به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، سوره قارعه صد و یکمین سوره و از سوره های مکی قرآن است که در جزء سی ام جای دارد. نام سوره از واژه «القارعه» در آیه اول گرفته شده که یکی از نام های قیامت و به معنای کوبنده است. سوره قارعه درباره قیامت و وقایع آن است و از پاداش کارهای نیک و مجازات گناهان سخن می گوید. در روایات آمده است، هر کس این سوره را تلاوت کند، پرونده اعمالش در روز قیامت پربار خواهد بود.
علت نامگذاری سوره قارعه
نام سوره از واژه «القارعه» در آیه اول گرفته شده است قارعه به معنای زدن بسیار سخت است و از نام های قیامت است. بعضی گفته اند: بدین مناسبت قیامت را قارعه نامیده اند که دل ها را با فزع( بیم وهراس) و دشمنان خدا را با عذابش می کوبد. این واژه ۵ بار در قرآن کریم بکار رفته است ۳ بار در سوره قارعه و ۱ بار در سوره حاقه آیه ۴ و۱ بار در آیه ۳۱ سوره رعد که تنها این مورد در باره الهی عذاب در دنیا و به کیفر و سرکوب، حادثه کوبنده و بسیار سخت، مصیبت کوبنده، حادثه و بلای کوبنده ومانند آن ترجمه شده است. وَلَا یَزَالُ الَّذِینَ کَفَرُوا تُصِیبُهُمْ بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِیبًا مِنْ دَارِهِمْ ترجمه:و کسانی که کافر شده اند پیوسته به [سزای ] آنچه کرده اند مصیبت کوبنده ای به آنان می رسد یا نزدیک خانه هایشان فرود می آید.
محل و ترتیب نزول سوره قارعه
سوره قارعه جزو سوره های مَکّی و در ترتیب نزول سی امین سوره ای است که بر پیامبر(ص) نازل شده است. این سوره در چینش کنونی مُصحَف، یکصدویکمین سوره قرآن است و در جزء سی ام قرار دارد.
تعداد آیات و کلمات سوره قارعه
سوره قارعه ۱۱ آیه، ۳۶ کلمه و ۱۶۰ حرف دارد و جزو سوره های مُفَصَّلات است.
محتوای سوره قارعه
این سوره از آغاز تا پایان از واقعهٔ قیامت سخن می گوید و سختی ها و احوال آن روز و سرنوشت انسان را بیان می کند که اگر کسی اعمال نیک او بیشتر و سنگین تر از اعمال بد و گناهانش باشد از زندگی خوش و جاودانه برخوردار می شود و اگر کسی اعمال بد و گناهان او بیشتر و سنگین تر از اعمال نیک او باشد، بازگشت گاه او دوزخ است و در آتشی بس سوزان خواهد بود.المیزان محور اصلی سوره را بیم و بشارت دانسته در حالی که غلبه محتوای سوره را انذار (بیم) برشمرده است.
منبع:شیعه نیوز
نظر شما