به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، روایت زیر به نقل از فرزند آیتالله حائری شیرازی در نگاه عرفانی ایشان به نعمتهای الهی است.
یکبار که چندین صندوق انارِ بهظاهر خشکیدۀ گُلزده خریده بودند، وقتی با اعتراض من روبرو شدند، خیلی گذرا و لطیف برایم توضیح دادند ...
گفتند: «مال، رزقی است که از جانب خداوند متعال به انسان عطا میشود. غایت رزق هم آنست که تو کسی را خوشحال کنی و به شکرگزاری ترغیب کنی، چه خودت و چه دیگری. کیفیت و کمیت این شکرگزاری هم در برکت آن بسیار تاثیرگذار است».
بعد همینطور که انارها را دانه میکردند، ادامه دادند:
«من میوهای را از میوهفروش میخرم که دیگر امیدی به فروش آنها ندارد!
پس میوهفروش خوشحال و شکرگزار میشود. میوه، خودش مخلوق خداست؛ درک میکند که کمال او، خورده شدن است نه دور ریخته شدن. خودِ میوه که بهسمت کمالش میرود نیز خوشحال و شکرگزار میشود. در خانه، میوهها را پوست میکنم یا تبدیل به ترشی و مربا میکنم.
میوههای گُلزدهاش را دانه میکنم و با دست خودم به دهان شما بچهها میگذارم؛ شما بچهها از این محبت من خوشحال میشوید. خودِ من هم از اینکه چند مخلوق خدا را خوشحال کردم، خوشحال و شاکر میشوم. خدا هم از اینکه با یک رزق، چندین مخلوقش را روزی داده و خوشحال کرده، راضی و خشنود میشود».
همینطور که مشغول صحبت بودند، یک انار با ظاهری زشت را شکستند. دانههایش به طرز عجیبی درشت و سرخِ مایل به تیره بود. به اصرار، یک قاچ به من دادند و خوردم. مَلَس و پر آب بود، با هستههای ریز و شکننده.
گفتند: «خدا بعضی میوههای به غایت خوشمزه را با ظاهری زشت، مخصوص فقرا جاسازی میکند تا از دست اغنیاء در امان باشند»
منبع: نکات و حکمتهای آیتالله حائری شیرازی
نظر شما