به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، صدای اذان در مدرسه می‌پیچد. چند نفر از دوستانتان با دست و صورت خیس از وضو به سمت نمازخانه می‌روند. اما شما هنوز سرتان در کتاب است. امتحان نزدیک است و چند صفحه باقی‌مانده را باید مرور کنید. با خودتان می‌گویید: «حالا چند دقیقه دیگر نماز می‌خوانم؛ فعلاً درس مهم‌تر است!»
درست در همین لحظه، صدایی آشنا از بلندگوی مدرسه شنیده می‌شود:
«چهار دقیقه مگه چقدره؟!»
جمله‌ای کوتاه که شما را به فکر فرو می‌برد. واقعاً چهار دقیقه برای نماز خواندن زمان زیادی است؟ یا آن‌قدر درگیر کارهایمان شده‌ایم که حتی چند دقیقه فاصله گرفتن از آن‌ها برایمان دشوار شده است؟
شاید بگویید امتحان دارم، باید به کلاس بروم، کارم عقب افتاده یا فرصت مناسبی برای نماز خواندن ندارم. اما یک سؤال مهم وجود دارد: اگر همیشه برای به تأخیر انداختن نماز دلیلی داشته باشیم، پس چه زمانی قرار است نماز اول وقت بخوانیم؟
چرا خداوند نماز اول وقت را در برنامه شلوغ زندگی ما قرار داده است؟
زندگی همیشه طبق برنامه ما پیش نمی‌رود. گاهی درست هنگام اذان، مهم‌ترین کار روزمان را انجام می‌دهیم؛ زمانی که مشغول درس خواندن، کار کردن یا رسیدگی به مسئولیت‌های مختلف هستیم.
اما شاید نکته اصلی دقیقاً همین‌جا باشد!
اگر نماز اول وقت فقط برای زمانی بود که هیچ کاری نداریم، دیگر چه فرصتی برای تمرین نظم، اولویت‌بندی و تقویت اراده باقی می‌ماند؟
اذان را می‌توان دعوتی ویژه از سوی خدا دانست؛ دعوتی که گاهی درست در اوج مشغله‌های ما به گوش می‌رسد. انگار قرار است در همان لحظه تصمیم بگیریم: کارم را برای چند دقیقه کنار می‌گذارم و به دعوت خدا پاسخ می‌دهم یا باز هم انجام آن را به بعد موکول می‌کنم؟
نماز اول وقت چه تأثیری در زندگی ما دارد؟
در آموزه‌های دینی، تأکید فراوانی بر اهمیت نماز شده است. امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند:
«نخستین چیزی که از بنده حسابرسی می‌شود نماز است؛ پس اگر نماز پذیرفته شد، اعمال دیگرش نیز پذیرفته می‌شود.» (۱)
این روایت نشان می‌دهد که نماز جایگاه ویژه‌ای در زندگی معنوی انسان دارد.
اما اهمیت نماز اول وقت فقط به انجام یک تکلیف دینی محدود نمی‌شود. وقتی انسان با وجود مشغله، درس، خستگی یا سرگرمی، به‌موقع برای نماز بلند می‌شود، در واقع به خودش تمرین می‌دهد که همیشه اسیر خواسته‌ها و کارهای لحظه‌ای نباشد.
شاید گاهی گرفتار تنبلی، بی‌نظمی یا غفلت باشیم. نماز اول وقت می‌تواند فرصتی برای مقابله با همین عادت‌ها و تقویت اراده باشد.
وقتی اذان می‌گوید: چهار دقیقه مگه چقدره؟
دفعه بعد که صدای اذان را شنیدید و احساس کردید کار مهم‌تری دارید، چند لحظه مکث کنید و از خودتان بپرسید:
آیا واقعاً نمی‌توانم چند دقیقه از کارم فاصله بگیرم؟
شاید همین تصمیم کوچک، یکی از تمرین‌های مهم خودسازی در زندگی روزمره ما باشد.
قرار نیست همیشه منتظر بمانیم تا تمام کارهایمان تمام شود و بعد به سراغ نماز برویم؛ چون در زندگی همیشه کاری برای انجام دادن وجود دارد.
گاهی مهم‌ترین تصمیم ما این است که درست در اوج مشغله‌ها، چند دقیقه به دعوت خدا پاسخ بدهیم.
منبع: برگرفته از کتاب «چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟»
(۱) بحارالانوار، جلد ۷۹، صفحه ۲۲۷.
نظر شما