به گزارش خبرآنلاین، تجمع هواداران نیما تکیدو در ایرانمال را نمیتوان اتفاقی کاملاً جدا از سایر رفتارهای جمعی نسل جدید دانست. نیما شجاعی، جامعهشناس، معتقد است نمونههای مشابه این رفتار را پیش از این نیز در جامعه دیدهایم؛ از تجمعهای اجتماعی گرفته تا ماجرای آببازی در پارک آبوآتش.
شجاعی با اشاره به ماجرای آببازی در پارک آبوآتش میگوید نوجوانانی که در آن تجمع حضور داشتند نیز به دنبال آن بودند که در فضای عمومی میدانی متعلق به خود ایجاد کنند و به رسمیت شناخته شوند. از نگاه او، حضور بخشی از نسل جدید در جنبشهای اجتماعی و سپس تجمع پیرامون چهرههای فضای مجازی، همگی میتوانند نشانههایی از یک نیاز اجتماعی گستردهتر باشند.
این جامعهشناس تأکید میکند که مسئله اصلی، رفتار یک گروه خاص از نوجوانان نیست، بلکه ساختاری است که نتوانسته تجربه زیسته و نیازهای این نسل را بهدرستی بشناسد. به باور او، وقتی روایت رسمی نتواند جامعه را آنگونه که هست توضیح دهد، فاصله میان جامعه و روایتهای رسمی افزایش پیدا میکند.
شجاعی حتی درباره ادبیات و واژگانی که برخی نوجوانان در این گروهها به کار میبرند نیز معتقد است نباید صرفاً خود نوجوانان را مقصر دانست. او میگوید این ادبیات برای اعضای گروه کارکرد دارد و میتواند به آنها در پیدا کردن جایگاه و عضویت در گروه کمک کند. بنابراین اگر نگرانی درباره چنین ادبیاتی وجود دارد، باید ریشههای ساختاری آن را نیز مورد توجه قرار داد.
از نگاه او، بخشی از این رفتارها واکنشی به تجربه اجتماعی نسل جدید است؛ نسلی که میخواهد در فضای عمومی دیده شود و برای خود هویت و میدان اجتماعی بسازد. در چنین شرایطی، یک اینفلوئنسر میتواند به نقطه اتصال افرادی تبدیل شود که پیشتر در فضای مجازی یکدیگر را میشناختند.
به این ترتیب، تجمع نیما تکیدو را میتوان نه یک حادثه منفرد، بلکه یکی از نمونههای رفتار جمعی نسلی دانست که به دنبال دیده شدن، تعلق و ساختن فضای اجتماعی مخصوص خود است؛ نسلی که اگر از سوی نهادهای رسمی فهم نشود، ممکن است رفتارهایش همچنان برای نسلهای دیگر غافلگیرکننده باقی بماند.
متن کامل گفتوگو را اینجا بخوانید.
۲۳۳۲۳۳
نظر شما