به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از عصرایران، تهران عزیز ما از دیرباز با مشکلی رو به رو بوده است به نام کمبود مستراح و توالت عمومی. از قدیم الایام هم گله تهرونی جماعت به آسمان بلند بوده که این رسم پایتخت کشور نیست. اما در این میان اگر سوار ماشین زمان بشویم و کمی به عقب سفر کنیم و مثلا برسیم اواخر دوران قاجار با شغلی روبهرو می شویم به نام کناس. روایت این که این کناس ها که بودند و چه می کردند را به نقل از کتاب«طهران قدیم» نوشته جعفر شهری آوردهایم:
کناس یا توالت پاک کن یعنی کسانی که مستراح های پر را تخلیه کرده مختصر اطلاعی نیز از بنایی مربوط به آن داشته طوقههای ریخته چاه را چیده، نشیمنهای خراب را تعمیر میکردند و برخی دیگر از کناسان از طریق کند و کاو و تجسس در میان نجاسات کسب معاش می کردند.
نشیمنهای مستراح های عمومی مانند مستراحهای مساجد و حمامها مانع و حفاظی نداشتند و چنانچه چیزی از دست کسی میافتاد مستقیما در انبار آنها میافتاد و داخل کثافات میگردید و تنها کناس بود که با دریافت مزدی میتوانست با پا مالی و دست مالی آن را یافته تحویل نماید که البته این مخصوص اشیای قیمتی مانند کیف و کیسه پول و انگشتری و از این قبیل بود که ارزش خرج و اجرت کناس را داشت. اما اشیای کمبها مانند زنجیر، چاقو و پاشنهکش و از این قبیل معمولا برای خود کناس میماند و صاحبش از آن چشم میپوشید.
کناس هم هر چند روز یک بار به یکی از این انبارها که در واقع سرقفلیاش دیگر به نام خود او شده بود سر میزد و به جستوجو میپرداخت. ازجمله مستراحهای مرغوب شهر، مستراح های مساجد بازار بود که سرقفلی توالتهای آن معادل ۳۰ تا ۴۰ هزار تومان سالانه بود.
پ ن: عکس کاور تزئینی است.
۲۵۹
نظر شما