حمله روزنامه اصولگرا به فیلم نرگس آبیار / فیلم او سیاه است

روزنامه رسالت با انتقاد از فیلم "ابلق" نوشت:ابلق نرگس آبیار در فضایی می‌گذرد که مورد علاقه سینمای امروز ایران است. فضای پایین‌شهری، حاشیه‌نشینی و حلبی‌آبادی که پر از فقر و فحشا و جنایت و داستان است. فضایی با قوانین مخصوص به خود که مهم‌ترین آن‌ها هم همان زور است.

محله ظاهرا غرب تهران است، در حاشیه برج‌های تازه‌ساز اطراف دریاچه چیتگر. برج‌هایی که دوربین آبیار مدام آن‌ها در کنار خانه‌های کپرمانند اهالی محله می‌گذارد تا با یک نمادپردازی تکراری اما کاملا مشهود در تهران، فاصله طبقاتی را نمایش دهد. در این اتمسفر که مختصات آن کفتربازی، گردن‌کلفتی و لات‌بازی، معرکه‌گیری و فرهنگ سنتی آلوده به خرافه است؛ شخصیتی متنفذ و ظاهرالصلاح وجود دارد که چهره مثبت و بفهمی نفهمی زیبایش، از او واژه خوب را در ذهن تداعی می‌کند. این شخصیت پدرخوانده بخشی از ساکنان این محله است که با هم نسبت خانوادگی دارند. از آن‌ها حمایت می‌کند و سر سفره‌هایشان نان می‌گذارد. هیچ‌ پدرخواندگی‌ای مجانی نیست در جریان فیلم، می‌فهمیم او هم در ازای این پدرخواندگی چیزهایی از اهالی می‌خواهد.


راحله، زنی که الناز شاکردوست نقش او را بازی می‌کند، از شوهرش کتک می‌خورد. هوتن شکیبا در ابلق، شوهر خوبی برای راحله نیست. ظاهر زمخت و رفتار بدش با شاکردوست، برای او واژه «بد» را در ذهن تداعی می‌کند. نقطه مثبت فیلم آبیار این است جای این دو خوب و بد را با هم عوض می‌کند. پدرخوانده جوان محله که جلال نام دارد، قصد تعرض به راحله را دارد و علی شوهر راحله، با غیرت پایین‌شهری از او دفاع می‌کند. هرچند این غیرت که معنایی جز دست‌به‌چاقو شدن و قتل ندارد، باعث می‌شود در نهایت راحله از ادعای به حق خود دست بکشد و در اصل غیرت علی، به بی‌غیرتی او منجر می‌شود.
انحراف جلال، چیزی است که اغلب محله، حتی زن او از آن خبر دارد، اما برای هیچ‌کس نمی‌صرفد که به این دلیل با جلال درگیر شود. او پدرخوانده است و قدرت دارد. زنش یک جور قربانی این قدرت می‌شود و دیگران هم به نوعی دیگر.
محله‌ای که آبیار در ابلق ترسیم می‌کند، یک زورآباد است. او گویی با یک مثال، می‌خواهد جنبش «می تو» را هم برای توضیح دهد. در زورآباد، قانون حکمرانی نمی‌کند و به همین دلیل تنها سلاح قربانی‌ها فریاد است، سلاحی که در سایه قدرت شخص ظالم، کمکی به مظلوم نمی‌کند. چه خاصیت قدرت این است که با درگیر کردن منفعت، حقیقت را از کار می‌اندازد. اما جهان زورآباد نیست. درست است که در تمام شئون زندگی انسان‌ها قدرت به انواع مختلف قابل مشاهده است، اما این قدرت در اغلب زمان‌ها و مکان‌ها آنچنان قاهر نیست که در برابر آن راهی جز فریاد نداشته باشیم. شکایت کردن به یک مرجع قانونی راه حلی دیرینه است. اتمسفر پایین‌شهری و برخی خرده‌فرهنگ‌های خاص را نباید به کل یک جامعه تعمیم داد، فیلم آبیار در نهایت در مورد یک فضای خاص است. فضایی که به سادگی می‌توان قانون را از آن کنار گذاشت و قصه‌ای را بدون مزاحمت مقوله قانون، تعریف کرد.
البته راه حل نهایی فیلم نه فریاد، که فرار است. هجرت البته مفهوم مقدس است که در معارف دینی ما هم یافت می‌شود. اگر برای ادامه زندگی به راه و رسم درست، زورمان به جامعه و جغرافیای‌مان نمی‌رسد، خدا از ما توقع دارد که از وسعت زمین بهره برده و هجرت کنیم. این هجرت طبعا در جایی است که امکان مبارزه و احقاق حق به شیوه درست نباشد. همچنین باید دانست که از ظلم اجتماعی، ظلمی که در بافت جامعه تنیده شده باشد، به هیچ‌کجا نمی‌توان گریخت. پس هیچ‌کدام از دور راه حل فیلم برای مواجهه با ظلم به کار نمی‌آید، نه فریاد و نه فرار. راه‌حل، مقاومت، ایستادگی و دفاع از مظلوم است، گوهرهایی انسانی که در محله فیلم آبیار قحط بود و البته انصافا در دنیای ما هم قحط است، ای کاش لااقل در داستان‌ها یافت می‌شد. ای کاش تنها شاهد ظلمی که به راحله شد لال نبود. دنیای زورآباد، دنیایی که ابلق آن را ترسیم می‌کند، سیاه و سفید نیست؛ تماما سیاه است.

