به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، نام او در میانه دهه سی، با لولهکشی آب شیراز، بیمارستانهای بزرگ و کشتیهای در حال گردش به دور جهان، همصدا بود. مردی که نه به معنای متعارف یک تاجر بود و نه یک سیاستمدارِ تمامعیار، اما نامش در فهرست میلیونرها میدرخشید و در فهرست خیرین، همیشه پیشقدم بود.
در شماره ۱۲ شهریور ۱۳۳۳، روزنامهی «اطلاعات هفتگی» با نگاهی صمیمی و آمیخته به طنز، از زندگی این مردِ بیهمتا روایت کرده بود؛ مردی که از هند تا چین و از شیراز تا واشنگتن را در نوردیده بود. حاج محمد نمازی، کسی بود که با وجود ثروت بیکران، از تجارتی که به نامش نوشته میشد فاصله گرفته و خود را تنها یک «کشتیران» میدانست؛ «دوازده سال است از کار تجارت کناره گرفتهام و مدتهاست که وارد معامله املاک نیستم، این تجارتخانه و بند و بساط هم که به اسم من در رفته مربوط به آقای مهدی نمازی پسرعموی مخلص است. این خانه هم متعلق به ایشان است و من! میپرسید چهکارهام؟ کار بنده کشتیرانی است، فعلا سه کشتی دارم که دور دنیا میگردند و مالالتجاره حمل میکنند همین و بس...»
این گزارشِ تاریخی، پرده از ابعاد پنهان زندگی او برمیدارد: از اتاق خواب سادهاش که با اثاثیهای حداقلی و کتابخانهای چسبیده به دیوار، تضاد عجیبی با ثروتش داشت، تا عشقِ عمیقش به شیراز که باعث شد این شهر پیش از هر جای دیگری از نعمت لولهکشی بهرهمند شود. او مردی بود که با وجود آوازههایی درباره «بورس اتومبیل» یا «خرید شهرداری»، با بیزاری از شایعات، بر اصالت خود تأکید میکرد.
حاج محمد نمازی، همزمان هم یک «نفتی» بود که نامش با مسائل استراتژیک کشور گره خورده بود و هم یک «انسانِ کتابخوان» که سرگرمیاش را تنها در مطالعه و پیادهروی در میان شمعدانیهای باغش میدید.
متن کامل این گزارش - گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما