به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ما هر روز بر سر سفره خدا نشستهایم؛ از نان و آب گرفته تا نفس، عقل و توان زندگی. اما سؤال اینجاست: آیا قدر این همه نعمت را میدانیم، یا بیآنکه متوجه باشیم، قدمبهقدم در مسیری میرویم که صاحب این سفره از آن راضی نیست؟
چه خوب است انسان همواره این حقیقت را به خاطر داشته باشد که مهمان خداست؛ بنابراین شایسته نیست از سفره او بهره ببرد، اما دعوت و فرمان دیگری را اجابت کند.
بنابر روایت حوزه،خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید:
«کُلُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ.»
«از آنچه خداوند به شما روزی داده است بخورید و از گامهای شیطان پیروی نکنید.»
(سوره انعام، آیه ۱۴۲)
شرح:
فرض کنید فردی را بر سر سفره خود دعوت کنید، از آب و غذای خود به او بدهید، با محبت با او رفتار کنید و در حقش لطف و بزرگواری روا دارید؛ اما او پس از برخورداری از همه این محبتها، نهتنها آنها را به فراموشی بسپارد، بلکه آگاهانه با دشمن شما همراه شود؛ آن هم در حالی که به خوبی از دشمنی او با شما آگاه است. درباره چنین رفتاری چه قضاوتی خواهید داشت؟
از نگاه هر انسانی، چنین رفتاری چیزی جز ناسپاسی، نمکنشناسی و بیمعرفتی نیست. حتی در روابط عادی میان انسانها نیز کسی که محبت و لطف دیگری را دریافت کرده، انتظار میرود دستکم قدر آن را بداند و محبت او را نادیده نگیرد.
اما اگر صاحب این سفره، خداوند متعال باشد، موضوع بسیار فراتر از یک رابطه معمولی انسانی خواهد بود؛ خدایی که تنها یک وعده غذا یا یک نعمت خاص به ما نداده، بلکه اصل وجود و تمام آنچه در اختیار داریم، از اوست.
ما در هر لحظه بر سر سفره لطف خداوند قرار داریم؛ حتی در زمانهایی که خودمان به این حقیقت توجهی نداریم. غذایی که میخوریم، آبی که مینوشیم، هوایی که در آن نفس میکشیم، نوری که به وسیله آن میبینیم، توان و نیرویی که با آن حرکت میکنیم و عقلی که به کمک آن میاندیشیم، همگی از نعمتها و بخششهای او هستند.
پس شایسته است هر انسانِ با معرفت و قدرشناس، گاهی با خود خلوت کند و از خویش بپرسد: من با نعمتهایی که صاحب این سفره در اختیارم قرار داده است، چه میکنم؟
آیا این نعمتها را در مسیری به کار میبرم که مورد رضایت خود اوست، یا آنها را در راهی مصرف میکنم که برخلاف خواست و فرمان اوست؟
نکته مهم و ظریف در آیه مورد بحث، توجه به تعبیر «گامهای شیطان» است. شیطان معمولاً انسان را یکباره از سفره خداوند جدا نمیکند؛ بلکه او را مرحلهبهمرحله و قدمبهقدم از مسیر الهی دور میسازد. از همین رو قرآن میفرماید:
«وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ»؛ از گامهای شیطان پیروی نکنید.
گاهی یک نگاه کوتاه و گذرا، یک توجیه ساده، دروغی که در ظاهر بیاهمیت به نظر میرسد، لقمهای که درباره آن تردید وجود دارد یا حتی یک لحظه غفلت، میتواند سرآغاز مسیری باشد که انسان را به تدریج از خداوند دور کند؛ در حالی که ممکن است خود انسان در ابتدا این رفتارها را چندان مهم نداند.
از همین رو، انسان مؤمن باید مراقب باشد نعمتهای الهی که میتوانند وسیلهای برای نزدیک شدن او به خداوند باشند، به ابزاری برای حرکت در مسیر شیطان تبدیل نشوند.
در حقیقت، قدرشناسی از خداوند تنها به گفتن «شکر» محدود نمیشود؛ بلکه انسان باید ببیند با نعمتهایی که در اختیارش قرار گرفته، چگونه رفتار میکند و آنها را در چه راهی به کار میگیرد.
بنابراین، چه زیباست که انسان همیشه این حقیقت را در ذهن و دل خود زنده نگه دارد:
«من مهمان خدا هستم؛ پس شایسته نیست نان او را بخورم و دعوت غیر او را اجابت کنم.»
نظر شما