به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۴۴ [۳ شهریور ۱۳۲۳] پس از بیش از چهار سال اشغال توسط نازیها، پاریس توسط لشکر دوم زرهی فرانسه و لشکر چهارم پیادهنظام آمریکا آزاد شد. مقاومت آلمانها ضعیف بود و ژنرال دیتریش فون شولتیتس، فرمانده پادگان آلمان، از دستور آدولف هیتلر مبنی بر منفجر کردن بناهای تاریخی پاریس و به آتش کشیدن کامل شهر پیش از آزادسازی آن سرپیچی کرد. شولتیتس در بعدازظهر همان روز سندی رسمی برای تسلیم امضا کرد و در ۲۶ اوت [۴ شهریور ۱۳۲۳]، ژنرال شارل دوگل، رهبر فرانسه آزاد، رژهای شادمانه برای آزادسازی را در خیابان شانزهلیزه رهبری کرد.
پاریس در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ [۲۴ خرداد ۱۳۱۹] یک ماه پس از یورش ارتش آلمان (ورماخت) به فرانسه، به دست آلمان نازی سقوط کرد. هشت روز بعد، فرانسه با آلمانها پیمان متارکه جنگ امضا کرد و یک دولت دستنشانده فرانسوی با پایتختی در شهر ویشی تشکیل شد. با این حال، در جای دیگر، ژنرال شارل دوگل و نیروهای فرانسه آزاد به مبارزه ادامه دادند و جنبش مقاومت در فرانسه اشغالشده برای ایستادگی در برابر حکومت نازیها و ویشی شکل گرفت.
لشکر دوم زرهی فرانسه در اواخر سال ۱۹۴۳ در لندن با هدف مشخص رهبری آزادسازی پاریس در جریان حمله متفقین به فرانسه تشکیل شد. در اوت ۱۹۴۴، این لشکر تحت فرماندهی ژنرال ژاک-فیلیپ لکلر به نرماندی رسید و به ارتش سوم آمریکا به فرماندهی ژنرال جورج اس. پاتون ملحق شد. تا ۱۸ اوت، نیروهای متفقین نزدیک پاریس بودند و کارگران شهر دست به اعتصاب زدند، در حالی که مبارزان مقاومت از مخفیگاههای خود بیرون آمدند و شروع به حمله به نیروها و استحکامات آلمانی کردند.
فرمانده کل متفقین، دوایت دی. آیزنهاور، در مقر خود که دو مایل از ساحل نرماندی فاصله داشت، با یک معضل روبهرو بود. برنامهریزان متفقین به این نتیجه رسیده بودند که آزادسازی پاریس باید به تعویق بیفتد تا منابع ارزشمند از عملیاتهای مهم در جاهای دیگر منحرف نشود. شهر میتوانست محاصره شود و سپس در تاریخی دیرتر آزاد گردد.
در ۲۱ اوت، آیزنهاور با دوگل دیدار کرد و او را از برنامههای خود برای دور زدن پاریس آگاه ساخت. دوگل از او خواست تصمیمش را بازنگری کند و به او اطمینان داد که پاریس بدون هیچ دشواری قابل بازپسگیری است. این ژنرال فرانسوی همچنین هشدار داد که ممکن است جناح قدرتمند کمونیستِ جنبش مقاومت موفق به آزادسازی پاریس شود و به این ترتیب استقرار مجدد یک دولت دموکراتیک را به خطر بیندازد. دوگل مؤدبانه به آیزنهاور گفت که اگر دستور پیشروی به سمت پاریس صادر نشود، خودش لشکر دوم زرهی لکلر را به داخل شهر گسیل خواهد کرد.
در ۲۲ اوت، آیزنهاور با ادامه عملیات آزادسازی پاریس موافقت کرد. روز بعد، لشکر دوم زرهی از شمال و لشکر چهارم پیادهنظام از جنوب به سمت شهر پیشروی کردند. در همین حال، در پاریس، نیروهای ژنرال آلمانی دیتریش فون شولتیتس با نیروهای مقاومت میجنگیدند و استحکامات دفاعی خود را در اطراف شهر تکمیل میکردند. هیتلر دستور داده بود که پاریس تا آخرین نفر دفاع شود و خواسته بود که این شهر جز به صورت «میدانی از ویرانهها» به دست متفقین نیفتد. شولتیتس از سر وظیفهشناسی شروع به کارگذاری مواد منفجره در زیر پلهای پاریس و بسیاری از بناهای تاریخی آن کرد، اما از دستور آغاز تخریب سرپیچی نمود. او نمیخواست در تاریخ به عنوان کسی که «شهر نور» — مشهورترین شهر اروپا — را نابود کرد، ثبت شود.
لشکر دوم زرهی با آتش سنگین توپخانه آلمان روبهرو شد و تلفات سنگینی متحمل گردید، اما در ۲۴ اوت موفق شد از رود سن عبور کرده و به حومه پاریس برسد. در آنجا، غیرنظامیانِ پرشور از آنان استقبال کردند و آنها را با گل، بوسه و شراب غرق کردند. بعدتر در همان روز، لکلر متوجه شد که لشکر چهارم پیادهنظام آماده است پیش از او وارد خودِ پاریس شود، پس به نیروهای خستهاش دستور داد با آخرین توان به جلو پیشروی کنند. درست پیش از نیمهشب ۲۴ اوت، لشکر دوم زرهی به هتل دو ویل (شهرداری) در قلب پاریس رسید.
مقاومت آلمانها در طول شب فروپاشید. بیشترِ ۲۰٬۰۰۰ سرباز تسلیم شدند یا گریختند و آنهایی که جنگیدند به سرعت مغلوب شدند. در صبح ۲۵ اوت، لشکر دوم زرهی نیمه غربی پاریس را پاکسازی کرد، در حالی که لشکر چهارم پیادهنظام بخش شرقی را از وجود دشمن پاک نمود. پاریس آزاد شد.
در اوایل بعدازظهر، شولتیتس توسط نیروهای فرانسوی در مقر خود دستگیر شد. اندکی بعد، او سندی را امضا کرد که بهطور رسمی پاریس را به دولت موقت دوگل تسلیم میکرد. خودِ دوگل بعدتر در همان بعدازظهر وارد شهر شد. در ۲۶ اوت، دوگل و لکلر رژهای پیروزمندانه برای آزادسازی را در خیابان شانزهلیزه رهبری کردند. تیراندازی پراکنده از یک پشتبام رژه را مختل کرد، اما هویت تکتیراندازان مشخص نشد.
دوگل تا سال ۱۹۴۶ رهبری دو دولت موقت پیاپی فرانسه را برعهده داشت و در آن سال به دلیل اختلافات قانون اساسی استعفا داد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۹، او به عنوان رئیسجمهور فرانسه در دوران جمهوری پنجم خدمت کرد.
منبع: HISTORY.com
۲۵۹
نظر شما