به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، این ویرایش، که نتیجهٔ دوازده سال (۱۳۶۷ ـ ۱۳۷۹) تلاش است، در سال ۱۳۷۹ توسّط انتشارات شاهنامهپژوهی اصفهان، در پنج جلد (یک جلد مقدمه (کتاب صفر) و ۴ جلد متن (کتاب اول تا چهارم)) منتشر شد.
چاپ جیحونی، حاصل مقابلهٔ چهار نسخهٔ شاهنامه و استفاده از نسخه بدلهای چاپ خالقی، مسکو و ترجمهٔ بنداری است. این چاپ، بدون نسخهبدل است و با دستنویس بریتانیا / لندن مطابقت بیشتری دارد.
روش اصلی جیحونی در این چاپ، استفاده از متن شاهنامه برای تصحیح آن بوده است. در این روش، بیتهایی که ضبط آنها در همه نسخههای کهن یکسان بوده یا اختلاف اندکی داشتند، استخراج شده است.
نه هزار بیت حاصل را، به عنوان سرودههای اصلی فردوسی در نظر گرفته و با دقت در ویژگیهای سبکی آن ها معیارهایی برای زبان و بیان شاهنامه به دست آمده است. ضوابط قافیه در هشت هزار بیت آغازین شاهنامه، بررسی کاربردهای یک کلمه یا ترکیب قابل بحث در سراسر شاهنامه و استفادهٔ احتیاطآمیز از اصلِ «ضبط دشوارتر برتر است» از دیگر شیوههای این تصحیح است.
- شاهنامهٔ فردوسی؛- تصحیح انتقادی، مقدّمهٔ تحلیلی، نکتههای نویافته؛- مصطفی جیحونی؛- (زمان پروهش: ۱۳۶۷ تا ١٣٧٩)؛- اصفهان، انتشارات شاهنامهپژوهی؛- چاپ دوم: بهار ۱۳۸۰؛- ۵ جلد- ۵۹۸ + ۲۲۲۹ ص.
۲۱۶۲۱۶
نظر شما