طبق گزارشهای باستان شناسی، دوره های پیش از کشاورزی، انسانها شکارگر و مهاجر بودند. کوچ نشینی دسته جمعی و کولیگری انسان ها، با پیدایش کشاوزی که آن را به زنان نسبت می دهند به ساختن خانه و یکجانشینی انجامید. با این حال هنوز گروه های بسیاری بودند که نمی توانستند خانه بسازند. از این رو صنف معمار شکل گرفت و به راستی از گذشته هم ساختن خانه یکی از مهارت های پدر درآمد آدمیزاد محسوب می شده است. به نظر می رسید که با ساخته شدن خانه ها و اهلی کردن حیوانات دیگر دوره شکارگری و کمین کردن انسان تمام شده است.
اما امروز از هر کتابی که در مورد شاهان و تصاویرشان در نقاشی های به جا مانده ببینیم، شاید چند عکس هم از شکار و افتخارات شاهان از کشتی گرفتن با شیران به چشم مان بخورد. آری پس از صدها و هزاران سال از آغاز یکجانشینی و پیدایش تمدن، هنوز هم شاهان در نوستالژی مصرف صحنه های لذت بخش شکار بودند. همین آخرین شاهان هم بسیار عاشق شکار و خوردن گوشت کبک و آهو بودند. گذشته از این که اعتقاد بر این است که گوشت برخی حیوانات برای سلامتی بدن انسان بسیار سازنده است، شوق به شکارگری نیز به تفریحی شاهانه تبدیل شده بود.
البته این نوستالژی شاهانه پس از تولید انبوه تفنگ بادی و آزادی های ناشی از شهرنشینی توسط مردم در گستره وسیعی از خاکهای کشور تقلید شد تا این که کبک و آهو در معرض انقراض قرار گرفت. یکی از صحنه های شکارگری انسان ها، شکار زمین بود. آن ها آنقدر در کوه و دشت و دمن خانه و "راه" ساختند تا دیگر تقریبا جایی برای زندگی حیوانات وحشی نماند و آن ها در پارکهای طبیعی به موزه تبدیل شدند. آری اینک انسان طبیعت را به موزه تبدیل کرده و هر از چندگاهی توسط امثال مرحوم اینانلو مستند آن را نگاه می کند.
اسب هم که در گذشته ابزار حمل و نقل بوده و به شدت تولید و معامله می شد، با تولید انبوه خودرو و نیسان وانت، امروز تبدیل به موزه شده و در کرانه های شهرها در قالب ورزش و تفریح مشاهده می شود. باشگاه های اسب سواری با قیمت های آن چنانی و شاهانه ساخته می شوند تا مردم را همچون شکار کبک و آهو به سواری اسب و مسابقه با آن عادت بدهند. شکار، اسب سواری و بسیاری از چنین اتفاقاتی در کل دنیا به یک ژانر فرهنگی و ورزشی تبدیل شده و همه ساله مسابقات تیراندازی و اسب سواری برگزار می شود.
آن چیزی که تقلید رفتارهای بدوی گذشتگان را به فرهنگ تبدیل کرده، نوستالژی یا لذت بردن از فراغت های پیشینیان است. هم افراد را از فضای زندگی روزمره در می آورد وهم اسبابی می شود برای هیجان ورزی و اجرای بازی های قدرت طلبانه. اما نکته مهم این است که مردمان امروز در اوج رفاه و منزلت مدرن و ابزارهای مناسب زندگی، برای تفریح و لذت بردن از زندگی همچنان در آرزوی تجربه های بدوی هستند. اگرچه این روند در کل جهان وجود دارد و در ایران نیز خاستگاهی تاریخی و متکی بر طبقات بالا دارد، با این حال امروز در آستانه گسترش و رونق باشگاه های اسب سواری و علاقه شدید مردم به تقلید از هر تفریحی که مد روز باشد، ضرورت توجه را دارد.
همزاد با شعارهای پی در پی اقتصادی در کشور، رونق این قبیل باشگاه ها، مانند توده ای شدن مصرف خودرو، همه مردم را به استفاده از انواع و اقسام تفریحات نوستالژیک و سرمایه گذاری در آن خواهد نمود. مردم کاری به این ندارند که اسب سواری خوب است یا بد، آنها تابع مد و تبلیغات و هیجان هایی هستند که از تفریحات ارائه می شود. گهگداری می شنویم که فردی پیدا می شود و برای تقدیر به ورزشکار ملی یا وزیر دولتی اسب هدیه می دهد؛ یا افرادی در پروفایل هایشان عکسهای زیبایی در حین اسب سواری و یا تیر اندازی می گذارند. دریچه سرمایه گذاری مردم به هر موضوع جدید نیز از تفاخر افراد خاص درباره مصرف آن می گذرد.
گذشتِ هدر دادن سرمایه عموم مردم در خرید خودرو و از دست دادن فرصت های توسعه ریلی و عمومی، توجه نقادانه به شروع سرمایه گذاریهای مردم در صنایع تفریحی را نیز ضروری می کند. چرا که در سالهای بعد شاید مشغولیت فکری والدین این باشد که برای تفریحات نوستالژیک فرزندم اعم از ویلانشینی، سوارکاری، ماهی گیری و .. باید "چه کنم"؟




