کسی که اخلاق‌مدار و قانون‌مدار باشد و به آخرت ایمان داشته باشد، آیا به خودش اجازه می‌دهد ظلم کند یا حق دیگران را پایمال کند؟ قطعاً نه. بنابراین حقیقت این است که اگر کسی مسلمان باشد و به دستورات اسلام عمل کند، دنیای او نیز آباد خواهد شد.

حتی اگر فرض کنیم آخرتی وجود ندارد، باز هم این پرسش مطرح است:

دنیای چه کسی آبادتر و سالم‌تر است؟ فردی که بزهکار و قانون‌شکن است یا کسی که پاک‌دست و اهل اخلاق است؟

کدام جامعه خوشبخت‌تر است؟

جامعه‌ای که در آن جرم، جنایت و بزه فراوان است یا جامعه‌ای که مردمش به حقوق یکدیگر احترام می‌گذارند و بر اساس اصول اخلاقی رفتار می‌کنند؟

ما فعلاً کاری به آخرت نداریم؛ سخن درباره آبادانی دنیاست. روشن است که جامعه اخلاقی و قانون‌مدار، دنیایی بسیار آبادتر و آرام‌تر دارد.

جامعه‌ای که در آن جرم، جنایت و انواع بزهکاری فراوان است، آیا جامعه خوشبخت‌تری است؟ ما فقط درباره دنیای مردم صحبت می‌کنیم، نه آخرت. روشن است که چنین جامعه‌ای آرامش، امنیت و آبادانی ندارد.

اسلام از انسان چه می‌خواهد؟

همان چیزهایی که عقل و فطرت هم تأییدشان می‌کند.

انسان عقل دارد؛ اسلام می‌گوید عقلت را رشد بده، پرورش بده، عاقلانه رفتار کن. اگر عاقلانه عمل کنی، به مقصد می‌رسی.

انسان قلب و عاطفه دارد؛ اسلام می‌گوید محبت داشته باش، با دیگران مهربان باش، روابط انسانی را حفظ کن. آیا اینها باعث ویرانی زندگی می‌شود؟ هرگز.

انسان بدن هم دارد؛ اسلام می‌گوید چیزهایی را مصرف نکن که برای بدن ضرر دارد. مثال روشنش شراب است. اسلام می‌گوید آن را نخور چون سلامتت را به خطر می‌اندازد.

بنابراین مجموعه تعالیم اسلام عقلانی، فطری و اخلاقی همه در جهت آبادانی زندگی انسان است، نه تخریب آن.

اسلام می‌گوید ظلم نکن، مردم‌آزاری نکن، چون این کارها جامعه را ویران می‌کند. تمام دستوراتی که اسلام داده، علاوه بر آباد کردن آخرت، دنیای انسان را هم آباد می‌سازد. بنابراین سخن ایشان از اساس نادرست است.

اگر منظورشان از «آبادی دنیا» این باشد که انسان قانون‌گریز باشد، هر کاری دلش بخواهد انجام دهد، فساد، فحشا، ظلم و جنایت آزاد باشد و دین مانع این کارهاست، باید گفت بله؛ اسلام با چنین آبادی‌ای مخالف است.

اما واقعیت این است که اسلام آبادی را در راستای عدالت، اخلاق، سلامت و آرامش جامعه می‌داند؛ نه در فراگیری منکرات و بی‌قانونی. اسلام با زنا، فحشا، ظلم، شراب‌خواری و هرگونه فساد مخالف است، چون این‌ها اساس دنیا و آرامش انسان را ویران می‌سازند.

منبع:حوزه