به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در شهری که مسئولانش از نوسازی و مدرن شدن تهران سخن میگفتند، واقعیت زندگی روزمره در برخی نقاط پایتخت چیز دیگری بود. گزارشی که ۱۴ شهریور ۱۳۳۳ در مجله «سپید و سیاه» منتشر شد، تصویری تکاندهنده از وضعیت قنات شاه، یکی از منابع تأمین آب شرب تهران، ارائه میکرد؛ قناتی در قلب شهر که اطراف آن را باغ ملی، شهرداری، پستخانه و زندان موقت شهربانی احاطه کرده بودند، اما محیط پیرامونش به محلی برای انباشت زباله و فاضلاب و تجمع حشرات تبدیل شده بود.
گزارشگر با لحنی تند، تناقض میان ادعای مدرن شدن پایتخت و وضعیت بهداشت عمومی را برجسته میکرد. در کنار محل برداشت آب، رفتگران زبالههای شهری را انباشته میکردند و فضولات اسبها نیز با گلولای خیابان درهم میآمیخت. آب همین قنات سپس توسط «آبشاهیها» در بشکههای گاریکشیدهشده با اسب، به خانههای مردم منتقل میشد.
گزارش، تنها به توصیف آلودگی بسنده نمیکرد و پرسش مهمتری را پیش میکشید: چگونه ممکن است در مرکز پایتخت، منبع آب شرب مردم در چنین شرایطی قرار داشته باشد؟ نویسنده همچنین از سالها وعده درباره لولهکشی تهران انتقاد میکرد؛ طرحی که خیابانهای شهر را بارها برای اجرای تأسیسات زیرزمینی شکافته بود، اما هنوز نتیجه ملموسی برای شهروندان نداشت.
این گزارش قدیمی، تصویری روشن از یکی از تناقضهای تهران در میانه دهه ۱۳۳۰ به دست میدهد: شهری که میخواست چهرهای مدرن پیدا کند، اما هنوز در تأمین ابتداییترین زیرساختهای بهداشتی و آب سالم با مشکلات جدی روبهرو بود.
متن کامل گزارش میدانی خبرنگار سپیدوسیاه را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما