به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ رامین رضاییان بی تردید مهمترین چهره بازی فولاد و استقلال بود. ستاره فصل گذشته آبی ها پس از درخشش در جام جهانی با استقلال به مشکل خورد و با دلخوری از جمع آبی ها جدا شد و در نهایت به اهواز رفت تا دوباره پیراهن فولاد را بر تن کند. رامین خیلی زود به استقلال رسید و تقابل او با تیم سابقش جذابیت اصلی هفته به شمار می رفت.
رامین رضاییان برای این بازی کم نگذاشته بود؛ البته نه در زمین فوتبال، بلکه پیش از آن! از ۲۴ ساعت قبل کریخوانی را شروع کرده بود و با انتشار فراخوان، به استقبال تقابل با تیم سابقش رفت؛ تقابلی که قرار بود شاید تبدیل به یکی از شبهای ویژه دوران فوتبال او شود. اما وقتی سوت پایان زده شد، چیزی که از رامین باقی ماند، یک نمایش ضعیف و ناامیدکننده بود؛ نمایشی که اگر نگوییم ضعیفترین بازیکن زمین، دستکم یکی از ضعیفترینهای فولاد بود.
از آن همه سر و صدا و کریخوانی، در زمین خبری نبود. نه خبری از آن سانترهای خطکشیده همیشگی بود، نه نفوذهای مداوم و مؤثر، نه پاس گل و نه حتی یک حرکت جدی که بتواند خط دفاع استقلال را به دردسر بیندازد. رامین تقریباً در تمام طول مسابقه در حاشیه بود و هر بار که تصمیم گرفت خودش را به دروازه استقلال نزدیک کند، در کمند مدافعان آبی گرفتار شد.
حسین گودرزی در یکی از بهترین نمایشهایش، عملاً رامین رضاییان را از بازی حذف کرد. هر توپی که رامین گرفت، گودرزی بالای سرش بود و اجازه نداد مدافع راست فولاد حتی برای چند متر صاحب فضا شود. کنایهآمیز اینکه گودرزی هر بار در دوئل با رامین موفق میشد، سکوها را هم علیه او تحریک میکرد؛ انگار خودش هم میدانست که بهترین راه برای به حاشیه بردن رامین، یادآوری همین دوئلهای از دسترفته است!
البته رامین فقط با گودرزی مشکل نداشت. عارف آغاسی و حتی علیرضا کوشکی هم در مواقعی که او قصد نزدیک شدن به محوطه استقلال را داشت، راهش را بستند. حاصل کار؟ بازیکنی که قرار بود یکی از مهرههای خطرناک فولاد باشد، عملاً به بازیکنی بیاثر تبدیل شد که حضورش در زمین بیشتر به چشم میآمد تا تأثیرش در بازی.
مهمترین صحنه مسابقه هم البته صحنه ناکامی رامین بود! جایی که رامین میتوانست تمام این نمایش ضعیف را با یک گل مهم جبران کند. موقعیتی تکبهتک که شاید اگر تبدیل به گل میشد، حالا همه درباره «بازگشت بزرگ رامین» حرف میزدند. اما حتی همان موقعیت هم به شکلی عجیب از دست رفت. رامین ابتدا با یک استپ ناشیانه فرصت را خراب کرد و وقتی بالاخره به سمت دروازه رفت، حتی در دوئل تکبهتک با حبیب فرعباسی هم مغلوب شد. تازه ماجرا زمانی عجیبتر میشود که پیش از ضربه، هند هم مرتکب شده بود؛ یعنی حتی اگر توپ وارد دروازه میشد، احتمالاً گل او دوام زیادی روی تابلو نمیماند!
اینگونه بود که تقابل رامین با تیم سابقش به جای یک پایان باشکوه، به یکی از تلخترین شبهای او تبدیل شد؛ شبی که کریخوانیهای ۲۴ ساعت قبل، در زمین فوتبال هیچ پشتوانهای پیدا نکرد. مردی که قبل از بازی ادعا کرده بود صد خود را برای برد فولاد می گذارد، در عمل در زمین صفر بود!
اما ماجرا فقط به ۹۰ دقیقه محدود نمیشد. رفتار سرد و تلخ رامین پیش از مسابقه، از برخورد با برخی همبازیانش، از جمله آسانی و حردانی، گرفته تا نحوه مواجههاش با نیمکت استقلال، حاشیه دیگری برای این بازیکن ساخت. گویی رامین آمده بود تا این بازی را به یک اتفاق شخصی تبدیل کند، اما در نهایت خودش بیشتر از همه در این بازی شکست خورد.
فوتبال البته جای کریخوانی نیست؛ یا بهتر بگوییم، کریخوانی بدون پشتوانه فوتبالی خیلی زود تبدیل به یک شوخی میشود. رامین رضاییان برای این بازی وعده هیجان داده بود، اما آنچه در زمین تحویل داد، چیزی جز یک نمایش کمرمق نبود. گاهی بهترین پاسخ به تیم سابق، یک گل است؛ نه یک فراخوان ۲۴ ساعت قبل از بازی. رامین این بار، فرصت پاسخ دادن را هم داشت؛ اما هم در برابر مدافعان استقلال و هم در برابر فرعباسی، کم آورد.
253 258
نظر شما