به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، تربیت دینی کودک، فرایندی تدریجی است که باید متناسب با مراحل رشد و میزان درک او دنبال شود. در این مسیر، خانواده و رفتار والدین نقش مهمی در آشنایی فرزند با آموزه‌های دینی دارند. مرحوم آیت‌الله حاج‌آقا مجتبی تهرانی با اشاره به روایتی از پیامبر اکرم(ص)، هفت‌سالگی را زمان آغاز آموزش عملی نماز به کودک معرفی می‌کنند.
در روایتی از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است: «عَلِّمُوا أَوْلَادَکُمُ الصَّلَاةَ إِذَا بَلَغُوا سَبْعًا»؛ یعنی هنگامی که فرزندانتان به هفت‌سالگی رسیدند، نماز را به آنان بیاموزید. (کنزالعمّال، ج ۱۶، ص ۴۴۱)
بر اساس توضیح آیت‌الله مجتبی تهرانی، آشنایی کودک با نماز باید از طریق مشاهده رفتار والدین آغاز شود و در هفت‌سالگی به آموزش عملی برسد. به این ترتیب، والدین پیش از این سن با نماز خواندن در حضور فرزند، زمینه آشنایی او را فراهم می‌کنند و پس از آن، شیوه انجام نماز را به‌صورت مستقیم به او آموزش می‌دهند.
نقش والدین در یادگیری نماز
کودک بسیاری از رفتارهای خود را از طریق مشاهده و تقلید یاد می‌گیرد. رفتار والدین در محیط خانواده، از جمله نحوه پایبندی آنان به نماز، می‌تواند الگویی برای فرزند باشد. به همین دلیل، آموزش نماز تنها به بیان توصیه‌ها محدود نمی‌شود و رفتار عملی والدین نیز در این فرایند اهمیت دارد.
از سوی دیگر، آموزش اولیه به‌تنهایی کافی نیست. تکرار مطالب، فراهم کردن فرصت تمرین و پیگیری آنچه کودک آموخته است، به تثبیت یادگیری کمک می‌کند. والدین می‌توانند متناسب با سن و توانایی فرزند، مراحل نماز را به‌تدریج آموزش دهند و با همراهی مستمر، زمینه تمرین او را فراهم کنند.
برای نمونه، هنگامی که یکی از والدین برای اقامه نماز می‌ایستد، می‌تواند توجه کودک را جلب کند و بگوید: «عزیزم! به من نگاه کن. به این کاری که انجام می‌دهم، نماز می‌گویند.»
این مثال، شیوه‌ای ساده برای آغاز آموزش عملی نماز است؛ رویکردی که بر مشاهده، آموزش مستقیم و تکرار استوار است و نقش خانواده را در آشنایی کودک با رفتارهای عبادی برجسته می‌کند.
برای دریافت فایل صوتی اینجا را کلیک کنید.
نظر شما