خدا حافظی شاعر با شعر

این اتفاق اما افتاد و علی معلم دامغانی در تالا وحدت با شعر و دنیای شاعری خداحافظی کرد.

او که سال 1330 در دامغان به دنیا آمده و در دانشگاه تهران حقوق خوانده، موقعیت ویژهای در بین شاعرانی دارد که از آن ها به عنوان شاعران نسل انقلاب نام برده می​شود.شاعرانی که پس از پیروزی انقلاب، کوشیدند تا با نوآوری​های زبانی لباسی تازه برای قالب​های کهن شعر فارسی بدوزند. برخی مثل قیصر امین​پور و سلمان هراتی به سراغ غزل رفتند و برخی هم مثل احمد عزیزی و علی معلم قالب مثنوی را انتخاب کردند.

با این همه اما شعرهای معلم با شعر شاعران پیش و پس از خودش تفاوت عمده​ای داشت.او شاعری بود با دایره واژگانی گسترده که توانایی غریبی در استفاده از واژه​های مهجور داشت.

او در انتشار شعر​هایش هم رفتار خاص خود را داشت، شعر زیاد می​گفت و کم منتشر می​کرد. سال​های سال تنها کتاب منتشر شده​اش مجموعه شعر «رجعت سرخ ستاره» بود که برای اولین بار در سال 1360 منتشر شد و 25 سال بعد تجدید چاپ شد.معلم در دهه 60 و 70 ترجیح می​داد با مخاطبان شعرش از طریق نشریات رابطه داشته باشد و معمولا مثنوی​های جدیدش را هم به مجله شعر حوزه هنری می​داد، آن هم با چند صفحه پیوست برای تشریح لغاتی که در مثنوی معلم وجود داشت و برای بخش عمده​ای از مخاطبان مجله آشنا نبود.

سبک ویژه معلم در مثنوی سرایی اما ادامه نیافت، اوکه معاون فرهنگی حوزه هنری بود، بعد از رفتن به صدا و سیما و پذیرش سمت ریاست مرکز موسیقی این سازمان به سرودن ترانه را بیشتر دنبال کرد و انرژی​اش را روی این حوزه گذاشت.

او دیروز با دنیای شعر خداحافظی کرد و دلیل خاصی هم برای این مساله عنوان نکرد،فقط گفت که شاعران جوان خوبی داریم با آینده​ای درخشان. بعد هم شعری خواند که یک مصراعش این بود؛« رفتیم و داغ بر دل هجران گذاشتیم»