نیکبخت در بخشی از این گفتوگو به دوران محرومیت خود اشاره کرد و گفت زمانی که به دلیل حضور در یک مهمانی با محرومیت سنگین مواجه شده بود، در کمیته انضباطی به مسئول وقت این کمیته گفته است: «امیدوارم یک روز به جایگاه من برسی تا ببینم جنبه این جایگاه را داری.»
شاید این جمله واکنشی احساسی به یک تصمیم انضباطی تلقی شود، اما حامل یک حقیقت مهم اجتماعی است؛ اینکه قضاوت انسانها از بیرون یک موقعیت، بسیار آسانتر از قرار گرفتن در متن آن موقعیت است.
بسیاری از ما زمانی که به رفتار، تصمیم یا اشتباه دیگران نگاه میکنیم، خود را محق میدانیم که به سرعت حکم صادر کنیم. اما کمتر پیش میآید از خود بپرسیم اگر در همان شرایط، با همان فشارها، محدودیتها و وسوسهها قرار میگرفتیم، آیا عملکردی بهتر داشتیم؟
واقعیت این است که تجربه زیسته هر فرد، مجموعهای از شرایط و پیچیدگیهایی است که از نگاه دیگران پنهان میماند. به همین دلیل، قضاوتهای شتابزده اغلب حاصل پیشداوری هستند.
جامعه امروز ما نیز کموبیش با این معضل فرهنگی روبهروست. متاسفانه قضاوت دیگران به کاری عادی تبدیل شده است، اما درک متقابل و تلاش برای فهمیدن شرایط افراد کمتر مورد توجه قرار میگیرد.
شاید یکی از مهمترین گامها برای ارتقای فرهنگ اجتماعی، تمرین همدلی و پرهیز از داوریهای عجولانه باشد. باید بدانیم تا زمانی که در جایگاه دیگری قرار نگرفتهایم، نمیتوانیم با اطمینان درباره او و تصمیمهایش حکم صادر کنیم.
نظر شما