23302

کد خبر 1672891

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 6 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 10
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • ali IR ۰۸:۱۷ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
    5 51
    مشلک اصلی این است که بعضی از هنرمندان حاضرند برای معروفیت در چشنواره ای مختلف معروف شوند این گون داستانها را ساختهو بازی کنند البته فقر در کشور ذاست ولی نه به شدت و سیاه نمایی این هنرمندان هنرمند واقعی باید همه تلاش خودرا برای بازی و نمایش یک واقعیت چند بعدی از زندگی را واقعی جامعه بکار گیرند
  • IR ۰۹:۱۰ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
    35 1
    به نظر می آید روزنامه رسالت خود را به خریت زده است و گرنه هر بچه منتقدی میفهمد که آبیار از اتاق بعنوان یک مقیاس کوچکتر جامعه و ارتباط آن با حاکمیت در نشان دادن ارتباطات اجتماعی استفاده نموده است کارکترها نماینده اقشار مختلف جامعه هستند.
    • IR ۱۷:۵۲ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
      7 0
      این روزنامه ورسانه های تندرو واقتدارگرادرکناررسانه غیرمردمی صداوسیما خودرابه ندانستن زده اندوهمیشه درحال اخباردروغ درمورد غرب هستند درحالیکه ایران روزبه روز مرزهای تورم وگرانی رادرمینورده ومردم به بدترین شکل ممکن روزگارسپری میکنند اینها ...
  • IR ۱۴:۰۸ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
    7 1
    ای کاش بفهمید که مسئله فرهنگ و سینما سیاسی نیست که اصولکرا اصلاح طلب کنید
  • امیر ولیزاده IR ۱۴:۳۵ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
    12 0
    ((سیاه نمایی)) چه واژه نخ نمایی!!! رسالت یک سینماگر، هنرمند، شاعر و... انعکاس دردهای جامعه است. انتظار دارید در جامعه‌ای که ۸۰ درصد آن با فقر و سیاهی زندگی میکنند فیلمی شاد و از طبقه بالای جامعه ساخته شود؟ تمامی تصاویر فیلم را تک تک شهروندان ایران هر روز در شهرها و محله‌های خویش به وفور و حتی از آن خیلی بدترش را هم می‌بینند. نشان دادن برج‌های تازه ساز و کنارش کپرها و یا زاغه‌ها واقعی نیست؟!! فاصله طبقاتی در ایران بیشتر از هر کجای دنیاست و کیست که این را نداند. البته شماها طرفدار سینما و به طور کلی هنر سفارشی هستید نه سینما و هنرمند مستقل.
  • عاقل IR ۱۶:۰۴ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
    1 0
    لحظه شماری میکنم هی این فیلم بیاد بیرون ببینم میدونم مثل همیشه این فیلمم مثل کارای قبلیشون خیلی قشنگه خانم نرگس ابیار یه کاربدم نداره همه فیلماش عالین.چرا انقدر دیر فیلما میاد بیرون؟!پس حداقل دیرتر تبلیغشونم نشون بدین که ادم دلش نخواد ما که جون به لب شدیم
