عباس عبدی: حامیان احمدی‌نژاد باید انتصاب مشایی را بپذیرند

چه ارتباطی میان نتایج اعلام شده انتخابات و معرفی معاون اول وجود دارد؟ اگر مجموعه طرفداران دولت ایمان و یقین داشته باشند که رئیس دولت در 22 خرداد دارای 24 میلیون رای بوده است، در این صورت باید این را هم بپذیرند که بخش اعظم چنین رایی صرفا به رئیس دولت داده شده است، زیرا سایر طرفداران دولت به ویژه در میان جناح سنت‌گرای آنان، دارای مقبولیت چندانی نیستند که بتوانند چنین رای زیادی را برای وی دست و پا و از طریق عادی تامین کنند. از این حیث، این گروه از طرفداران دولت نه‌تنها حقی به گردن رئیس دولت و انتخاب وی ندارند، بلکه مدیون او نیز هستند، زیرا اوست که با ویژگی‌های خود یا سیاست‌هایش توانسته چنین رای بالایی را برای کلیت جناح حاکم رقم بزند و به قول خودشان خطر بزرگی را از سرشان رفع کند.

در این صورت طبیعی است که رئیس دولت هم پاسخ مناسب را به این رای بدهد و نزدیکترین افراد به خود را به معاون اولی برگزیند و از دیگران هم بخواهد که نه‌تنها در برابر این انتخاب تمکین کنند، بلکه از این حسن انتخاب استقبال هم بنمایند. آنان هیچ دلیلی برای مخالفت با این انتخاب ندارند، زیرا وقتی که رای مذکور از نظر آنان واقعی باشد، باید بپذیرند که مطابق قاعده الزام به شیء، الزام به تبعات آن است؛ پذیرش چنین رای عظیمی، پذیرش تبعات آن از جمله تمکین در برابر انتصابات رئیس دولت هم می‌باشد.

به ویژه که کمابیش و حداقل به نوعی ادعای ارتباطات ویژه و خط‌گیری از مراجع خاص مثل امام زمان هم مطرح می‌شود. مخالفت جدی با این انتصاب از سوی کسانی که حامیان دولت هستند، به این معناست که مخالفان به نوعی درصددند به رئیس دولت بقبولانند که بدون حضور آنان، امکان نداشته است که چنین حجم بالایی از رای برای وی تایید گردد و این رقم بیش از آنکه محصول ویژگی‌های فردی رئیس دولت یا همکارانش باشد، ناشی از حضور مؤثر این گروه از حامیان است و به همین دلیل هم رئیس دولت را مجبور خواهند کرد که منافع و منویات آنان را در انتصابات لحاظ کند.

بنابراین چالش موجود میان دو گروه از جناح حاکم نسبت به انتصاب معاون اول، انعکاسی است از واقعیت رخ داده در 22 خرداد ماه. اگر این انتصاب از سوی منتقدان پذیرفته شود و نسبت به آن تمکین شود، به منزله آن است که کوششی جدی و عملی برای واقعی معرفی کردن 24 میلیون رای در داخل این جناح به ثمر رسیده است و منتقدان درون جناحی نیز باید بر این واقعیت تاکید کنند، اما اگر رئیس دولت از این انتصاب پشیمان شود یا به طریق دیگری مساله منتفی شود (مثل انصراف از پذیرش پست معاون اولی)، باید نتیجه گرفت که جناح مقابل توانسته است به رئیس دولت و گروه وی بفهماند که بدون حضور و تایید و اراده آنان قادر نبود که چنین رایی به نام او ثبت شود و سهم آنان از حکومت و دولت باید لحاظ شود. آینده در این باره قضاوت خواهد کرد.