به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعای بیست و چهارم صحیفه سجادیه فقط دعا نیست؛ پشت تک تک فرازهای آن ادب و عشق و احساس نهفته است؛ دعایی که محتوای عمیقی دارد و نکات مهمی به ما می آموزد.
بنابر روایت شبستان، صحیفه مبارکه سجادیه مشتمل بر ۵۴ دعا است که هر یک از این ادعیه مشتمل بر مضامین بسیار عالی و قابل توجه است؛ بعضی از این ادعیه را که انسان می خواند چنان در جانش اثرگذار و مطابق با وضع حالِ فعلی اوست که گویا امام علیه السلام از ۱۴۰۰ سال پیش، امروزِ ما را دیدند که این ادعیه را انشاء فرمودند تا ما بدانیم چگونه در حوزه های مختلف با خدا صحبت کنیم.
از جمله دعاهای بسیار عمیق، پرمحتوا، لذت بخش و عاشقانه دعای بیست و چهارم صحیفه سجادیه است که آن حضرت نکات مهمی را به ما یاد دادند تا چگونه برای پدر و مادر خود که خداوند در قرآن پس از خود، سفارش به رعایت حق آنان را بر هر چیز دیگری مقدم داشت؛ دعا کنیم و اساساً قبل از آموزش دعا، نحوه صحیح تفکر و رفتار با والدین را یاد دادند.
در فرازهای ابتدای این دعا حضرت می فرماید « ای خداوند، پدر و مادر مرا نیز به کرامت خود و رحمت خود مخصوص گردان، ای مهربانترین مهربانان.» و در ادامه با فرازی دیگر همه ما را به دانستن وظیفه خود در مقابل آنان توجه می دهند و می فرمایند «... و وظیفه ام را نسبت به پدر و مادرم به من الهام کن و همه دانش خدمتگزاری به آن دو را به من بیاموز و ...»
یکی از موضوعاتی که به ویژه در جامعه امروز در حال کم رنگ شدن است و متأسفانه رسانه ملی و فضای مجازی و... هم در این زمینه کم بی تقصیر نیست؛ تغییر ادبیات گفتگوی فرزندان با والدین است؛ امام سجادعلیه السلام در این دعا در جمله ای لطیف می فرمایند « بار خدایا، چنان کن که هیبت پدر و مادرم در دل من چنان باشد که هیبت پادشاهی سخت مهیب، و به آن دو نیکی و مهربانی کنم آن سان که مادری مهربان به فرزند خود نیکی و مهربانی کند.»
امام علیه السلام در ادامه با درخواست هایی بسیار عاشقانه و محبت آمیز درباره پدر و مادر از خداوند چنین می خواهند«...خداوندا، فرمانبرداری از پدر و مادر و نیکی و مهربانی مرا در حق ایشان برای من شادی بخش تر گردان از به خواب رفتن بیخوابی کشیدگان و آب سرد نوشیدن جگر سوختگان، تا میل و خواهش ایشان را بر میل و خواهش خویش برتری نهم و خشنودی شان را بر خشنودی خود مقدم دارم. خداوندا، چنان کن که نیکی و مهربانی آن دو را در حق خود بسیار شمرم هر چند اندک بود و نیکی و مهربانی خود را در حق آن دو اندک شمرم هر چند بسیار بود.»
نحوه سخن گفتن با والدین نیز در این دعا به خوبی آموزش داده شده است آنجا که حضرت می فرماید« خداوندا، صوت مرا در پیشگاه ایشان پست گردان و سخنم را خوشایندشان نمای و با ایشان نرمخوییم ده و دل من بر ایشان مهربان ساز و چنان کن که با آنان به مدارا رفتار کنم و بر آنان مشفق باشم.»
آن حضرت پس از درخواست از خداوند برای پاداش دادن به پدر و مادر به جهت آنکه فرزند خود را پروراندند و گرامی داشتند؛ چگونگی مواجهه با رعایت و یا عدم رعایت حق اولاد توسط والدین را چنین آموزش دادند «بار خدایا، هر آزار که از من به آن دو رسیده و هر ناپسند که از من در حق آن دو سر زده و هر حقی از آن دو که من ضایع کرده ام، همه را سبب کاستن از گناهانشان و علو درجاتشان و افزونی حسناتشان قرار ده، ای خداوندی که سیئات را به چند برابر حسنات بدل می فرمایی.
خداوندا، هر تعدی که در گفتار و هر تجاوز که در رفتار بر من روا داشته اند و هر حقی که از من تباه کرده اند و هر قصور که در وظایف خود نسبت به من ورزیده اند، همه را به ایشان بخشیدم و به احسان ارزانی داشتم. از تو خواهم که بار عواقب آن از دوش آن دو برداری، که مرا به آن دو ادعایی نیست و نمی گویم که در نیکی و مهربانی با من دستخوش مسامحه گشته اند و از آنچه بر من روا داشته اند ملول نیستم، ای پروردگار من.»
در این دعا، اینکه فرزندان بتوانند همه حقی را که از پدر و مادر بر گردن دارند به تمامی استیفا کنند محال دانسته شده و به جِد از خداوند خواسته شده تا در قیامت در شمار آن گروه که پدر و مادر را نافرمانی کرده اند، نباشیم.
امام سجاد در این دعا به ما گوشزد کردند که همواره به یاد والدین باشیم آنجا که فرمودند «پس از هر نماز من و در هر وقت دیگر از اوقات شب و در هر ساعت از ساعات روز، پدر و مادرم را از یاد من مبر.»
عشق به والدین به این دنیا ختم نمی شود؛ حضرت از خداوند می خواهد که حتی در قیامت نیز با والدین خود باشد و از این رو می فرمایند« خداوندا، آن دو را شفیع من گردان اگر پیش از من آمرزیده ای، و مرا شفیع ایشان گردان اگر پیش از ایشان آمرزیده ای تا من و پدرم و مادرم در سایه لطف و رأفت تو، در سرای کرامت و جایگاه مغفرت و رحمت تو، همنشین هم گردیم، که تو را بخشایش بزرگ است.»
نظر شما