مخترع موتور دیزل به‌ طرز مرموزی ناپدید شد؛ ۷ مهر ۱۲۹۲

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳ [۷ مهر ۱۲۹۲]، رودولف دیزل، مخترع موتوری که نام او را بر خود دارد، در حین سفر با کشتی بخار «درسدن» از آنتورپِ بلژیک به هارویچِ انگلستان، ناپدید شد. در ۱۰ اکتبر [۱۸ مهر ۱۲۹۲]، یکی از ملوانان بلژیکی در یک کشتی بخار در دریای شمال، پیکری را دید که بر روی آب شناور بود؛ بررسی‌های بعدی نشان داد که آن پیکر متعلق به دیزل بوده است. در آن زمان ابهام بسیاری پیرامون مرگ او وجود داشت و هنوز هم این ابهام پابرجاست: مرگ او رسماً خودکشی اعلام شد، اما بسیاری معتقد بودند (و هنوز هم هستند) که دیزل به قتل رسیده است.

دیزل طرح موتور خود را در ۲۸ فوریه ۱۸۹۲ [۹ اسفند ۱۲۷۰] به ثبت رساند؛ سال بعد، او طرحش را در مقاله‌ای با عنوان «نظریه و ساخت موتور حرارتی عقلانی برای جایگزینی موتور بخار و موتورهای احتراقی معاصر» تشریح کرد. او اختراع خود را «موتور احتراق تراکمی» نامید که می‌توانست هر نوع سوختی را بسوزاند –بعدها نمونه‌های اولیه‌ای که او ساخت با روغن بادام‌زمینی یا روغن‌های گیاهی کار می‌کردند– و نیازی به سیستم جرقه‌زنی نداشت: این موتور با تزریق سوخت به درون سیلندری پر از هوا که تا فشار بسیار بالا فشرده و درنتیجه بسیار داغ شده بود، کار می‌کرد.

دیزل استدلال می‌کرد که چنین موتوری کارایی بی‌سابقه‌ای خواهد داشت: برخلاف موتورهای بخارِ آن دوران که بیش از ۹۰ درصد انرژی سوخت خود را هدر می‌دادند، دیزل محاسبه کرده بود که موتور او می‌تواند تا ۷۵ درصد بازدهی داشته باشد (به این معنا که تنها یک‌چهارم انرژی آن‌ها هدر می‌رفت). کارآمدترین موتوری که دیزل در عمل ساخت، ۲۶ درصد بازدهی داشت –که به ۷۵ درصد نمی‌رسید، اما همچنان بسیار بهتر از همتایانش بود.

تا سال ۱۹۱۲، بیش از ۷۰ هزار موتور دیزلی در سراسر جهان کار می‌کردند که بیشتر در کارخانه‌ها و ژنراتورها مورد استفاده قرار می‌گرفتند. سرانجام، موتور دیزل صنعت راه‌آهن را متحول کرد؛ پس از جنگ جهانی دوم، کامیون‌ها و اتوبوس‌ها نیز شروع به استفاده از موتورهای نوع دیزلی کردند که به آن‌ها اجازه می‌داد بارهای سنگین را با صرفه‌ اقتصادی بسیار بیشتری حمل کنند.

در زمان مرگ دیزل، او در راه انگلستان بود تا در مراسم کلنگ‌زنی یک کارخانه‌ جدید موتور دیزل شرکت کند و همچنین با نیروی دریایی بریتانیا در مورد نصب موتور خود روی زیردریایی‌های آن‌ها گفت‌وگو کند. نظریه‌های توطئه بلافاصله قوت گرفتند: یک سرتیتر می‌گفت: «مخترع برای جلوگیری از فروش امتیاز ثبت اختراع به دولت بریتانیا به دریا انداخته شد»؛ سرتیتر دیگری ابراز نگرانی می‌کرد که دیزل «توسط عوامل تراست‌های بزرگ نفتی به قتل رسیده است». احتمال دارد که دیزل خودش را به دریا انداخته باشد –چراکه مشخص شد او تقریباً ورشکسته بوده است– اما این معما احتمالاً هرگز حل نخواهد شد.

منبع: www.history.com

۲۵۹