نذری

تا قبل از آنکه به قول خودش از دست و پا بی‌افتد همه کارهایش را هم خودش می‌کرد. می‌دانی یک جور نمک گیر شده بود، نه اینکه منتی باشد، نه اینکه بخواهند بماند یا مجبورش کنند، نه! دلش گیر کرده بود، مثل عاشقی که دلش گیر معشوقی باشد اما بی آنکه جای کسی دیگر را بگیرد.همین است که پیرزنی را می‌بینی که به قابلمه کوچکی هم که شده نذری می‌دهد یا پیرمردی که اگر می‌شد تمام شهر را میهمان این سفره می‌کرد، فرقی هم ندارد حاجت گرفته باشند یا نه، فرقی ندارد قیمه نذری بدهد، شله زرد، نان و پنیر یا نمک. سفره باید باز باشد، مثل سفره علی(ع) و فاطمه(س). می‌دانی این‌ها همه عاشق شده‌اند بی آنکه خود خبر داشته باشند، مزه دوست داشتنشان هم مزه دیگری است مثل مزه قیمه های محرم، مثل همین نان و پنیر مادربزرگ.
«نَذر یعنی آن که انسان تصمیم بگیرد برای خدا کاری را انجام بدهد.»
نذری در ایران پیشینه‌ی بسیار طولانی دارد و برمی‌گردد به ایران باستان که حیوان قربانی می‌کردند و تا به این روز این سنت پایدار است و از کوچک و بزرگ این سنت را زنده نگه داشته‌اند. از نذری‌های معروف می‌توان به ایام محرم، تاسوعا و عاشورا برای امام حسین‌(ع) نام برد. که به «قیمه امام حسین(ع)» معروف است و در اربعین امام نیز به همین گونه است و در ایام فاطمیه نیز برای شهادت حضرت فاطمه(س) نذر می‌کنند.
نذر به استطاعت فرد بستگی دارد برخی بزرگ، برخی با کمک و نذرهای مردمی و بعضی هم کوچک و خودمانی...
عکس ها:ایسنا
24282