۳۰ نفر
۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۰ - ۱۱:۰۱
و «عنکبوت» بازگشت؛ چه کسی پاسخگوی قتل‌های خانواده خرمدین است؟

باور آن بسیار سخت است، مرد و زنی سالخورده، دارای شان اجتماعی، مبادی آداب و اتوکشیده، قاتلان سریالی اعضای خانواده خود تا اینجای کشفیات باشند و مشخص نیست چند نفر دیگر قربانی این خانواده شده اند. باید چه کسی پاسخگوی این وضعیت باشد؟

همه ما در شوک فرورفته ایم. بهت زده و هاج و واج از همدیگر می پرسیم چه خبر است؟ خانواده خرمدین چه کرده اند و باید یقه چه کسی را برای این وضع گرفت؟ چه کسی پاسخگوی رها بودن قاتلان سریالی خانواده خرمدین در جامعه برای سالهاست؟

شنیدن این خبر که امروز کشف شده سال های پیش دختر داماد خانواده خرمدین کشته و قطعه قطعه شده آنقدر شوک به جامعه وارد کرده که اخبار دیگر انتخابات و برجام و مذاکرات وین و نوسانات دلار و طلا جامعه را سردرگم کرده است.

چه کسی باید پاسخگوی وضعیت موجود باشد؟ اصلا درست است بگوییم باید یک نهاد عمومی، دولتی یا حکومتی باید جواب بدهند چرا این خانواده تبدیل به قاتلان افسارگسیخته و حرفه ای شده اند؟ یا به کسی ربطی ندارد اشخاصی به اینجا رسیده اند که مانند محمد بیجه، سعید حنایی و دیگرانی سالها قتل و کشتار کرده اند و ردپای آنها لابه لای نظام بوروکراتیک شل و وارفته تخصصی که وظیفه شناسایی این افراد و دور نگهداشتن جامعه از آسیب آنها دارد، مخفی مانده.

سئوال اساسی دیگر این است که آیا آسیب های خانواده خرمدین تنها منحصر به اعضای خانواده بوده یا قاتلان عجیب این خاندان با سن ۸۱ و ۷۰ سال، بارها این کار وحشتناک را با اشخاصی انجام داده اند که ما آنها را ممکن است به عنوان گمشده، فرار کرده یا غایب مفقود الاثر بشناسیم؟ ابعاد جنایی این خانواده تا کجا پیش می رود؟ از قرار معلوم وضعیت روانی آنها از سوی روانشناس قانونی سالم گزارش شده است ولی مشخص نیست با وجود خونسردی و سلامت روان قاتلان، انگیزه اساسی این قتل ها چه بوده است؟ کافی است به یک روایت کوتاه از صحنه قتل بابک خرمدین توجه کنیم: پدر او، ۷ ساعت در حمام مشغول سلاخی جسد پسرش بوده است! ۷ ساعت تمام با کارد و ساطور، مفصلها را از همدیگر جدا کرده، چربی و عضلات را بریده و دل و روده مقتول را درآورده و بسته بندی می کرده است؛ ۷ ساعت تمام.

حالا باید یقه چه کسی را گرفت؟ نهادهای انتظامی و قضایی که نتوانستند سالیان سال کشف کنند یک خانواده قاتل در میان مردم زندگی می کند، آنچنان که تصاویر جشنواره های فیلم مشخص است با سربلندی و افتخار روی صحنه می روند و از خاطرات خود می گویند. سخن بر سر این نیست که نهادهای قانونی سالها ناتوان بوده اند، کما اینکه هزاران پرونده در سال، توسط این نهادها کشف و مختومه می شود. بلکه بحث اینجاست چرا این نهادها قادر به شناسایی خانواده ای این چنین پرخطر و هولناک نبوده اند؟ آیا کسی دنبال داماد و دختر خانواده نرفته؟ آیا اصلا پرونده ای درباره مفقود شدن داماد و دختر خانواده تشکیل نشده؟ جسدهای قطعه قطعه کجاست؟ راست می گویند در سطل زباله انداخته اند؟ پس چرا آن موقع کشف نشد؟ خانواده قاتل مانند هانیبال لکتر، در فیلم سکوت بره ها قربانیان خود را خورده اند؟

این روزها صفحات حوادث سایتها و روزنامه ها پر از شرح رویدادهای عجیب و غریب است. روایت قتل، تجاوز، سرقت، کلاهبرداری و خشونت تمامی ندارد. گویی جامعه تبدیل به کارخانه قاتل سازی شده است که هر آن شما باید احتمال بدهید خبر برسد که همسایه طبقه بالایی یا بلوک آن طرفی، قاتل، متجاوز، سارق یا کلاهبردار است. پرسشی که با دیدن این وضعیت پیش می آید این است که باز هم باید یقه چه کسی را گرفت؟

نهادهای اخلاق ساز و هنجارساز جامعه، از آموزش و پرورش گرفته تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و صدا و سیما این همه بودجه و سرمایه را صرف کدام هنجارسازی کرده اند؟ فقط کافی است نگاهی به لیست بلندبالای دستگاه های عریض و طویلی که به نام ساختن فرهنگ و بالابردن هنجارهای اجتماعی از بودجه عمومی برخوردارند بیاندازید تا شاید جوابی برای این سئوال پیدا کنیم: چه کسی پاسخگوی وضعیت موجود است؟

۴۷۲۳۱

برای دسترسی سریع به تازه‌ترین اخبار و تحلیل‌ رویدادهای ایران و جهان اپلیکیشن خبرآنلاین را نصب کنید.
کد خبر 1516584

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
9 + 3 =