از آدم‌کش‌های اجاره‌ای تا آل کاپون؛ عکس‌های تکان‌دهنده از تاریخ مافیای آمریکا

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ عصر طلایی جرایم سازمان‌یافته در آمریکا، تنها در کوچه‌پس‌کوچه‌های تاریک رقم نخورد، بلکه در روز روشن پدیدار شد؛ در عکس‌های بازداشتگاهی پلیس، تصاویر صحنه‌ دادگاه‌ها و عکس‌های خبری که گانگسترها را با جسارتی به تصویر کشیده‌اند که امروزه باورنکردنی به نظر می‌رسد.

این مردان امپراتوری‌های تبهکاری را بنا نهادند که به شهرها شکل داد، بر سیاست اثر گذاشت و ردپایی پاک‌نشدنی بر هویت این کشور برجای گذاشت.

از سازمان «مرگ، شرکت با مسئولیت محدود» (Murder, Inc) گرفته تا «تشکیلات شیکاگو» (Chicago Outfit)، عکس‌های به‌جامانده از این دوران پرآشوب، روزهای آغازین جرایم سازمان‌یافته را همان‌گونه که واقعاً بود به نمایش می‌گذارند: خشن، بی‌رحم و بسیار پیچیده‌تر از تصویرهای رمانتیک و خیال‌پردازانه‌ی هالیوود.

در حالی که فیلم‌ها، سریال‌ها و کتاب‌های بی‌شماری سلطه‌ مافیای ایتالیایی را بر جغرافیای تبهکاری آمریکا به تصویر کشیده‌اند، تاریخ واقعی چگونگی تبدیل مافیا به چنین نیروی مهیبی، حتی از هر داستان تخیلی نیز جذاب‌تر است.

در طول قرن بیستم، برخی از تأثیرگذارترین و بدنام‌ترین چهره‌های آن دوران، از دل دنیای زیرزمینی برخاستند.

این چهره‌ها صرفاً مرتکب جرم نمی‌شدند؛ آن‌ها مسیر جامعه‌ آمریکا را به شکلی بنیادین دگرگون کردند و میراثی برجای گذاشتند که چه خوب و چه بد، تأثیراتش تا به امروز حس می‌شود.

مافیای آمریکا به شکلی که امروزه می‌شناسیم، شاید هرگز بدون «سالواتوره مارانزانو» شکل نمی‌گرفت؛ مهاجری سیسیلی که روزگاری آرزو داشت کشیش کاتولیک شود.

اما مارانزانو به جای پوشیدن ردای کشیشی، به سمت و سویی کاملاً متفاوت کشیده شد.

عطش او برای سلطه‌گری باعث شد لقبی برگرفته از بت زندگی‌اش، «ژولیوس سزار»، برایش انتخاب شود و او نیز درست مانند آن امپراتور روم باستان، جاه‌طلبی‌های بزرگی برای فتح و سلطه در سر داشت.

مهاجرت مارانزانو به نیویورک پس از جنگ جهانی اول، جایگاه او را که پیش‌تر در سیسیل به عنوان چهره‌ای تبهکار تثبیت شده بود، از یک شهرت محلی به مقامی برجسته در دنیای زیرزمینی ارتقا داد.

او خود را غرق در قمار غیرقانونی و قاچاق مشروبات الکلی کرد و در عین حال، زیرکانه با سایر گانگسترها پیوندهایی استراتژیک برقرار نمود تا موقعیت خود را برای بازی‌های قدرت در آینده تثبیت کند.

زمان‌بندی برای خلافکاران نوپا نمی‌توانست از این بهتر باشد. قانون ممنوعیت الکل اجرایی شده بود و این ممنوعیت سراسری، فرصتی بی‌سابقه برای گانگسترهای آمریکایی به وجود آورد تا ثروت‌های سرسام‌آوری به جیب بزنند.

