به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در دوران امام سجاد علیه السلام، زمینه سازی لازم برای شکل گیری سنّت سوگواری و آیین عزاداری انجام شد و بستر مناسبی برای به وجود آمدن آیینی مذهبی، رقم خورد. امام زین العابدین علیه السلام را باید نقش آفرین اصلی این مرحله دانست.
گریه های امام علیه السلام گاه بسیار پرسش انگیز بود، خصوصاً به هنگام نگاه کردن به آب و آماده شدن غذا. فراوانی و گسترۀ گریۀ امام علیه السلام نیز چنان بود که مردم، به ایشان توصیه می کردند که برای حفظ سلامت خود، کمتر گریه کند؛ امّا امام علیه السلام با اشاره به عمق فاجعۀ کربلا و جایگاه اجتماعی و دینی چهره های به شهادت رسیده، از یک سو گریه کردن بر آن عزیزان را امری لازم و منطقی می دانست و از سوی دیگر، دیگران را نیز بِدان، ترغیب و تشویق می کرد.
ایشان، برای شکل دادن بستری همیشگی، گریستن بر امام حسین علیه السلام و یاران شهیدش را مایۀ نجات از عذاب خدا و قرار گرفتن در دایرۀ امن الهی و وارد شدن به بهشت دانست و خود نیز – افزون بر ادامه دادن سوگواری تا مرگ عبید اللّه بن زیاد و دیگر قاتلان شهیدان کربلا – تا پایان عمر، از آن، دست بر نداشت.
منبع:شفقنا از کتاب شهادت نامه امام حسین (علیه السلام)
نظر شما