به گزارش خبرآنلاین از اصفهان، گاهی انسان بدون آنکه با یک بحران بزرگ روبه‌رو شده باشد، احساس خستگی عمیق، بی‌حوصلگی، کاهش انگیزه و ناتوانی در انجام امور روزمره را تجربه می‌کند. این وضعیت ممکن است در ظاهر یک خستگی ساده به نظر برسد، اما تداوم آن می‌تواند نشانه‌ای از فشار روانی مزمن و فرسودگی روانی باشد؛ مسئله‌ای که در زندگی پرشتاب امروز اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
فرسودگی روانی چگونه شکل می‌گیرد؟
در این ارتباط سرهنگ نسیبه جعفری می گوید: زندگی روزمره مجموعه‌ای از مسئولیت‌ها و انتظارات را بر دوش افراد قرار می‌دهد. فشارهای شغلی، مشکلات اقتصادی، مسئولیت‌های خانوادگی، نگرانی درباره آینده و کمبود فرصت برای استراحت و بازیابی توان روانی، می‌توانند به‌تدریج ظرفیت تحمل فرد را کاهش دهند.
وی می افزاید: فرسودگی روانی معمولاً یک‌شبه ایجاد نمی‌شود، بلکه حاصل انباشته شدن فشارهایی است که فرد فرصت کافی برای مدیریت و بازیابی خود در برابر آن‌ها نداشته است. کاهش تمرکز، تحریک‌پذیری، احساس خستگی مداوم، بی‌انگیزگی، اختلال در خواب و کاهش تمایل به ارتباطات اجتماعی از جمله نشانه‌هایی هستند که در صورت تداوم باید جدی گرفته شوند.
چرا برخی افراد فشارهای روانی را پنهان می‌کنند؟
کارشناس مرکز مشاوره آرامش معاونت فرهنگی و اجتماعی فرماندهی انتظامی استان اصفهان تاکید می کند: یکی از مشکلات مهم در مواجهه با مسائل روان‌شناختی، این باور نادرست است که درخواست کمک نشانه ضعف محسوب می‌شود. برخی افراد به دلیل ترس از قضاوت دیگران یا نگرانی درباره جایگاه اجتماعی خود، مشکلات روانی‌شان را پنهان می‌کنند و تلاش می‌کنند به‌تنهایی از پس تمام مسئولیت‌ها برآیند. در حالی که سلامت روان به اندازه سلامت جسم اهمیت دارد و رسیدگی به آن باید بخشی از سبک زندگی سالم باشد.
وی ادامه می دهد: برای کاهش فشارهای روانی، لازم است افراد در برنامه روزانه خود فرصتی برای استراحت و بازیابی انرژی در نظر بگیرند. تنظیم انتظارات، اولویت‌بندی مسئولیت‌ها، فعالیت بدنی متناسب، خواب کافی و حفظ ارتباط با افراد حمایتگر می‌تواند در بهبود وضعیت روانی مؤثر باشد. همچنین یادگیری مهارت نه گفتن، مدیریت زمان و حل مسئله به افراد کمک می‌کند تا از پذیرش مسئولیت‌های فراتر از توان خود پرهیز کنند.
سرهنگ جعفری با بیان اینکه در صورتی که احساس خستگی روانی و نشانه‌های مرتبط برای مدت طولانی ادامه پیدا کند یا عملکرد فرد را در زندگی شخصی و اجتماعی مختل سازد، مراجعه به روان‌شناس یا مشاور برای ارزیابی و دریافت مداخله تخصصی ضروری است، تصریح می کند: سلامت روان صرفاً مسئولیتی فردی نیست. محیط‌های کاری، خانواده‌ها، مدارس و نهادهای اجتماعی باید شرایطی فراهم کنند که افراد بتوانند بدون ترس از قضاوت، درباره مشکلات خود صحبت کنند و به خدمات مشاوره‌ای دسترسی داشته باشند.
وی می گوید: گسترش فرهنگ مراجعه به متخصصان سلامت روان، برگزاری برنامه‌های آموزشی و شناسایی زودهنگام افراد در معرض فشارهای روانی، می‌تواند از تشدید بسیاری از مشکلات پیشگیری کند.
جعفری معتقد است: همیشه لازم نیست انسان به نقطه ناتوانی برسد تا به فکر سلامت روان خود بیفتد. توجه به نشانه‌های اولیه فشار روانی، پذیرش محدودیت‌های فردی و کمک گرفتن در زمان مناسب، بخشی از مسئولیت‌پذیری در قبال خود و خانواده است؛ باید به خاطر داشته باشیم که مراقبت از سلامت روان یک انتخاب تجملی نیست؛ بلکه ضرورتی اساسی برای داشتن زندگی سالم، روابط پایدار و جامعه‌ای پویاست.
48
نظر شما