در حالی که مارانزانو با برنامه‌ریزی دقیق امپراتوری خود را در نیویورک می‌ساخت، یک اکوسیستم تبهکاری موازی نیز در شیکاگو شکوفا شد؛ جایی که قاچاقچیان الکل به موقعیت‌های به همان اندازه سودآوری دست یافته بودند. در این میان، نام یک نفر به نماد و مترادف جرایم سازمان‌یافته در آمریکا تبدیل شد: آل کاپون.

کاپون که کار خود را به عنوان معاون گانگستری به نام «جانی توریو» آغاز کرده بود، بی‌رحمی و شم تجاری خاصی را به نمایش گذاشت که مسیر حرفه‌ای‌اش را رقم زد.

هنگامی که توریو در سال ۱۹۲۵ کنار رفت، کاپون کنترل سندیکای تبهکاری شیکاگو را به ارث برد و عملاً تمام فعالیت‌های قمار، فحشا و قاچاق الکل را در سراسر شهر به دست گرفت.

میراث او در «شهر بادخیز» (شیکاگو) عمیقاً ضد و نقیض است. کاپون به عنوان رئیس مقتدر و ثروتمندی که یک شبکه‌ تبهکاری عظیم را هدایت می‌کرد اعمال قدرت می‌کرد، اما در عین حال، در تاریک‌ترین روزهای «بحران بزرگ اقتصادی»، یکی از نخستین آشپزخانه‌های توزیع غذای رایگان را برای فقرا راه‌اندازی کرد.

با این وجود، این دوگانگی شخصیتی نمی‌توانست بر قساوت او سرپوش بگذارد؛ خشونتی که بارزترین نمونه‌ آن، سازمان‌دهی ادعایی «کشتار روز ولنتاین» بود که یکی از خونین‌ترین و بدنام‌ترین ترورهای تاریخ مافیا به شمار می‌رود.

در حالی که کاپون و جانشین نهایی‌اش، «فرانک نیتی»، چنگال قدرت خود را بر شیکاگو محکم نگه داشته بودند، صحنه‌ تبهکاری نیویورک به آشوب کشیده شد. دنیای زیرزمینی شهر به میدان نبردی تبدیل شده بود که در آن رهبران تشنه‌ قدرت، بر سر حاکمیت مطلق با یکدیگر می‌جنگیدند.

در ابتدا، تشکیلات مجرمانه‌ نیویورک فاقد هرگونه ساختار یا سلسله‌مراتب بود و این امر خلأ خطرناکی ایجاد کرده بود که باید پر می‌شد.

دو مرد به عنوان مدعیان اصلی ظاهر شدند: سالواتوره مارانزانو و رقیبش «جو ماسریا». جاه‌طلبی‌های رقابتی این دو، جرقه‌ «جنگ کاستلامارِزه» را در سال ۱۹۳۰ روشن کرد و شهر را در ورطه‌ی خشونت فرو برد.

هر دو سرکرده، جناح‌های وفاداری را در دنیای زیرزمینی رهبری می‌کردند و گانگسترهای مختلف براساس وفاداری‌های فردی یا محاسبات استراتژیک، با یکی از طرفین متحد می‌شدند. به نظر می‌رسید این درگیری تا پیروزی مطلق یکی از طرفین ادامه خواهد داشت.

اما پایان این نبرد از سمتی غیرمنتظره رقم خورد. چارلز «لاکی» لوچیانو که به عنوان معاون مورد اعتماد ماسریا خدمت می‌کرد، به رئیس خود خیانت کرد و نقشه‌ قتل او را در سال ۱۹۳۱ کشید.

این اقدام حساب‌شده به جنگ پایان داد و مارانزانو را به جایگاه «رئیسِ همه‌ رؤسا» رساند؛ عنوانی که آغازگر دورانی شد که مورخان بعدها آن را «عصر طلایی مافیا» نامیدند.

در ابتدا، مارانزانو و لوچیانو در دیدگاه خود برای بازسازی ساختار باندهای جنایتکار نیویورک هم‌نظر به نظر می‌رسیدند.

