مبلغ – سرویس پرسش از کارشناس : فضای مجازی امروز به یکی از مهمترین محیطهای زیست نسل جدید تبدیل شده است. بسیاری از کودکان پیش از آنکه خواندن و نوشتن را به طور کامل بیاموزند، کار با تلفن همراه و تبلت را یاد میگیرند. همین موضوع باعث شده خانوادهها با پرسشهای تازهای درباره تربیت فرزندان روبهرو شوند. در گفتوگویی که با دکتر مسعودی، پژوهشگر حوزه تعلیم و تربیت انجام دادیم، تلاش کردیم از زاویهای عملیتر به این مسئله نگاه کنیم.
در ابتدای گفتگو از او پرسیدیم چرا موضوع فضای مجازی برای خانوادهها تا این اندازه مهم شده است. او توضیح داد که فضای مجازی برخلاف رسانههای قدیمی، تنها یک ابزار سرگرمی نیست بلکه محیطی است که کودک در آن ارتباط برقرار میکند، اطلاعات میگیرد و حتی هویت اجتماعی خود را شکل میدهد. به گفته او، وقتی کودک ساعتهای زیادی از روز را در چنین فضایی میگذراند، طبیعی است که این فضا بر شکلگیری شخصیت و نگرش او تأثیر بگذارد.
در ادامه صحبتها، بحث به مهمترین آسیبهایی رسید که ممکن است کودکان در اینترنت با آن روبهرو شوند. دکتر مسعودی معتقد است یکی از جدیترین مشکلات، مواجهه زودهنگام با محتوای نامناسب است. به گفته او، در اینترنت مرزهای سنی به اندازه دنیای واقعی روشن نیست و اگر نظارت وجود نداشته باشد، کودک ممکن است با مطالبی روبهرو شود که برای سن او مناسب نیست. این مواجهه زودهنگام میتواند ذهن کودک را دچار سردرگمی کند و بر شکلگیری نگرشهای او اثر بگذارد.
او در ادامه به مسئله اعتیاد به فضای مجازی اشاره کرد و گفت بسیاری از خانوادهها متوجه نیستند که استفاده بیحد از بازیهای آنلاین و شبکههای اجتماعی میتواند نوعی وابستگی ایجاد کند. وقتی کودک بخش زیادی از وقت خود را در صفحهنمایش میگذراند، فرصت تجربههای واقعی زندگی کاهش پیدا میکند. بازی در فضای باز، گفتوگو با اعضای خانواده و تعامل با دوستان واقعی به تدریج جای خود را به حضور در دنیای مجازی میدهد.
در بخشی از گفتگو از او پرسیدیم برخی والدین برای جلوگیری از این آسیبها به سراغ ممنوعیت کامل اینترنت میروند. آیا این راهکار مؤثر است؟ دکتر مسعودی با لبخندی پاسخ داد که تجربه نشان داده ممنوعیت کامل معمولاً نتیجه معکوس دارد. او توضیح داد وقتی چیزی برای کودک یا نوجوان کاملاً ممنوع میشود، کنجکاوی او بیشتر میشود و احتمال دارد به شکل پنهانی به سراغ آن برود. به همین دلیل به جای حذف کامل فضای مجازی، باید استفاده از آن را مدیریت کرد.
او اصطلاح تربیت دیجیتال را در اینجا مطرح کرد و گفت همانطور که والدین به فرزند خود قوانین عبور از خیابان را آموزش میدهند، باید قوانین حضور در اینترنت را هم یاد بدهند. به گفته او، کودک باید بداند که هر پیامی در فضای مجازی قابل اعتماد نیست و نباید اطلاعات شخصی خود را با هر کسی به اشتراک بگذارد. این آموزشها اگر از سنین پایین آغاز شود، به تدریج به بخشی از رفتار طبیعی کودک تبدیل خواهد شد.
در ادامه گفتگو، بحث به نقش الگوی رفتاری والدین رسید. دکتر مسعودی تأکید کرد که کودکان بیش از آنکه به توصیهها توجه کنند، رفتار والدین را تقلید میکنند. او گفت اگر پدر و مادر هنگام صرف غذا، در جمع خانوادگی یا حتی در زمان گفتگو با فرزند مدام درگیر تلفن همراه باشند، طبیعی است که کودک نیز همین رفتار را عادی بداند. به همین دلیل نخستین قدم در مدیریت فضای مجازی، اصلاح الگوی مصرف رسانه در خود خانواده است.
