برای آینده ایران

این تصویر، عکس جسد مائو رهبر فقید چین را در کنار یاران خود بر بالینش حدود ۵۰ سال پیش را با زیر نویس زیر نشان می داد:





"۵۰ سال از مرگ مائو تسه‌تونگ گذشت روز، ۹ سپتامبر، پنجاهمین سالگرد درگذشت مائو تسه‌تونگ است. رهبر چین در ۹ سپتامبر ۱۹۷۶ در پکن و در سن ۸۲ سالگی درگذشت.در تصویری تاریخی از آن دوره، هشت نفر از چهره‌های نزدیک به مائو در یک ردیف و دست‌دردست یکدیگر دیده می‌شوند.از چپ: ژانگ چون‌چیائو، وانگ هونگ‌ون، جیانگ چینگ، هوا گوفنگ، مائو یوان‌شین، یائو ون‌یوان، چن شی‌لیان و وانگ دونگ‌شین"

برداشت فوری من از تصویر بالا این بود که چه شد که آنها به جلو حرکت کردند اما ما عقب ماندیم ؟! در مقایسه چین و ایران در ۵۰ سال قبل و امروز به نکات کلی زیر می توان توجه داشت:

چین با ۱۴ برابر جمعیت ایران و وسعتی حدود ۶ برابر ایران بعد از فوت رهبرش امروز کجاست ؟ و ایران پس از فوت رهبر انقلاب ایران، امروز کجاست ؟

بنظر می رسد چنانچه بخواهیم در صحنه روزگار باقی بمانیم و حرفی برای گفتن یا حتی فقط برای زیستن ساده در آینده در این دنیای وانفسا مکانی داشته باشیم این مقایسه و پاسخ به این سوال را می بایستی داشته باشیم که چه چیزی متفاوت بود یا رخ داد که ما ۵۰ سال را از دست دادیم، حال آنکه آنها با هر دشواری ایی حرکت کردند ؟! این معما باید توسط اندیشمندان حوزه های مختلف علوم در کشور بخصوص علوم انسانی و اجتماعی، فرهنگی و سیاسی و علوم مرتبط می بایستی بررسی، ریزبینی، تجزیه و تحلیل جدی شده و پاسخ آنرا با دقت فراوان پیدا کنیم والا ۵۰ سال آینده هم خیلی راحت می تواند به همین منوال سپری شود.

حال چند نکته کلیدی در مقام مقایسه؛ از نظر رهبری، هر دو مصمم و افرادی از جنس مردم و به پا برخاسته از قشر مردمی بودند. هر دو دارای دنبال کنندگان واقعی و از خود گذشته بودند آنهم در تعداد زیاد. منابع کشورها بر اساس مقایسه نسبی با وسعت و نیروی کار متناسب بودند تازه شاید به نسبت ایران شرایط بهتری هم داشت، ما کامیون و دیگر محصولات به چین صادر می کردیم و ...

حال اندیشمندان کشور باید به این مهم برای آینده ایران پاسخ دهند که چه شد که آنها امروز حرف اول و دوم را در دنیا می زنند و ما این هستیم که هستیم ! اگر در معنویات و مسائل مذهبی و اعتقادی هم پیشرفت کرده بودیم که نکردیم و عملا امروز نسبت به ۵۰ سال گذشته در عمل عقبتر رفته ایم باز شاید توجیهی می شد بنا کرد ولیکن به فرمایش خود دست اندرکاران در آن وادی نه تنها فرا نرفته ایم بلکه عقب گرد هم داشته ایم.

نا گفته نماند و اشتباه نشود که اتفاقی که توسط انترنت و وسایل ارتباط جمعی در نقد و بررسی دقیقتر مبانی نظری، اجتماعی، اخلاقی و دینی و فرهنگی و .. رخ داد را نباید به پای این دگرگونی در انقلابات گذاشت، لذا و اما باید قبول کنیم مطلبی سترگ در میان بوده که ما اینجا ماندیم و آنها آنجا رسیدند ! در نتیجه واکاوی و چرایی پاسخ به این سوال توسط متخصصین فن برای آینده کشور را امری حداقل ضروری برای ادامه راه در کشور می دانم.



* استاد نمونه کشور در مهندسی و مدیریت بحران