آن‌ها با همکاری یکدیگر نظام «پنج خانواده» را پایه‌گذاری کردند و شهر را به قلمروهای مشخصی تحت نظارت سازمان‌های مستقل تقسیم نمودند. این ساختار، نظمی بی‌سابقه به رقابت‌های پرتنش و آشفته‌ مجرمانه بخشید.

اما این شراکت کوتاه‌مدت بود. وسوسه‌ قدرت به‌زودی لوچیانو را واداشت تا یک متحد دیگر را نیز از میان بردارد.

لوچیانو تیم ترور کوچکی تشکیل داد که به دفتر مارانزانو هجوم بردند و او را به قتل رساندند؛ بدین ترتیب، مسیر لوچیانو برای رهبری تمام شبکه‌ مافیا هموار شد.

دوران رهبری لوچیانو، تحولی بنیادین در روش و فلسفه‌ مافیا ایجاد کرد. گرچه خشونت همچنان در صورت لزوم ابزاری کارآمد بود، اما او ترجیح می‌داد اختلافات میان پنج خانواده را از طریق مذاکره و مصالحه حل کند.

هدف اصلی او به حداکثر رساندن سود متمرکز بود و تحت هدایت وی، نفوذ مافیا بدون وقفه گسترش یافت؛ به گونه‌ای که مهار آن فراتر از توان هر کسی به نظر می‌رسید.

اما آسیب‌ناپذیری این امپراتوری توهمی بیش نبود. اخراج لوچیانو به ایتالیا در سال ۱۹۴۶، بار دیگر خلأ بی‌ثبات‌کننده‌ای را به وجود آورد.

نبرد برای تصاحب قدرت، ویتو جنوویزه را به اوج رساند، اما دقیقاً همان رویدادی که جنوویزه برای تثبیت اقتدار خود ترتیب داده بود، پایان عصر طلایی مافیا را رقم زد و آغازگر دوران جدیدی از نظارت‌های دقیق، پیگردهای قانونی و نهایتاً افول مافیا شد.

در سال ۱۹۵۷، ویتو جنوویزه بیش از ۱۰۰ تن از چهره‌های سرشناس مافیا را به ملک روستاییِ شریک خود، «جوزف باربارا»، در آپالاچین فراخواند.

هدف از این نشست، تحکیم قدرت جنوویزه و تصمیم‌گیری درباره‌ی مسائل کاری کلیدی سازمان بود.

نقشه‌های آن‌ها زمانی نقش بر آب شد که صفی از خودروهای لوکس کادیلاک پارک‌شده در امتداد یک جاده‌ روستایی و خلوت، توجه «ادگار کراسول»، بازرس پلیس ایالتی نیویورک را که سال‌ها فعالیت‌های باربارا را زیر نظر داشت، به خود جلب کرد.

کراسول با دیدن پلاک خودروها از ایالت‌های مختلف و اطلاع از ورود حجم عظیمی از مواد غذایی به این ملک، حدس زد که گردهمایی بزرگی در حال برگزاری است. او فوراً درخواست نیروی کمکی کرد، ایست‌بازرسی‌هایی برپا نمود و وارد عمل شد.

این یورش به دستگیری بیش از ۶۰ نفر انجامید. با وجودی که بسیاری از این محکومیت‌ها بعدها لغو شد، اما این واقعه گستره‌ نفوذ سراسری مافیا را برای عموم مردم فاش ساخت؛ امری که با اظهارات قبلی «جی. ادگار هوور»، رئیس اف‌بی‌آی (که وجود مافیا را انکار می‌کرد)، در تضاد آشکار بود.

جنوویزه شخصاً از عواقب قانونی ماندگار این جلسه در امان ماند، اما پوشش خبری گسترده‌ آن، موقعیتش را تضعیف کرد و نقطه‌ عطفی در رهبری او و پایان دوران اوج مافیا شد.

منبع: rarehistoricalphotos.com

۲۵۹