به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در کتاب «مباحث الأصول» آیتالله سید کاظم حائری، ماجرایی قابل تأمل از سعهصدر و شیوه عدالتسنجی شهید سید محمدباقر صدر نقل شده است. شهید صدر با وجود آنکه شاگرد سابقش به او ناسزا میگفت، همچنان او را فردی عادل میدانست و تأکید میکرد: «من معیار عدالت نیستم». این رفتار، درسی مهم درباره ضرورت جدا کردن منافع و احساسات شخصی از معیارهای شرعی و اخلاقی در قضاوت درباره دیگران است.
آیتالله سید کاظم حائری در نقل این ماجرا میگوید: یکی از طلاب، تحصیل خود را نزد شهید صدر نیمهکاره رها کرد و پس از آن، مسیر فکری متفاوتی در پیش گرفت. او گاهی در غیاب شهید صدر از وی بدگویی و ناسزاگویی میکرد و در جمع مردم نیز به انتقاد از ایشان میپرداخت. بسیاری از این سخنان نیز به گوش استاد بزرگ ما میرسید.
حائری ادامه میدهد: روزی که در محضر شهید صدر حضور داشتم، سخن از این طلبه به میان آمد. شهید صدر گفت:
«من هنوز معتقدم این شخص عادل است و حرفهایی که بر زبان آورده به خاطر خطا در باورش [نسبت به من] است، نه بیمبالاتیاش در دین».
این سخن نشان میدهد شهید صدر میان اختلاف فکری و بیتقوایی دینی تفاوت قائل بود و صرف مخالفت یا حتی سخنان تند یک فرد را دلیلی برای کنار گذاشتن معیارهای عدالت نمیدانست. این نگاه، نمونهای روشن از انصاف در داوری و پرهیز از تبدیل اختلافات شخصی به قضاوتهای اخلاقی و شرعی است.
منبع: مباحث الأصول، قسم دوم، ج۱، ص۴۱
نظر شما