تئاتر خصوصی

یادداشتی بر نمایش «اوراتوریای اتهام» به نویسندگی، کارگردانی و دراماتورژی محمودرضا ‌رحیمی

کارگردانی که نه فقط «معین‌البکا» که «نماد حکومت سایه» است

تئاترمحمودرضا رحیمی را سال‌هاست به‌عنوان یک مدرس قابل و توانمند می‌شناسم؛ او مکاتب بازیگری را خوب می‌شناسد و کارگردانی است ریزبین. رفاقتم را با ایشان کنار می‌گذارم و سراغ اصل مطلب می‌روم. 

حسن معجونی و هوتن شکیبا اجرای متفاوتی از چخوف را روی صحنه بردند

نبض و گرمای حضور بازیگر خلاق

تئاتراین شب‌ها در تهران نزدیک به ۱۰۰ اجرا روی صحنه می‌رود اما مانند دهه ۸۰ به ندرت می‌توان نمایشی درخور را در این میان پیدا کرد که تماشاگر با حال خوب از سالن خارج شود و تا مدت‌ها نمایش را با خود دوره کرده و از به خاطر آوردن آن لذت برد.

تئاتر مستقل؛ آخرین سنگرِ سرسختی

تئاتردر روزگاری که تقریبا هیچ‌چیز ارزان نیست؛ از اجاره سالن گرفته تا ساخت دکور، چاپ پوستر، تبلیغات و حتی رفت‌وآمد گروه‌های نمایشی، اینکه هنوز عده‌ای تصمیم می‌گیرند نمایشی را روی صحنه ببرند، بیشتر شبیه یک تصمیم عاشقانه است تا یک فعالیت اقتصادی و حرفه‌ای. به‌خصوص اگر پای تئاتر مستقل در میان باشد؛ تئاتری که نه بودجه دولتی دارد، نه سفارش سازمانی می‌گیرد، نه اسپانسرهای بزرگ پشت آن ایستاده‌اند و نه تضمینی برای بازگشت سرمایه‌اش وجود دارد.