اگر ۲ چیز در عزاداری‌های عاشورایی وجود نداشته باشد

این استاد فلسفه نوشته است: عاشورا که مرا سوار ذوالجناح می‌کردند و من در میان فریاد «حسین، حسین» مردم، از زبان حضرت سکینه خطاب به ذوالجناح نوحه می‌خواندم، کسی صدای ضعیف مرا نمی‌شنید، ولی می‌دیدم که همه به من نگاه می‌کنند و گریه می‌کنند. شاید هم چهره خجالتی و کودکانه‌ام به گریه آنان یاری می‌رساند.

وی می افزاید: پس از سال‌ها اندکی به خود آمدم و به جریان عاشورا با دقت نگریستم و به‌تدریج به اهمیت و عظمت این جریان پی بردم. آن روزها مصادف بود با قیام مردم ایران با رهبری و اقدامات شجاعانه مرحوم امام خمینی (ره)! فضای جامعه به گونه‌ای بود که در همه مجالس و محافل، کم و بیش نکته‌های باریکی درباره عاشورا گفته می‌شد و تحلیل‌های خوبی از این جریان ارائه می‌گردید. در آن روزها من یاد گرفتم که داشتن امکانات و زمینه نعمت بزرگی است، اما اگر دو چیز وجود نداشته باشد، این امکانات به حال ما هیچ سودی نخواهند داشت و آن دو چیز عبارتند از: یک - آگاهی از وجود چنین امکاناتی و شناخت صحیح نسبت به آنها. دو - توان بهره‌برداری از آنها.

متن کامل این یادداشت را اینجا بخوانید.