به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تابناک نوشت: خاطرهای که جواد اوجی از تماس منتسب به موساد نقل کرد، بیش از آنکه تصویری از تسلط و هوشمندی او ارائه دهد، روایتی از ابتکار عمل، تحقیر و بازی روانی دشمن بود؛ روایتی که بهتر بود هرگز بیان نمیشد.
جواد اوجی، وزیر سابق نفت، در یکی از تجمعات و طی سخنانی از تماس منتسب به موساد در جریان انفجار خطوط لوله گاز در بهمن ۱۴۰۲ روایت کرد؛ روایتی که در آن مدعی شد عامل موساد چندین بار با او تماس گرفته، با طرح معماهایی مانند «۳+۵ چند میشود؟» و متناسب با پاسخ او از انفجار خطوط لوله خبر داده است.
اما آنچه بیش از اصل ماجرا محل تأمل است، نحوه روایت این اتفاق است؛ روایتی که بیش از آنکه اقتدار شخص را نشان دهد، ناخواسته قدرتنمایی دشمن را بازگو میکند.
جنگ روایتها، فقط میدان موشک و پهپاد نیست؛ میدان کلمات هم هست. وقتی یک مسئول از تقابل با دشمن سخن میگوید، انتظار این است که مخاطب از روایت او احساس اقتدار، تسلط و اعتمادبهنفس طرف ایرانی را دریافت کند، نه اینکه دشمن را در جایگاه بازیگردان ببیند.
مشکل روایت آقای اوجی، اصل تماس نیست؛ مشکل، نحوه روایت است. در این روایت، موساد تماس میگیرد، معما طرح میکند، خبر عملیات میدهد، دوباره تماس میگیرد و دوباره قدرتنمایی میکند. در نهایت هم مخاطب با این تصویر مواجه میشود که دشمن هر زمان اراده کرده، تماس گرفته و عملیاتش را به رخ کشیده است. این دقیقاً همان تصویری است که اتاق عملیات روانی دشمن میخواهد.
تفاوت این روایت با خاطره شهید علی لاریجانی از تماس عامل موساد، تفاوت دو نوع روایت است. لاریجانی، طرف مقابل را تحقیر کرد و اقتدار طرف ایرانی را به نمایش گذاشت؛ اما در روایت آقای اوجی، این موساد است که بزرگ میشود و راوی، ناخواسته روایت قدرت دشمن را تکمیل میکند.
مسئولان باید بدانند هر خاطرهای ارزش رسانهای ندارد. اگر قرار است نتیجه روایت، نمایش ابتکار عمل دشمن و بازتولید عملیات روانی او باشد، بهتر است اصلا روایت نشود. در جنگ روایتها، گاهی سکوت، بسیار هوشمندانهتر از سخن گفتن است. بهتر است زبان در کام گیرید.
۳۱۲۱۱
نظر شما