  • IR ۱۶:۰۴ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
    6 0
    جالبه این نقد و جمله بندی ها که این روزنامه نوشته اتفاقا جامعه امروز ما رو خوب توصیف می‌کند اولین پاراگراف منظره برج ها و شهر بازی از دور و جامعه حلبی آبادی پر از فقر و قانون های مخصوص به خودش لازم نیست خیلی فرهیخته یا ژستش رو بگیری روز و شب همه مان در حال رنج دیدن و تحمل فاصله های طبقاتی هستیم ضمن اینکه در برابر قوانین خانوادگی قانون زیاد دخالت نمیکنه نمونه هاش زیاده این سیاه نمایی نیست نشان دادن واقعیت است چه کسی حتی بعضی ها میتونن انکارش کنه و بگن ندیدن پاراگراف دوم‌ مرد بی غیرت کتک زن کافی است باز در منزل خود یا همسایه و خویشان جستجو کنی فقط به یک قشر جامعه توجه کنی مثلا کارگران خانوم منازل بخش قابل توجه از آنها دارای شوهران حتی پسران زر مفت زن گردن کلفت که تن به کار نمیدن هستن مثلا غیرتی . بخش بعدی زور آباد خب این بحث مفصلی است در جامعه ما از گذشته های خیلی دور تا حالا بوده و لاجرم در یک جامعه حاشیه شهری و حلبی آبادی نیست فقط برای ضعیف اتفاق نمیفته غنی را هم زمین میزنه این بحثش خیلی مفصل تره چون ریشه های مختلف فرهنگی اجتماعی داره متاسفم روزنامه و روزنامه نگاری هم به قهقهراه رفته
  • علوی IR ۱۷:۰۰ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۱
    14 2
    یکی مثل جناب مایکل مان می ارزه به صدتا کارگردان سیاه نما و شعاری و هوچیگر مث حاتمیکیا و دهنمکی و آبیار و امثالهم که فقط با چسباندن خودشون به این و اون تو دنیای قدرت میخوان فیلم بسازند بدون اینکه فهم و درکی از والا بودن هنر و نقش قهرمان و برتری حق بر باطل داشته باشند.
  • مهدی IR ۰۰:۳۶ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۲
    0 0
    این جامعه سیاه و این آدمهایی کع تو این ۴۴ سال اومدن خراب کردن دیگه چیزی برای هیچ کس نذاشتن بمونه نه دین نه سرمایه ملی فقط ناامیدی و اشک و آه به مردم تحمیل کردن
  • محمد IR ۰۳:۰۱ - ۱۴۰۱/۰۶/۲۲
    0 0
    اتفاقا خانم آبیار از بیشتر کارگردانهای مرد ، شجاعتر و پر دل و جرات تره ، یا اگه از سیاستهای دست اندرکاران و صدا و سیما که میگن از مشکلات جامعه صحبت نکنین و به مردم امید بدین فیلم میساخت خوب بود ، بابا امید باید پویا باشه بالفعل باشه با حلوا حلوا گفتن دهن شیرین نمیشه ، خداییش وقتی تو شهر گذر میکنین یا پیاده یا با ماشین ، تو هر زباله دانی یک نفر مشغوله جستجویه و سرش تو زباله دانیه