علیرضا خمسه، بازیگر و کمدین حضور پررنگی در تلویزیون دارد. از مجری‌گری گرفته تا بازی در نقش بابا پنجعلی سریال «پایتخت». اما حالا که در مسابقه «خنداننده برتر» شرکت کرده است، ماجرای تازه‌ای برای او شکل گرفته است.
او در گفت‌وگو با خبرآنلاین، درباره اهمیت خنده می‌گوید: «خنده در فرهنگ‌های جزمی قباحت دارد ولی در فرهنگ‌های مردمی، یعنی فرهنگ‌هایی که انسانی‌تر و مبتنی بر تجربه‌ها هستند، خنده جایگاه والا، ارزشمند و سازنده‌ای دارد که به آن اهمیت بیشتری داده می‌شود.»
خمسه درباره تاثیر برنامه «خندوانه» در جامعه و تغییر نگرش مردم نسبت به خندیدن هم معتقد است: «طبعا هر برنامه‌ای مثل خندوانه و هر کمدینی که بتواند این نگرش را تغیر دهد کار مهمی کرده است. جامعه عبوس جامعه بیمار است. افرادی که خنده را نمی‌شناسند از سلامت دور هستند اما فهم این نکته ساده کلی زمان خواهد برد.»
او می‌افزاید: «جامعه سالم جامعه‌ای است که در آن خنده رواج داشته باشد. باید خیلی تلاش کرد تا این موضوع جا بیفتد چون فرهنگی که در آن خندیدن قبح دارد حاصل نگرش‌های کهنه و پوسیده‌ای است که مهم بودن را در جدیت می‌دانست و فکر می‌کرد آدم‌های با لبخند انسان‌های سبکسری هستند.»
این بازیگر ادامه می‌دهد: «امروز علم جامعه‌شناسی به این نکته رسیده که جامعه سالم و طی کردن این راه سلامت حتما با خنده و نشاط و سرور طی می‌شود. این روزها شاهدیم که مردم کمتر لبخند می‌زنند. نه همسایه‌ای در آسانسور به همسایه‌اش لبخند می‌زند نه رانندگان در خیابان با لبخند تردد می‌کنند. کافی است گشتی در خیابان‌های شهر بزنید تا شاهد یک جامعه خشن و برخوردهای غیر انسانی باشید. الفاظ رکیکی که بین مردم مدام رد و بدل می‌شود خود به خوبی نشان می‌دهد که شهر تهران چقدر شهر عبوس و بی‌نزاکتی شده است و همین دلیلی است که چه من، چه رامبد جوان و چه هر کس دیگری تلاش‌مان را مضاعف کنیم برای این که خنده جای این همه تنش و خشونت را بگیرد.»
اما حضور خمسه در لیگ خنداننده برتر و قرار گرفتن او در کنار بازیگران و کمدین‌هایی که به نوعی نسل بعد از او محسوب می‌شوند اتفاق عجیبی است. او اما می‌گوید: «این ماجرا یک قصه‌ای دارد. می‌گویند ملانصرالدین یک روز دم زایشگاه ایستاده بود و به هر بچه‌ای که به دنیا می‌آمد یک پس گردنی می‌زند. گفتند چرا این کار را می‌کنی؟ گفت اینها آمده‌اند که ما برویم. این تفکر که هر نسلی می‌آید نسل قبلی باید برود تفکر بدی است. ولی اگر آدمی مثل من که هرلحظه از نو زاده می‌شود و تفکرش، تفکر رنسانسی باشد به این فکر نمی‌کند که نسل بعد از خودش جای او را تنگ کرده‌اند. من مدام تلاش می‌کنم به همان آرمانی که در جوانی داشتم برسم و از پویش و تازه شدن دست نمی‌کشم. خیلی از هم نسلان حتی در فیزیک خود احساس نوعی رخوت می‌کنند ولی احساس من این است که نه تنها با این گروه کمدین‌ها بلکه با نسل‌های بعدی آنها هم مسابقه خواهم داد.»
او در پایان می‌گوید: «من هر لحظه و هر دوره از نو زاده می‌شوم و این خصوصیت را خیلی دوست دارم چون با ایجاد انگیزه حیات دوباره جوان می‌شوم و هرگز فکر نمی‌کنم برای احیای آرمان‌ها و امیدهایم دیر شده است.
۵۷۲۴۴
نظر شما