به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در تاریخ ۱ سپتامبر [۱۹۳۹ برابر با ۹ شهریور ۱۳۱۸]، ۸۷ سال از آغاز جنگ جهانی دوم میگذرد. در چنین روزی، آلمان به لهستان حمله کرد. اما همانطور که مشخص شده است، خودِ لهستان در دهه ۱۹۳۰ میلادی، به مدت پنج سال با آلمانِ تحت سلطه هیتلر درباره چگونگی حمله به اتحاد جماهیر شوروی بحث و تبادل نظر کرده بود. روزنامه روسی «کیپی» (KP) با استناد به کتاب «رولف-دیتر مولر»، مورخ آلمانی، درباره این موضوع نوشت.
مولر در اثر خود با عنوان «دشمن در شرق است: طرحهای جنگی هیتلر علیه اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۳۹»، یادآور میشود که لهستان نخستین کشوری بود که اعلامیه عدم تجاوز را با نازیها امضا کرد.
در ژانویه ۱۹۳۴، «پیمان پیلسودسکی-هیتلر» منعقد شد و روابط دو کشور بهسرعت رو به بهبودی گذاشت. یک سال بعد، مجموعهای چهارجلدی از خاطرات یوزف پیلسودسکی در آلمان منتشر شد (این مجموعه پس از مرگ این رهبر لهستانی در سال ۱۹۳۵ گردآوری شد و انتشار آن با حمایت مقامات عالیرتبه آلمانی صورت گرفت) که با پیشگفتاری از هرمان گورینگ همراه بود. گورینگ در آن نوشته بود: «آدولف هیتلر ما آلمانیها را به دامان قهرمانی و گامهای پولادین تاریخ جهان بازگرداند. به همین دلیل است که ما بزرگان جهان را ارج مینهیم. به همین دلیل است که وقتی ارتش لهستان در میان ملتی سوگوار برای آخرین بار در برابر تابوت اولین مارشال لهستان رژه میرفت، پرچمها در آلمان به حالت نیمهافراشته درآمدند.»
در پایان ژانویه ۱۹۳۵، گورینگ برای رایزنی به لهستان سفر کرد. به گفته مولر، در جریان این دیدارها، طرفین درباره ایده تشکیل یک اتحاد ضدشوروی گفتوگو کردند و در سطح ستادهای فرماندهی، طرح حمله مشترک به اتحاد جماهیر شوروی را بررسی نمودند.
هیتلر نیز روی لهستان شرطبندی کرده بود. مولر مینویسد که وجود یک اتحاد نظامی آلمان و لهستان – در حالی که قدرتهای غربی بیطرف بودند – شانس مشخصی برای موفقیت ایجاد میکرد؛ چراکه میتوانستی مجموعه بزرگی از لشکرهای زرهی و پیادهنظام را گرد هم آورد.
آنها حتی میتوانستند جنگ علیه اتحاد جماهیر شوروی را از همان اول ماه می ۱۹۳۹ آغاز کنند. حتی گزینه پیوستن اجباری کشورهای بالتیک، رومانی و فنلاند نیز مورد بررسی قرار گرفته بود. بدین ترتیب، حمله به شوروی میتوانست از سمت لنینگراد و مینسک آغاز شود؛ در این سناریو، ارتش لهستان با ۵۰ لشکر پیادهنظام خود، یگانهای زرهی آلمان را پشتیبانی میکرد.
اما پس از آن، لهستان از این ایده دست کشید. به باور مولر، بریتانیا نقشی تعیینکننده در این عقبنشینی داشت. ورشو را با دادن تضمینهای امنیتی کاذب، از همکاری با آلمان علیه شوروی منصرف کردند. علاوه بر این، ادعاهای ارضی آلمان بر منطقه دانتزیگ (گدانسک) نیز یکی دیگر از دلایل این موضوع بود.
درنهایت، هیتلر تصمیم گرفت به جای شروع از اروپای شرقی، ابتدا منابع اروپای مرکزی و غربی را به دست آورد. بنابراین، او به لهستان حمله کرد و در آن زمان دیگر بریتانیا توان انجام هیچ کاری را نداشت.
و اتحاد جماهیر شوروی، با امضای آخرین پیمان عدم تجاوز با آلمان در آگوست ۱۹۳۹، جنگ را تقریباً دو سال به تعویق انداخت.
منبع: rodina-history.ru - سایت رسمی مجله تاریخی رودینا [این مجله روسی است]
۲۵۹
نظر شما