به گزارش خبرآنلاین، محمدمهدی سیدناصری، حقوقدان، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان، میگوید: «امروز دیگر الگوریتمها صرفاً پیشنهاددهنده محتوا نیستند؛ آنها در حال تبدیل شدن به معماران نامرئی تجربه انسانی هستند.»
به گفته او، این الگوریتمها در اینکه نوجوان چه کسی را الگوی خود قرار دهد، از چه موضوعی خشمگین یا خوشحال شود و چه برداشتی از موفقیت، زیبایی، بدن، ثروت یا روابط انسانی پیدا کند، نقش دارند. مسئله نگرانکننده نیز «نامرئی بودن» این اثرگذاری است؛ چراکه الگوریتمها نه با اجبار، بلکه از طریق جذابیت، شخصیسازی و تکرار بر ذهن اثر میگذارند.
مشروح این گفتوگو را با عنوان «نسلی که جهان را از صفحه موبایل میشناسد؛ از هیپیهای دیروز تا «فرزندان الگوریتم»/ شورش نسل جدید دیگر در خیابان نیست» در خبرآنلاین بخوانید.
این مسئله در دوران نوجوانی اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ دورهای که فرد تلاش میکند به سؤال «من چه کسی هستم؟» پاسخ دهد.
سیدناصری هشدار میدهد وقتی بخش زیادی از این فرایند در محیطی شکل بگیرد که مقایسه، نمایش، تأیید اجتماعی و دیدهشدن را دائماً تقویت میکند، ممکن است نوجوان به جای شناخت خود، در پی ساختن تصویری باشد که برای دیگران قابل قبول است.
شبکههای اجتماعی از یک سو میتوانند احساس تعلق ایجاد کنند، اما از سوی دیگر ممکن است نوجوان را وارد «چرخه مقایسه دائمی، اضطراب، احساس ناکافی بودن و وابستگی به تأیید دیگران» کنند.
از نگاه این پژوهشگر، مسئله بنابراین تنها این نیست که کودک یا نوجوان «چه محتوایی» میبیند؛ سؤال مهمتر این است که «چه کسی و با چه هدفی در حال طراحی تجربه ذهنی اوست؟»
۴۷۲۳۲
نظر شما