به گزارش باشگاه خبرنگاران به نقل از پایگاه اینترنتی آمریکا در گزارشی به نقل از "فلینت لورت"، مسئول پیشین امور خاورمیانه شورای امنیت ملی کاخ سفید و "هیلاری مان لورت" افزود: پس از انتخابات 22 خرداد، شاهد هیچ سند و مدرکی دال بر برخورداری جریان موسوم به سبز از حمایت اکثریت قاطع ایرانی ها نبودیم.
قضاوت فوق بر اساس این ارزیابی ما می باشد که "محمود احمدی نژاد" مطمئنا در انتخاب مجددش به سمت ریاست جمهوری از حمایت اکثریت رای دهندگان ایرانی برخوردار بود و هیچ مدرک معتبر و مستدلی دال بر وجود تقلبی که در نتیجه ی اعلام شده تغییری اساسی ایجاد کند، وجود ندارد.
بسیاری از ناظران مسایل ایران و روزنامه نگاران غربی که اخبار و تحولات ایران را پوشش می دهند، پیش بینی می کردند که مراسم 22 بهمن ، فرصتی برای برپایی اعتراضات جمعی خواهد بود که به زغم ان ها ارکان دولت ایران را به لرزه درخواهد آورد، به گونه ای که یکی از این روزنامه نگاران، از این روز به عنوان به اصطلاح "آغازی برای پایان" جمهوری اسلامی یاد کرده بود.
معروفترین شخصیت های وابسته به جنبش سبز - "میر حسین موسوی"، "مهدی کروبی" و "محمد خاتمی" - حامیان خود را برای به نمایش گذاشتن قدرت خود به حضور در راهپیمایی 22 بهمن فراخوانده بودند اما با پایان یافتن مراسم در تهران و سایر شهرهای ایران، از قدرتی که جریان موسوم سبز درصدد نشان دادن آن بود، چیزی به چشم نمی خورد.
ناظران غربی از شکل گیری جریان موسوم به سبز پس از انتخابات 12ژوئن (22 خرداد) ریاست جمهوری، به عنوان یک جنبش اجتماعی گسترده یاد کرده بودند که تغییرات اساسی و احتمالا تغییر رژیم را در ایران به دنبال خواهد داشت.
به گفته ی این ناظران، مراسم بزرگداشت سوم ، هفتم و چهلم کشته شدگان در درگیری ها با نیروی انتظامی ، همانند مراسم دوران انقلاب که در نهایت به سرنگونی شاه منتهی شد، موجب برپایی اعتراضاتی بزرگتر خواهد شد اما چنین امری رخ نداد. حضور جریان موسوم سبز در روز مقدس عاشورا در قیاس با تظاهرات قبلی، کم رنگ تر بود.
افزون بر این ، ایران در سالروز فرار شاه از ایران (16 ژانویه / 26 دی) و یا چهلمین روز درگذشت آیت الله "حسینعلی منتظری" شاهد برپایی تظاهرات چشمگیری نبود.
این سایت امریکایی در ادامه گزارش خود می افزاید: پس از انتخابات 22 خرداد، شاهد هیچ سند و مدرکی دال بر برخورداری جریان موسوم به سبز از حمایت اکثریت قاطع ایرانی ها نبودیم.
قضاوت فوق براساس این ارزیابی ما می باشد که "محمود احمدی نژاد" مطمئنا در انتخاب مجددش به سمت ریاست جمهوری از حمایت اکثریت رای دهندگان ایرانی برخوردار بود و هیچ مدرک معتبر و مستدلی دال بر وجود تقلبی که در نتیجه ی اعلام شده تغییری اساسی ایجاد کند، وجود ندارد.
شتابزدگی اکثریت ناظران غربی در زمینه قضاوت درباره انتخابات و طرح مساله تقلب و سرقت پیروزی موسوی، موجب انحراف و تحریف بسیاری از تحلیل های بعدی درباره توانمندی هم دولت و هم جریان موسوم به سبز شد، به گونه ای که نه تنها نومحافظه کاران و سایر طرفداران جریان موسوم به سبز که بسیاری از واقع گرایانی مانند "ریچارد هاس" و "استیون والت" را هم به اشتباه انداخت.
هرچند این جریان در روزهای نخست پس از انتخابات از حمایت مردمی برخوردار بود اما این حمایت به مرور کم و کمتر شد و توانمندی رو به تحلیل این جریان در کشاندن حامیانش به خیابان ها به رغم درخواست برجسته ترین سران این جریان ، شاهدی بر این امر است. به گونه ای که "برزو درآگاهی"، خبرنگار "لس آنجلس تایمز" که در گزارش های خود از جریان موسوم به سبز به شدت حمایت می کند، در گفت وگو با "فرانس 24" گفت، با توجه به حوادث 22 بهمن ، سران جریان موسوم به سبز باید راهبردها و تاکتیک های خود را مورد ارزیابی مجدد قرار دهند.
در جواب آنهایی هم که مدعی اند جریان موسوم به سبز پژمرده نشده بلکه مورد سرکوب قرار گرفته است، باید گفت، این ادعا را باید هم از بعد تاریخی و هم در چارچوب توانمندی های دولت کنونی ایران، ارزیابی کرد.
از بعد تاریخی باید گفت، در 12ماه منتهی به فرار شاه از ایران و تاسیس جمهوری اسلامی در سال 1979 (1357)، نیروهای امنیتی ایران در برابر معترضان به شاه، به هزاران و شاید هم ده ها هزار سلاح مسلح بودند اما معترضان حتی در صورت مواجه شدن با خشونت و وحشی گری، همچنان در صحنه حضور داشتند و جمعیتی که خواستار برکناری شاه بود تا زمانی که تشکیلات عظیم امنیتی رژیم پهلوی را به زانو درآورد، همچنان بیشتر و بیشتر می شد. انقلاب 1357، انقلابی واقعی بود.
حال، شرایط قبل از انقلاب را با واکنش جمهوری اسلامی در برابر ناآرامی های اجتماعی پس از انتخابات ریاست جمهوری، قیاس کنید.
در درگیری های پس از انتخابات، افرادی کشته و مجروح شدند اما میدانی چون "تیان ان من" در کار نبود که نیروهای امنیتی، صدها تظاهرکننده را با برخوردی واحد و یکباره، قلع و قمع کنند.
با درنظر گرفتن توانایی های دولت ایران و واکنش آن، در واقع باید گفت که این واکنش به نسبت خویشتندارانه بود. اما با وجود این واکنش به نسبت خویشتندارانه، قدرت جنبش سبز، تقلیل یافته است و این ، همان چیزی نیست که انقلاب ها را می سازد.
دولت ایران با اعتراضات پس از انتخابات و حوادث پس از آن به گونه ای برخورد کرد که بسیاری از کسانی که در ایران زندگی می کنند، آن را روشی مشروع در چارچوب حفظ نظم سیاسی جمهوری اسلامی، محسوب می کنند.
شورای نگهبان مطابق وظیفه ی تعیین شده اش در قانون جمهوری اسلامی، آماده ی دریافت شکایت های رسمی درمورد نحوه ی برگزاری انتخابات شد و دستور شمارش نسبی آراء را داد.
در لحظات بحرانی پس از انتخابات، آیت الله علی خامنه ای رهبر عالی (ایران) طبق وظیفه ی قانونی خود، سخنان تحکم آمیزی ایراد کرد. هم زمان با بازداشت افراد در پی اعتراض های عمومی، کشته شدن و اذیت و ازار احتمالی ان ها، زندانی که گفته می شود بخش اعظم این آزار و اذیت ها در آنجا صورت گرفته بود، بسته شد و 12 نفر از کارکنان نیروی امنیتی اکنون به خاطر شرکت در قتل و یا آزار زندانیان متهم شده اند.
شمار زیادی در غرب شاید این پاسخ ها را کافی ندانند، اما بسیاری در ایران آن را پاسخ های مهم و قانونی تلقی می کنند و این امر موجب کاسته شدن از شمار ایرانیانی شد که احتمال داشت برای دست زدن به اقدام هایی خارج از حیطه ی نظم سیاسی تحریک شوند.
درمجموع، جمهوری اسلامی پابرجا باقی خواهد ماند. قابل توجه است که شمار زیادی از حامیان جنبش (جریان) سبز در خارج از ایران اکنون ادعا می کنند که هیچکس در بین آنان تاکنون درمورد "تغییر رژیم" یا "نابودی" جمهوری اسلامی سخنی نگفته است اما درواقع، اکثر کارشناسان طرفدار جناح مخالف طی چند ماه اخیر اغلب در مورد به ادعای ان ها احتمال قریب الوقوع نابودی جمهوری اسلامی سخن گفته اند.
این ارزیابی ها مسلما اشتباه بود. تجزیه و تحلیل غلط کسانی که به شدت در واشنگتن تلاش کردند تا این نقطه نظر را مطرح کنند، اکنون نباید بدون توجه بماند.
با توجه به این مساله، ما باید اظهارات روز گذشته استیو والت را درمورد ایران بسیار مستثنی بدانیم که گفته بود: "هیچکس ازجمله رهبران دولت ایران، جناح مخالف و همه ی ما که از خارج نظاره گر هستیم_ از این موضوع که آینده آبستن چه تحولاتی است اطلاعی ندارد، چندهفته، چند ماه، چند سال یا چنددهه بعد ما خواهیم فهمید که حدس (بله ،حدس) چه کسی درست بود، اما درحال حاضر تلاش برای دشوار ساختن وقایع، فعالیتی بی ثمر خواهد بود."
ما همگی پیشتر شاهد این نمایش بد بوده ایم زمانی که آن "کارشناسان" آمریکایی و برخی از تبعیدی های عراقی که سال ها در واشینگتن فعالیت کردند تا زمینه را برای تغییر رژیم از طریق اعمال زور در عراق فراهم کنند، با اطمینان به ما گفتند رژیم صدام حسین دارای تسلیحات کشتار جمعی است و عراقی ها از تغییر رژیمی که از خارج اعمال می شود، استقبال خواهند کرد.
اشتباه از آب درآمدن این مسایل برای کسانی که این بحث ها را مطرح کرده بودند بدشانسی به همراه نداشت. این تجزیه و تحلیلی غلط برمبنای فرضیات مسلم اما نادرست بود. همان گونه که درمورد عراق صورت گرفت و امروز درمورد ایران صورت می گیرد.
نظر شما