به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، قانون «برک-وادزورث» در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۰ [۲۵ شهریور ۱۳۱۹] با اکثریت قاطع آرا در هر دو مجلس کنگره تصویب شد و بدین ترتیب، برای نخستین بار در تاریخ ایالات متحده، «سربازگیری در دوران صلح» به اجرا درآمد؛ و «خدمت نظاموظیفه» (Selective Service) متولد شد.
ثبتنام مردان بین ۲۱ تا ۳۶ سال دقیقاً یک ماه بعد آغاز شد. در آن زمان، هنری ال. استیمسون، وزیر جنگ — که نقشی کلیدی در تغییر جهتگیری سیاست خارجی دولت روزولت از بیطرفی مطلق داشت — شروع به بیرون کشیدن شمارههای قرعهکشی از یک کاسه شیشهای کرد. شمارهها به دست رئیسجمهور داده میشد و او آنها را برای اطلاع عموم قرائت میکرد. حدود ۲۰ میلیون جوان واجد شرایط وجود داشت که ۵۰ درصد آنها در همان سال نخست، به دلایل پزشکی یا بیسوادی (۲۰ درصد ثبتنامکنندگان بیسواد بودند) رد صلاحیت شدند.
در نوامبر ۱۹۴۲، با ورود ایالات متحده به جنگ و پایان دوران بیطرفی، دامنه سنی سربازگیری گسترش یافت و مردان ۱۸ تا ۳۷ ساله مشمول خدمت شدند. سیاهپوستان به دلیل پیشفرضهای نژادپرستانه درباره تواناییهایشان و تردید در کارآمدی ارتشِ چندنژادی، از فراخوان سربازی کنار گذاشته میشدند. اما این رویه در سال ۱۹۴۳ تغییر کرد؛ زمانی که «سهمیهبندی» اعمال شد تا تعداد سیاهپوستان اعزامی به خدمت، متناسب با جمعیت کلی آنان (تقریباً ۱۰.۶ درصد از کل جمعیت) محدود شود. در ابتدا، سیاهپوستان صرفاً به «یگانهای خدماتی و کارگری» محدود میشدند، اما با پیشروی جنگ، این محدودیت نیز برداشته شد و درنهایت از آنان در میدانهای نبرد استفاده گردید.
وضعیت «مخالفان عقیدتی» (Conscientious Objector) به کسانی اعطا میشد که میتوانستند «صداقتِ باور به آموزههای مذهبی همراه با انزجار اخلاقی عمیق از جنگ» را اثبات کنند. بخش عمده این افراد را «کواکرها» تشکیل میدادند، هرچند ۷۵ درصد از کواکرهای فراخواندهشده به خدمت، درنهایت در جنگ شرکت کردند. این مخالفان عقیدتی ملزم بودند در «اردوگاههای خدمات عمومی غیرنظامی» به خدمت جایگزین بپردازند که شامل ساعات طولانی کار خطرناک بدون هیچگونه دستمزد بود. حدود ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ نفر نیز به دلیل خودداری از ثبتنام یا امتناع از خدمت به کشور، زندانی شدند؛ که اکثریت آنها از پیروان «شاهدان یهوه» بودند.
تا پایان جنگ، حدود ۳۴ میلیون مرد ثبتنام کرده بودند و ۱۰ میلیون نفر در ارتش خدمت کردند.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما