به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین در بسیاری از خانوادهها، شب با جملهای آشنا به پایان میرسد: «مامان، بابا، قصه بگو!» گاهی کودک همان داستان همیشگی را میخواهد، گاهی داستانی درباره حیوانات یا شخصیتهای خیالی و گاهی هم خودش شخصیتها و پایان ماجرا را تعیین میکند.
این لحظات ساده، از نگاه رشد کودک، فقط سرگرمی نیستند. خواندن کتاب و تعریف کردن قصه، فرصتی برای شنیدن واژههای تازه، دنبال کردن یک روایت، پرسیدن سؤال و گفتوگو با والدین فراهم میکند. آکادمی اطفال آمریکا نیز خواندن مشترک با کودک را از دوره نوزادی توصیه کرده و آن را با رشد زبان، سواد اولیه و مهارتهای شناختی و اجتماعی ـ عاطفی مرتبط دانسته است.
قصه شب کودکان چیست؟
قصه شب، روایتی کوتاه یا بلند و متناسب با سن کودک است که معمولاً در پایان روز و در فضایی آرام برای او خوانده یا تعریف میشود.
این قصه میتواند از یک کتاب کودک انتخاب شود یا توسط والد ساخته شود. بنابراین، «قصه شب» الزاماً یک قالب ادبی مستقل نیست؛ بلکه بیشتر به زمان، موقعیت و کارکرد قصهگویی اشاره دارد.
برای یک کودک خردسال، داستانی پنجدقیقهای درباره یک خرگوش کنجکاو میتواند مناسب باشد؛ در حالی که کودک دبستانی ممکن است از شنیدن یک داستان چندفصلی لذت ببرد. مهم این است که داستان با توانایی زبانی، علایق، تجربههای زندگی و میزان تحمل کودک هماهنگ باشد.
قصه شب همچنین نباید همیشه با هدف آموزش مستقیم تعریف شود. قرار نیست پایان هر داستان حتماً یک درس اخلاقی صریح داشته باشد. گاهی تجربه کردن یک ماجرا، شناخت احساسات یک شخصیت یا گفتوگو درباره تصمیمهای او، برای کودک ارزشمندتر از شنیدن یک پیام مستقیم تربیتی است.
اهمیت قصه شب برای کودکان
مهمترین ارزش قصه شب در ترکیب همزمان رابطه عاطفی، زبان، تخیل و نظم روزانه است. البته فقط خواندن کلمات کتاب کافی نیست؛ نگاه کردن به تصاویر، پرسیدن سؤال، گوش دادن به پاسخ کودک و واکنش نشان دادن به احساسات او نیز اهمیت دارد.
یونیسف بر نقش داستان و کتاب در رشد زبان، واژگان و علاقه کودک به خواندن تأکید کرده است. مطالعه با کودک زمانی بیشترین فایده را دارد که به تجربهای لذتبخش و منظم تبدیل شود.
به همین دلیل، قصه شب را نباید فقط ابزاری برای خواباندن کودک دانست. این زمان میتواند فرصتی برای ارتباط، آرامش و گفتوگوی خانوادگی باشد.
قصه شب و رشد زبان کودک
شنیدن داستان، کودک را با واژهها، جملهها و ساختارهایی روبهرو میکند که ممکن است در گفتوگوی روزمره کمتر بشنود.
وقتی والد درباره یک شخصیت، مکان یا اتفاق صحبت میکند، کودک با واژههای جدید مواجه میشود و بهتدریج رابطه میان کلمات و مفاهیم را بهتر درک میکند. برای مثال، کودک ممکن است واژه «ترس» را در زندگی روزمره بشنود؛ اما در یک داستان با تفاوت میان ترس، نگرانی، شجاعت و آرام شدن آشنا شود.
قصه گفتن برای کودکی که هنوز خواندن بلد نیست نیز ارزشمند است. کودک با شنیدن صدای والد، ساختار جملهها و روند داستان را دنبال میکند و بهتدریج با زبان و روایت ارتباط بیشتری میگیرد.
قصه شب و تقویت تخیل
کودک هنگام شنیدن قصه فقط دریافتکننده کلمات نیست؛ او بخشی از جهان داستان را در ذهن خود میسازد.
وقتی گفته میشود «روباه وارد جنگل تاریک شد»، کودک میتواند تصویر روباه، جنگل، تاریکی و اتفاقهای بعدی را در ذهن خود تصور کند. همین فاصله میان کلمات و تصویر ذهنی، یکی از ویژگیهای مهم قصهگویی است.
داستان میتواند مهارتهای شنیداری و ارتباطی کودک را تقویت کند و به او کمک کند میان جهان واقعی و جهان خیالی تفاوت بگذارد.
با این حال، بهتر است از ادعاهای اغراقآمیز مانند «قصه گفتن ضریب هوشی کودک را چند برابر میکند» پرهیز شود. شواهد علمی بیشتر از نقش قصه و خواندن مشترک در ایجاد فرصتهای زبانی، شناختی و عاطفی حمایت میکنند، نه وعدههای قطعی درباره افزایش هوش.
قصه شب و رابطه عاطفی والد و کودک
گاهی مهمترین بخش قصه، خود داستان نیست؛ بلکه چند دقیقهای است که والد و کودک کنار هم مینشینند و توجه خود را به یک تجربه مشترک معطوف میکنند.
خواندن پیش از خواب میتواند به گفتوگویی آرام تبدیل شود؛ گفتوگویی که در آن کودک درباره اتفاقهای روز، ترسها، خواستهها و پرسشهای خود صحبت میکند.
اگر کودک پس از پایان قصه بپرسد «چرا خرگوش ترسید؟» یا «اگر من جای او بودم چه میشد؟»، این پرسشها نباید مزاحم قصه تلقی شوند. همین مشارکت و گفتوگو میتواند بخش مهمی از تجربه قصهگویی باشد.
قصه شب و خواب کودک
قصه شب میتواند بخشی از یک برنامه منظم پیش از خواب باشد، اما نباید آن را درمان قطعی مشکلات خواب دانست.
آکادمی اطفال آمریکا در برنامهای با عنوان «مسواک، کتاب، تختخواب» پیشنهاد میکند برنامه شبانه کودک با ترتیب قابل پیشبینی شامل مسواک زدن، کتاب خواندن و رفتن به رختخواب همراه باشد.
قابل پیشبینی بودن این روال به کودک کمک میکند بداند پس از هر مرحله چه اتفاقی میافتد و برای پایان روز آماده شود. بنابراین، قصه شب بهتر است بخشی از بهداشت خواب و نظم شبانه خانواده باشد، نه یک داروی خواب.
بهترین قصه شب برای هر سن
قصه مناسب برای کودک دو ساله با داستان مناسب کودک هفت یا ۱۰ ساله یکسان نیست.
نوزادان و کودکان خردسال
برای نوزادان، کتابهای تصویری ساده، شعرهای کوتاه و کتابهایی با تکرار واژهها میتوانند فرصت مناسبی برای ارتباط باشند.
در این سن، کودک الزاماً داستان پیچیده را دنبال نمیکند. صدای والد، ریتم کلمات، تصاویر و تکرار اهمیت زیادی دارند. حتی نگاه کردن به تصاویر و صحبت کردن درباره آنها نیز میتواند تجربهای ارزشمند باشد.
کودکان دو تا پنج سال
در دوره پیشدبستانی، قصههایی با شخصیتهای مشخص، اتفاقهای قابل دنبال کردن و تکرارهای جذاب معمولاً انتخاب مناسبی هستند.
داستانهایی درباره حیوانات، خانواده، دوستی، ترسهای کوچک، رفتن به مهدکودک، تولد، سفر و کشف محیط اطراف، میتوانند با تجربههای کودک ارتباط برقرار کنند.
در این سن، پرسشهای ساده نیز مفیدند:
- فکر میکنی بعدش چه اتفاقی میافتد؟
- اگر تو جای این شخصیت بودی چه کار میکردی؟
- به نظرت این شخصیت چه احساسی دارد؟
کودکان دبستانی
با افزایش سن، قصه شب میتواند پیچیدهتر شود و کودک را با شخصیتپردازی، تعارض، طنز، ماجراجویی و روایتهای چندمرحلهای آشنا کند.
در این مرحله، میتوان خواندن را میان والد و کودک تقسیم کرد. کودک بخشی از متن را بخواند و والد بخش دیگر را ادامه دهد. همچنین میتوان درباره شخصیتها، اتفاقهای داستان و انتخابهای آنها گفتوگو کرد.
طول مناسب قصه شب چقدر است؟
برای طول قصه شب عدد مشخص و یکسانی وجود ندارد. کیفیت و تناسب داستان از تعداد صفحات مهمتر است.
برای کودک خردسال، ۱۰ تا ۱۵ دقیقه خواندن ممکن است کافی باشد؛ اما کودک بزرگتر شاید بخواهد یک فصل کامل از کتاب را بشنود.
والد بهتر است به نشانههای کودک توجه کند. اگر کودک خسته است، ادامه دادن یک داستان طولانی ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد. اگر هنوز مشتاق است، میتوان داستان را به بخشهای کوتاه تقسیم کرد و ادامه آن را به شب بعد موکول کرد.
قصه گفتن بهتر است یا کتاب خواندن؟
قصهگویی و کتابخوانی رقیب یکدیگر نیستند و هر دو میتوانند بخشی از تجربه ادبی کودک باشند.
کتاب، کودک را با متن، تصویر، ساختار روایت و شکل مکتوب زبان آشنا میکند. قصهگویی شفاهی نیز آزادی بیشتری به والد میدهد تا داستان را با توجه به علایق و تجربههای کودک تغییر دهد.
برای مثال، والد میتواند درباره اتفاقهای همان روز خانواده داستانی بسازد:
«امشب یک گربه کوچولو از مدرسه برگشت و فهمید که…»
همچنین میتوان از کودک خواست پایان داستان را خودش بسازد. در این حالت، کودک از شنونده صرف به مشارکتکننده در فرایند داستانگویی تبدیل میشود.
ویژگیهای یک قصه شب خوب
یک قصه شب خوب، پیش از آنکه آموزشی باشد، باید برای کودک قابل فهم، جذاب و متناسب با سن او باشد. هنگام انتخاب داستان میتوان به این نکات توجه کرد:
- زبان داستان با سن کودک تناسب داشته باشد؛
- روایت بیش از اندازه پیچیده نباشد؛
- شخصیتها برای کودک قابل تشخیص باشند؛
- تصاویر، در صورت وجود، به فهم داستان کمک کنند؛
- میزان ترس و خشونت با سن کودک متناسب باشد؛
- داستان امکان گفتوگو ایجاد کند؛
- پایان داستان بیش از اندازه اضطرابآور نباشد؛
- کودک بتواند با شخصیتها ارتباط برقرار کند؛
- موضوع داستان با علایق و تجربههای کودک نزدیک باشد.
همچنین بهتر است کتابهای متنوعی در اختیار کودک قرار گیرد؛ از داستان و شعر گرفته تا کتابهای تصویری و آثار غیرداستانی متناسب با سن.
آیا قصه شب باید همیشه آموزنده باشد؟
قصه کودک لازم نیست در هر صفحه یک پیام تربیتی داشته باشد. یکی از اشتباههای رایج این است که داستان به ابزاری برای آموزش مستقیم تبدیل شود؛ برای مثال، والد فقط زمانی کتابی را انتخاب کند که کودک از آن درس خاصی بگیرد.
داستان میتواند درباره صداقت، دوستی، مسئولیتپذیری، ترس یا همدلی باشد؛ اما بهتر است کودک فرصت داشته باشد خودش با شخصیتها و اتفاقهای داستان ارتباط برقرار کند.
قصه همچنین میتواند خندهدار، خیالپردازانه یا ماجراجویانه باشد. کودک حق دارد از ادبیات لذت ببرد، بدون اینکه مجبور باشد هر بار از آن یک پیام اخلاقی استخراج کند.
نقش والد در قصه شب
والد در قصه شب فقط گوینده متن نیست؛ بلکه شریک کودک در ساختن یک تجربه مشترک است.
تغییر دادن صدای شخصیتها، صحبت درباره تصویرها، پرسیدن سؤال یا درخواست حدس زدن اتفاق بعدی، میتواند کودک را درگیر داستان کند. با این حال، قصهگویی نباید به جلسه امتحان تبدیل شود.
اگر کودک نمیخواهد به سؤال پاسخ دهد، بهتر است به او اجازه داده شود فقط گوش کند. هدف اصلی، ایجاد تجربهای آرام و لذتبخش است؛ نه سنجش حافظه یا میزان یادگیری کودک.
قصه شب و استفاده از موبایل
اگر هدف خانواده ایجاد یک عادت آرام پیش از خواب است، کتاب کاغذی و حضور مستقیم والد میتواند تجربهای متفاوت از تماشای محتوای دیجیتال ایجاد کند.
البته هر قصه دیجیتال یا کتاب الکترونیکی الزاماً مضر نیست. موضوع مهمتر، نوع استفاده و میزان تعامل است. زمانی که کودک فقط یک ویدئو را تماشا میکند، تجربه او با زمانی که والد در کنارش کتاب را ورق میزند و درباره داستان گفتوگو میکند، یکسان نیست.
بهتر است پیش از خواب، عوامل حواسپرتی کاهش پیدا کند و خانواده روالی متناسب با شرایط خود داشته باشد.
چگونه قصه شب را به عادت خانوادگی تبدیل کنیم؟
برای موفقیت قصه شب، استمرار مهمتر از اجرای برنامهای پیچیده است. یک روال ساده میتواند شامل این مراحل باشد:
۱. آماده شدن برای خواب؛
۲. مسواک زدن؛
۳. کنار گذاشتن عوامل حواسپرتی؛
۴. انتخاب کتاب یا داستان؛
۵. خواندن یا تعریف کردن قصه؛
۶. چند دقیقه گفتوگو؛
۷. خداحافظی و خواب.
والد لازم نیست هر شب داستانی طولانی و متفاوت آماده کند. بازخوانی یک کتاب محبوب کودک نیز میتواند بخشی از همین عادت باشد. تکرار، برای بسیاری از کودکان آرامشبخش و قابل پیشبینی است.
اگر کودک قصه شب نمیخواهد
اجبار به قصهگویی ممکن است علاقه کودک به کتاب را کاهش دهد. بهتر است به او حق انتخاب و امکان مشارکت داده شود.
گاهی مشکل از خود قصه نیست؛ کودک خسته است، موضوع داستان را دوست ندارد یا ترجیح میدهد والد درباره اتفاقهای همان روز برایش داستان بسازد.
میتوان دو یا سه کتاب را مقابل کودک گذاشت و از او خواست یکی را انتخاب کند. همچنین میتوان اجازه داد کودک بعضی شبها خودش قصه بسازد.
در سنین بالاتر، ساختن داستان مشترک نیز میتواند جذاب باشد؛ والد یک جمله میگوید، کودک جمله بعدی را اضافه میکند و داستان بهصورت مشترک ادامه پیدا میکند.
جمعبندی؛ قصه شب، سنتی ساده با فایدهای ماندگار
قصه شب زمانی ارزشمندتر میشود که از یک وظیفه اجباری به تجربهای مشترک و لذتبخش تبدیل شود.
خواندن و قصهگویی میتواند کودک را با زبان، روایت، تخیل و شخصیتهای گوناگون آشنا کند و همزمان فرصتی برای نزدیکی والد و فرزند فراهم آورد. شواهد علمی نیز از ارزش خواندن مشترک در رشد زبان، سواد اولیه و جنبههای اجتماعی ـ عاطفی رشد کودک حمایت میکنند.
با این حال، نباید درباره قصه شب وعدههای اغراقآمیز داد. قصه گفتن قرار نیست بهتنهایی کودک را باهوش، خلاق یا موفق کند. ارزش اصلی آن در تکرار تجربههای کوچک اما باکیفیت است: شنیدن، گفتوگو کردن، خیالپردازی، پرسیدن، خندیدن و چند دقیقه حضور واقعی در کنار یکدیگر.
کودک ممکن است روزی خودش کتاب بخواند، اما خاطره صدایی که هر شب برایش داستان میگفت، میتواند بسیار طولانیتر از یک قصه در ذهن او باقی بماند.
57
نظر شما