به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، رو به طرفدارهایتان لبخند بزنید. پشت سرتان ایستادهاند. اینجا دنیای خیال شماست. در خیالتان خود را چگونه میبینید؟ بازیکن لیگ دسته اول فوتبال اروپا؟
خانم بازیگر صنعت سینما که عکسهایش به تمام دیوارهای شهر چسبیده؟ عکس آخر را بگیرید و بیایید بیرون از این دنیا که کارتان داریم!
خیال پردازی رفیق صمیمی همه نوجوانهاست. مثل یک وعده غذای حال خوب کن که البته اگر مراقب نباشیم، مسموممان میکند!
مهسا طیبی روان شناس نوجوان درباره خیال پردازی میگوید: «خیال پردازی فقط یک رویا بافی ساده نیست. پازل زندگی بدون این قدرت کامل نمیشود. اما همین قدرت همزمان میتواند هرچه روی میز داریم را بفرستد هوا!»
از طیبی درباره جنبههای مثبت و ضروری وجود خیال پردازی میپرسم: «خیال، ریشه خیلی از ایدههای جدید و هنرهاست. با کمک آن در شرایط سخت، حالتهای مختلف را تصور کنید تا کلید راه پیدا شود. به علاوه آن که همه ما با کمک تخیل میتوانیم خود را شناخته و بفهمیم از زندگی چه میخواهیم.»
چسب رویاها نباشید
با این حساب خلاقیت یک عضو نسبتا ضروری در زندگی ماست. پس چرا میگویند ممکن است خطرناک هم باشد؟
طیبی پاسخ میدهد: «روی خطرناک خیال پردازی وقتی خودش را نشان میدهد که ورود شما به دنیای آن ارادی باشد اما خارج شدنتان سخت و پس از ساعات طولانی رقم بخورد. گاهی خیال پردازی آن قدر برای بعضی از نوجوانها جدی میشود که آن را به زندگی واقعی خود ترجیح میدهند.»
خشم یک رویا پرداز
از طیبی میپرسم چگونه میتوانیم بفهمیم ما کدام سمت مرز خیال پردازی ایستادهایم؟ او یک لحظه را تداعی میکند که شاید برای بعضی از ما آشنا باشد. تصور کنید در دنیای خیال خودتان هستید. مادر یا پدرتان شما را صدا میکنند.
حالا از این بیرون آمدن عصبانی و خشمگین هستید. این یعنی خیال، شما را به اسارت خودش درآورده: «خیال پردازی هدفمند معمولا به این شکل است که باعث چند لحظه سکون و آرامش بدن میشود. در حالت افراطی اما شخص تند تند در اتاقش راه میرود یا چندین کاغذ را خط خطی و سیاه میکند و همزمان پاهایش تکان میدهد. خروج از خیال پردازی برای او سخت است و اگر کسی هم باعث خروج شود، او را حسابی عصبی میکند.»
دستبندهای فلزی و نامرئی
راه تشخیص دیگر، مقدار تمرکز شما هنگام مطالعه است. اگر با دو خط مطالعه، دو ساعتی در عوالم هپروت میروید و این یک عادت همیشگی است، نشانه دیگری از درگیری دارید. طیبی میگوید: «این نشانهها را ما برای یک دوره کوتاه در نظر نمیگیریم. اگر برای مثال یک دوره حداقل شش ماهه و مرتب این علائم را داشتید؛ یعنی درگیر ماجرا شدهاید.
حالا درباره تخیل هم همین طور است. همه ما گاهی برای رهایی از فشارهای زندگی، تروماها و یا ارتباط ناسالم با والدین برای لحظاتی به رویا و دنیای امن آن پناه میبریم. اما اگر خیال، پناهگاه دائمی و خانه اصلی ما شود نشانه خوبی نیست. در این حالت، ارتباطات اجتماعی ما تضعیف میشوند. چرا که میلی به ساختن و ترمیم آنها نداریم.
از طرفی پایین آمدن تمرکز، منجر به افت تحصیلی میشود. در کنار همه اینها، اختلال در خواب را هم در نظر بگیرید.»
منبع:فارس
نظر شما