به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دکتر محمدرضا سنگری پژوهشگر عاشورایی بیان کردند:
روز عاشورا، حضرت اباعبدالله الحسین(ع) شمشیر پیامبر اکرم(ص) را در دست داشتند. بر روی آن شمشیر این عبارت نقش بسته بود:
«الجُبنُ عارٌ والإقدامُ مَکرُمَةٌ
والمَرءُ بالجُبنِ لا ینجو من القَدَر»
یعنی: «ترس ننگ است و شجاعت مایه بزرگواری؛ و انسان با ترس از سرنوشت خود نمیگریزد.»
نقل شده است که امام حسین(ع) در روز عاشورا شمشیر را بالا گرفتند و خطاب به سپاه دشمن فرمودند: «آیا این شمشیر را میشناسید؟»
در میان سی هزار نفری که در برابر امام ایستاده بودند، هزاران نفر پیامبر(ص) را دیده بودند و میدانستند حسین(ع) فرزند و یادگار رسول خداست. آنان به خوبی حقانیت امام را میشناختند، اما برای جنایت خود توجیه میتراشیدند؛ با این خیال که امروز مرتکب خطا میشوند و بعداً جبران خواهند کرد.
از عمر بن سعد پرسیدند: «چرا دست به چنین کاری زدی؟» او در پاسخ گفت: «من از حسین عذرخواهی کردم. گفتم مرا ببخش که تو را میکشم! من به شفاعت جدّت در روز قیامت دل بستهام.»
اما تاریخ نشان داد که هیچ توجیهی نمیتواند جنایت در برابر حجت خدا را مشروع جلوه دهد.
در نقلهای تاریخی آمده است که هنگامی که کاروان اسیران کربلا را از شهری به شهر دیگر میبردند، مردم نشانههایی شگفت میدیدند و بر دیوارها نوشتههایی ظاهر میشد که مضمون آن چنین بود:
«أترجو أمةٌ قتلت حسیناً
شفاعةَ جدّه یوم الحساب؟»
«آیا امتی که حسین را به قتل رسانده است، امید دارد در روز حساب از جدّ او شفاعت بگیرد؟»
منبع:شفقنا
نظر شما