بهعنوان یکی از اعضای کوچک جامعه دانشگاهی کشور که افتخار تدریس نصیبم شده، این روزها در کلاسهای آنلاین بیش از گذشته با یک واقعیت انکارناپذیر روبهرو هستم. حضوری بودن دانشگاهها، بهویژه در دروس عملی و مهارتی، نقشی تعیینکننده در کیفیت یادگیری دارد.
تجربه زیسته من و بسیاری از همکاران نشان میدهد آموزش مجازی با همه مزایا و ضرورتهای مقطعیاش نمیتواند جایگزین کامل کلاس حضوری باشد. دانشگاه را نباید تنها جایی برای انتقال محتوا دانست، دانشگاه محلی برای زیست علمی، تعامل انسانی، گفتوگو و تمرین در بستر واقعی است.
البته شرایط امنیتی کشور قابل درک است. تعطیلی دانشگاهها و حرکت بهسوی آموزش آنلاین، تصمیم درستی بوده که با هدف حفظ امنیت دانشجویان و اساتید اتخاذ شده و این ملاحظه امری عقلانی و مسئولانه است.اما اکنون که شرایط در بسیاری از نقاط کشور به ثبات و آرامش نسبی رسیده، بهتر است این تصمیم بار دیگر مورد بازنگری قرار گیرد.
زمانی که ادارات دولتی با تمام ظرفیت در حال فعالیت هستند، فرودگاههای کشور عملیاتی شدهاند و آسمان ایران امن تلقی میشود، آیا دانشگاهها نیز نمیتوانند، دستکم در بخشهای امن کشور به آموزش حضوری بازگردند؟
بدیهی است که ممکن است در برخی مناطق به دلایل خاص امنیتی، هنوز امکان بازگشایی کامل دانشگاهها وجود نداشته باشد. اما تعمیم این وضعیت به کل کشور میتواند به تداوم افت کیفیت آموزش عالی منجر شود.
انتظار میرود مسئولان وزارت علوم و سایر نهادهای تصمیمگیر، با نگاهی منطقهای و واقعبینانه، سازوکاری منعطف برای بازگشایی تدریجی و هدفمند دانشگاهها طراحی کنند.
به احترام علم، آموزش و آینده دانشجویان این سرزمین، به نظر می رسد لازم است این مطالبه بهصورت جدی شنیده و بررسی شود. یقینا دانشگاه زنده، قلب تپنده توسعه فرهنگی و علمی هر جامعه است.
*مدرس دانشگاه جامع علمی کاربردی
نظر شما