به گزارش خبرآنلاین، سیانان مینویسد که پس از اقدام نظامی ایالات متحده، دستگیری نیکولاس مادورو و روی کار آمدن دولت موقت، هنوز هیچ بهبودی ملموسی در سفرههای خود حس نکردهاند. به نوشته این رسانه آمریکایی اگرچه اقدامات بیپروای واشنگتن (از جمله عملیات شبانه ژانویه ۲۰۲۵ برای ربایش نیکولاس مادورو، بازسازی روابط دیپلماتیک و ازسرگیری پروازهای مستقیم) تصویری جدید و پرزرقوبرق از ونزوئلا به جهان مخابره کرده، اما در کف خیابانهای کاراکاس، محرومیت و فقر افسارگسیخته همچنان با شدتی بیشتر از گذشته زندگی شهروندان را تحت تاثیر قرار دادهاست.
به نوشته سیانان اصلیترین نشانه این بحران معیشت را میتوان در آشپزخانهها و درون یخچالهای خالی مردم عادی مشاهده کرد. گزارش سیانان تاکید میکند فقر و محرومیتی که در دهه گذشته میلیونها ونزوئلایی را آواره کشورهای دیگر (به ویژه آمریکا) کرد، امروز به شکلی عریانتر در خانهها خودنمایی میکند.
یخچال خانهها در تپههای کاراکاس اغلب خالی از پروتئین و مواد مغذی است و محتویات آن به چند عدد گوجهفرنگی، فلفل دلمهای و تکههای استخوانیِ بدون گوشت محدود میشود. یک شهروند کاراکاس وضعیت معیشتی را اینگونه توصیف میکند: «اگر امروز تخممرغ بخوریم، فردا مجبوریم به یک تکه ناچیز مرغ بسنده کنیم.» این سطح از فقر غذایی، دو چالش حیاتی و مزمن را برجسته میسازد: سوءتغذیه شدید و ناتوانی در خرید داروهای حیاتی؛ به طوری که بیماران مبتلا به بیماریهای خاص مانند پدر دیابتی این خانواده، به دلیل گرانی و نایاب بودن داروهایی چون انسولین، با خطر مرگ تدریجی روبهرو هستند.
شکاف میان درآمدها و هزینهها در ونزوئلای پسامادورو به یک فاجعه تبدیل شده است. حتی با وجود اینکه حداقل دستمزد رسمی اخیراً به ۲۴۰ دلار در ماه افزایش یافته، اما هزینه تامین مواد غذایی پایه به تنهایی نزدیک به سه برابر این رقم (حدود ۷۰۰ دلار) است.
از سوی دیگر، بخش عمدهای از جامعه حتی همین درآمد ۲۴۰ دلاری را هم ندارند و برای بقا ناچارند ساعتها در صفهای طولانی اتوبوس منتظر بمانند تا خود را به شغلهای دوم و سوم برسانند.
تضاد طبقاتی در کاراکاس کاملا مشهود است در مغازهها همه چیز از میوههای تازه تا خودروهای لوکس فراری و برندهای آمریکایی مثل کوکاکولا یافت میشود، اما طبقه فرودست صرفا تماشاگر این کالاها هستند، زیرا توان خرید سادهترین اقلام را هم ندارند.
علاوه بر بحران مالی، فروپاشی زیرساختهای رفاهی نیز پس از تحولات سیاسی دستنخورده باقی مانده است. قطعی مداوم و مکرر آب و برق، زندگی روزمره مردم را به یک جنگ فرسایشی تبدیل کرده است. در بسیاری از آپارتمانها، مردم ناچارند آب را در مخازن بزرگ روی پشتبام ذخیره کنند، چون شبکه آب شهری دائماً قطع میشود.
فعالان مدنی مانند خسوس آرماس این وضعیت را نتیجه مستقیم سوءمدیریت و سپردن شریانهای حیاتی کشور (نفت، آب و برق) به نیروهای وفادار فاقد تخصص به نیروهای نظامی و حزب حاکم میدانند که از دوران چاوز و مادورو تا دولت موقت دلسی رودریگز همچنان بر مسند کار باقی ماندهاند.
زمانی کهدونالد ترامپ خبر بازداشت مادورو را اعلام کرد، گفت: «مادوروی دیکتاتور و تروریست بالاخره از ونزوئلا رفت. مردم آزادند، آنها دوباره آزاد شدهاند. مدت زیادی طول کشید، اما آنها آزادند.» اما به نوشته سیانان برای مردمانی که ما ملاقات کردیم، این حرف هنوز یک وعده توخالی است، نه یک واقعیت.
برای مردم ونزوئلا، آزادی بدون امنیت اقتصادی و توانایی تامین مایحتاج اولیه، تنها یک واژه توخالی است. به تعبیر دقیق یکی از معترضان، آنچه امروز در ونزوئلا وجود دارد صرفاً یک «انعطاف پذیری ملایم» سیاسی است، نه آزادی واقعی.
در حالی که رهبر جدید ونزوئلا از «تولد دوباره» و گذار از «دهه از دسترفته تحریمها» سخن میگوید، مردم بر این باورند که تا زمان برگزاری یک انتخابات آزاد و حل ریشهای بحران اقتصادی، سایه سنگین سرکوب، فقر و فروپاشی همچنان بر سر این کشور باقی خواهد ماند.
۴۲/۴۲
نظر شما