به گزارش خبرآنلاین روزنامه شرق نوشت: با اینهمه، در دل این غبار و نگرانی، چیزی هنوز در جامعه ایران زنده مانده که کمتر دربارهاش حرف میزنیم؛ توان حیرتانگیز مردم برای ادامهدادن، برای کنار هم ماندن و برای امیدبستن.
ما ایرانیها این روزها بیشتر از همیشه تحلیلگر شدهایم. در صف نانوایی و حتی بین دو مسافر در تاکسی، بحث از آخرین خبرهاست؛ اینکه ترامپ چه گفته، مذاکرات به کجا رسیده، در خلیج فارس چه میگذرد و آینده این وضعیت چه خواهد شد.
هرکس از زاویهای به ماجرا نگاه میکند. یکی معتقد است آمریکا بالاخره خسته میشود و ایران را رها میکند و نباید وارد توافقی شد که بازدارندگی کشور را تضعیف کند. دیگری میگوید ادامه این وضعیت اقتصادی، فرسایش اجتماعی میآورد و شاید توافق، راهی برای برداشتن سایه جنگ باشد. یکی میگوید مشکل ما فقط فشار خارجی نیست؛ بخشی از مسئله به ساختار تصمیمگیری خودمان برمیگردد. در سیستم ما وقتی تصمیمی ابلاغ میشود، انگار دیگر امکان بازنگری و اصلاحش وجود ندارد، در حالی که شرایط بحران، مدام در حال تغییر است و گاهی لازم است سریعتر، منعطفتر و متناسب با واقعیتهای جدید تصمیم گرفت. فرد دیگری معتقد است «شاید مهمترین کار امروز، پیداکردن راهی برای خروج از این وضعیت فرسایشی باشد؛ خروج از زمینی که دیگران برای ما طراحی کردهاند، حتی اگر این مسیر با تصمیمهای سخت و پُرهزینه همراه باشد».
فرد دیگری اما نگاه متفاوتی دارد. احساس میکند آمریکا فعلا تمایلی به یک جنگ تمامعیار ندارد و ترجیح میدهد همین وضعیت مبهم «نه جنگ، نه صلح» ادامه پیدا کند که در آن، فشارها تدریجی اما مداوم باشد. می گوید رفتارهای ابتدایی آمریکا بیشتر هیجانی و واکنشی بود، اما حالا به نظر میرسد به یک استراتژی مشخصتر رسیدهاند؛ استراتژیای مبتنی بر طولانیکردن فرسایش اقتصادی و روانی.شاید خطرناکترین بخش ماجرا همین باشد. جنگی که هر روز اتفاق نمیافتد، اما هر روز اثرش روی زندگی مردم دیده میشود
شاید مهمترین ویژگی این روزهای جامعه ما همین باشد. مردم هنوز درباره آینده حرف میزنند. هنوز میخواهند بفهمند، تحلیل کنند، راه پیدا کنند. جامعهای که امیدش را از دست بدهد، دیگر بحث نمیکند، دیگر دنبال راهحل نمیگردد. اما ایران هنوز پُر از گفتوگوست و این، نشانه زندهبودن جامعه است.
23302
نظر شما