از او درباره تعیین زمان مشخص برای استفاده از تلفن همراه و اینترنت پرسیدیم. او معتقد است که وجود چارچوب زمانی برای استفاده از رسانه ضروری است. به گفته او، کودکان به نظم و مرزهای روشن نیاز دارند. وقتی ساعت مشخصی برای استفاده از اینترنت تعیین شود، کودک یاد میگیرد میان فعالیتهای مختلف زندگی تعادل برقرار کند. البته او تأکید کرد که این محدودیت باید همراه با توضیح و گفتوگو باشد، نه با اجبار صرف.
در بخش دیگری از گفتگو به مسئله شبکههای اجتماعی و تأثیر آن بر روحیه نوجوانان پرداختیم. دکتر مسعودی توضیح داد که شبکههای اجتماعی معمولاً تصویری گزینششده از زندگی افراد ارائه میدهند. بسیاری از کاربران فقط لحظههای موفقیت یا شادی خود را منتشر میکنند و همین موضوع باعث میشود نوجوانان تصور کنند زندگی دیگران همیشه کامل و بینقص است. این مقایسه مداوم گاهی احساس نارضایتی و کاهش اعتماد به نفس را در نوجوانان ایجاد میکند.
او در این زمینه توصیه کرد که خانوادهها درباره واقعیت فضای مجازی با فرزندان خود گفتگو کنند. به گفته او، اگر نوجوان بداند آنچه در شبکههای اجتماعی میبیند تنها بخشی از واقعیت زندگی دیگران است، کمتر دچار مقایسههای آسیبزا میشود.
در ادامه صحبتها به مسئله نظارت والدین رسیدیم. دکتر مسعودی توضیح داد که نظارت بر فعالیتهای اینترنتی کودکان لازم است، اما این نظارت نباید به شکل مخفیانه و همراه با بیاعتمادی باشد. او گفت بهتر است خانوادهها به صورت شفاف با فرزند خود درباره این نظارت صحبت کنند و دلیل آن را توضیح دهند. وقتی کودک بداند هدف از این نظارت حفظ امنیت اوست، احتمال پذیرش آن بیشتر خواهد بود.
او همچنین به اهمیت ایجاد جایگزینهای جذاب برای فضای مجازی اشاره کرد. به گفته او، اگر زندگی کودک تنها میان مدرسه و تلفن همراه محدود شود، طبیعی است که اینترنت جذابترین گزینه برای او باشد. اما وقتی کودک فرصت تجربه فعالیتهایی مانند ورزش، هنر، کتابخوانی و برنامههای خانوادگی را داشته باشد، وابستگی او به فضای مجازی کاهش پیدا میکند.
در بخش پایانی گفتگو، بحث به نگاه دینی نسبت به تربیت فرزند رسید. دکتر مسعودی توضیح داد که در آموزههای اسلامی، تربیت فرزند مسئولیتی بزرگ برای والدین محسوب میشود. همانطور که خانواده مراقب سلامت جسمی فرزند است، باید به سلامت فکری و اخلاقی او نیز توجه داشته باشد. محتوایی که کودک در فضای مجازی میبیند میتواند بر ذهن و روح او اثر بگذارد و به همین دلیل بیتفاوتی در این زمینه جایز نیست.
او تأکید کرد مهمترین عامل محافظت از فرزندان در برابر آسیبهای فضای مجازی، رابطه عاطفی قوی میان والدین و فرزند است. وقتی کودک احساس کند میتواند بدون ترس با والدین خود صحبت کند، بسیاری از مشکلات پیش از آنکه جدی شوند حل میشوند. در چنین فضایی، فرزند تجربههای خود در اینترنت را نیز راحتتر با خانواده در میان میگذارد.
به گفته او، فضای مجازی بخشی از واقعیت زندگی امروز است و نمیتوان آن را نادیده گرفت. آنچه اهمیت دارد، حضور آگاهانه و مسئولانه خانواده در کنار فرزندان است. اگر والدین با شناخت، گفتگو و برنامهریزی وارد این عرصه شوند، میتوانند بسیاری از آسیبها را کاهش دهند و حتی از ظرفیتهای آموزشی و فرهنگی فضای دیجیتال نیز بهره ببرند.
نظر شما