به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در نخستین روزهای پس از اشغال کویت توسط نیروهای عراقی، و پس از ردوبدل شدن چند پیام میان تهران و بغداد، صدام حسین در اقدامی متناقض با لحنی مذهبی و برادرانه پیامی مبسوط خطاب به هاشمی رفسنجانی رئیسجمهوری وقت ایران نامه صادر کرد. این پیام که در ۲۴ مرداد ۱۳۶۹ مخابره شد، تلاش عراق برای تغییر قواعد بازی و جلب نظر تهران را در میانه بحران نشان میداد. در ادامه، متن کامل این نامه که حاوی پیشنهادهایی برای بازگشت به پیمان ۱۹۷۵ و تبادل اسرا بود، همان روز در صفحه دوم روزنامه اطلاعات به این شرح منتشر شد:
تهران – خبرگزاری جمهوری اسلامی: رادیو «صوتالجماهیر» متن کامل پیام صدام خطاب به ریاستجمهوری اسلامی ایران [آیتالله هاشمی رفسنجانی] را در ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه امروز [چهارشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۶۹] به این شرح پخش کرد:
در چارچوب تمایل اکید عراق در جهت برقراری صلح میان عراق و ایران و ایجاد راهحل از طریق گفتوگوهای مستقیم پس از پیامهای صدام حسین به آقایان علی خامنهای و علیاکبر هاشمی رفسنجانی در ۲۱ر۷ر۱۹۹۰ [۳۰ تیر ۱۳۶۹] و ۱۲ اوت ۱۹۹۰ [۲۱ مرداد ۱۳۶۹]، اینک متن پیام «صدام حسین» برای پرزیدنت «علیاکبر هاشمی رفسنجانی»، رئیسجمهوری اسلامی ایران که شامل یک راهحل فراگیر میان ایران و عراق است به این شرح صادر شده است:
بسمالله الرحمن الرحیم
حضرت رئیسجمهور، «علیاکبر هاشمی رفسنجانی»، رئیسجمهوری اسلامی ایران
پس از توکل بر خداوند توانا و به منظور برطرف ساختن مانع از سر راه روابط برادرانه با تمام مسلمانان و بالاخص برادران مسلمان کشور همسایه ایران و نیز جهت گشودن راه برای فعل و انفعال با تمام مومنان برای مقابل با تمام شرورانی که خواهان شر برای مسلمانان و اعراب هستند و همچنین به منظور دور ساختن عراق و ایران و فرزندان آنها در منطقه از باجخواهیها و بازیهای قدرتهای شرور جهانی و نیز با انسجام روح ابتکاری ما که در روز دوازدهم اوت ۱۹۹۰ میلادی اعلام گردید که هدف ما از آن برقراری صلح همهجانبه و دائمی در منطقه و نیز جهت آنکه هیچگونه نیرویی از عراق در خارج از صحنه مبارزه بزرگ معطل نمانده و آنها را در راه هدفهای مسلمانان و اعراب شرافتمند گردآورند و برای اینکه شک و تردیدها دور شده و افراد خیر راه خود را در روابط طبیعی بین عراق و ایران بیابند و به مثابه ثمره گفتوگوهایمان که از هنگام ارسال نامه ما در روز ۲۱ ماه آوریل ۱۹۹۰ [۱ اردیبهشت ۱۳۶۹] به دستمان رسید، ادامه یافت و نیز به عنوان یک راهحل نهایی و روشن بدون آنکه عذری و بهانهای باقی بماند، تصمیم به شرح زیر گرفته شد:
۱- موافقت با پیشنهاد شما که در نامه جوابیه روز هشتم اوت ۱۹۹۰ میلادی [۱۷ مرداد ۱۳۶۹] آمده است که نماینده ما در ژنو آقای «برزان ابراهیم التکریتی» از جانب نماینده شما آقای سیروس ناصری آن را دریافت کرد. به عبارت اینکه پیمان ۱۹۷۵ مرتبط است با مفاد نامه ما که در روز ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۰ [۸ مرداد ۱۳۶۹] و بالاخص آنچه که به اسرای جنگی و دو ماده ششم و هفتم قطعنامه شماره ۵۹۸ شورای امنیت جهانی ارتباط دارد.
۲- براساس محتوای این نامه و نامهای که در روز ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۰ برای شمال ارسال شد، ما آمادهایم یک هیأت به تهران بفرستیم یا اینکه هیأتی از شما با ما در بغداد دیدار کنند تا موافقتنامهها را برای امضا در سطحی که مورد توافق طرفین واقع شود، تهیه نماید.
۳- به عنوان یک اقدام حسننیت عقبنشین ما از روز جمعه ۱۷ اوت ۱۹۹۰ [۲۶ مرداد ۱۳۶۹] آغاز میشود و نیروهای ما که در مقابل شما در سرتاسر مرز ایستاده، خارج میسازیم. و تنها تعدادی به عنوان تشریفاتی با گارد مرزی و پلیس برای اجرای وظایف روزانه خود باقی خواهند ماند.
۴- اسرای جنگی با تمام تعداد آنها که در هریک از دو کشور عراق و ایران بازداشت هستند باید فورا به طور همهجانبه مبادله شوند و این امر باید از طریق مرزهای زمینی و از راه خانقین، قصرشیرین و دیگر راههایی که مورد موافقت طرفین واقع میشود، صورت گیرد و ما پیشگام این کار خواهیم بود و از روز جمعه ۱۷ اوت ۱۹۹۰ [۲۶ مرداد ۱۳۶۹] میلادی اقدام خواهیم کرد.
برادر علیاکبر هاشمی رفسنجانی با این تصمیم همهچیز روشن شد و هر چیزی که خواسته بودید و بر آن تکیه میکردید، به تحقق رسید و چیزی جز امضای مدارک باقی نخواهند ماند و به این ترتیب یک زندگی نوین با روح تعاون در سایه موازین اسلام را دارا شویم و هریک از ما حقوق یکدیگر را محترم بشمارد تا آنانی را که میخواهند از آب گلآلود ماهی بگیرند، از سواحل خود دور سازیم و احتمالا با یکدیگر برای باقی نگاه داشتن خلیجفارس به عنوان دریای صلح و امن و خالی از ناوگانهای خارجی و نیروهای خارجی همکاری نماییم.
الله اکبر و لله الحمد – صدام حسین، رئیسجمهوری عراق – ۲۳ محرم ۱۴۱۱ برابر با ۱۵ اوت ۱۹۹۰ میلادی [۲۴ مرداد ۱۳۶۹]
۲۵۹
نظر شما