به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ما گاهی ـ معاذالله ـ تصور میکنیم امامی غایب است و از فاصلهای دور فقط نظارهگر امور است؛ در حالی که چنین برداشتی درست نیست. حقیقت این است که «ما غایبیم، نه او». کسی که میبیند، میداند و در امور نقشآفرینی میکند، غایب نیست؛ این ما هستیم که از حضور او فاصله داریم و درک لازم از این حضور را نداریم.
تمام دعاها و سلامهایی که برای وجود مبارک امام زمان(عج) وارد شده، برای چیست؟ چرا در دعاها به همه حالات حضرت سلام میکنیم؟ «السّلام علیک حین تَقراءُ و تُبیّن، السّلام علیک حین تَقوم و تَقعُد»؛ سلام بر تو هنگامی که میخوانی و تبیین میکنی و سلام بر تو آن زمان که برمیخیزی و مینشینی.
این تعابیر چه معنایی دارد؟ کسی را که برای لحظهلحظه حالاتش سلام میفرستیم، نمیتوان غایب به معنای نبودن و بیخبر بودن دانست.
«غیبت» در حقیقت برای ماست؛ چراکه نه توان درک آن حضور را داریم و نه خود در جایگاه حضور حقیقی قرار گرفتهایم. کسی که به ما سفارش شده است به تمام حالات او سلام بفرستیم، نمیتواند غایب باشد.
[آیتالله عبدالله جوادی آملی]
نظر شما