به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ [۵ مهر ۱۲۹۷] در واقعهای که بعدها در روایتهای مربوط به تاریخ جنگ جهانی اول شهرت یافت ــ هرچند جزئیات آن هنوز روشن نیست ــ گفته میشود هنری تندی، سرباز بریتانیاییِ مستقر در نزدیکی روستای مارکوئینگ فرانسه، با سربازی زخمی از آلمان روبهرو شد و از شلیک به او خودداری کرد؛ به این ترتیب، جان آدولف هیتلرِ ۲۹ساله را که سرجوخه بود، نجات داد.
تندی، زاده واریکشر، در اکتبر ۱۹۱۴ در نخستین نبرد ایپر و در سال ۱۹۱۶ در نبرد سوم شرکت کرد؛ در آنجا از ناحیه پا زخمی شد. پس از ترخیص از بیمارستان، او را به گردان نهم در فرانسه منتقل کردند و تندی در تابستان ۱۹۱۷، طی سومین نبرد ایپر در پَشندِل، بار دیگر زخمی شد. تندی از ژوئیه تا اکتبر ۱۹۱۸ در هنگ پنجم دوک ولینگتون خدمت کرد. در همین دوره، در تصرف موفقیتآمیز مارکوئینگ به دست نیروهای بریتانیایی شرکت داشت و به دلیل «شجاعت چشمگیر» نشان صلیب ویکتوریا را دریافت کرد.
تندی بعدها در روایت خود از این ماجرا گفت که در واپسین لحظات نبرد، هنگامی که نیروهای آلمانی در حال عقبنشینی بودند، سربازی زخمی از آلمان وارد خط آتش او شد. تندی به یاد میآورد: «نشانه رفتم، اما نتوانستم به مردی زخمی شلیک کنم؛ برای همین گذاشتم برود.» سرباز آلمانی با سر از او تشکر کرد و ناپدید شد.
هرچند مدرکی در دست نیست که محل دقیق حضور آدولف هیتلر را در آن روزِ سال ۱۹۱۸ مشخص کند، پیوندی جالب توجه مطرح شده که نشان میدهد او همان سربازی بوده که تندی از کشتنش صرفنظر کرد. عکسی که در سال ۱۹۱۴ در روزنامههای لندن منتشر شد و تندی را در حال حمل سربازی زخمی در ایپر نشان میداد، بعدها در نقاشیای از فورتونینو ماتانیا، هنرمند ایتالیایی، بازآفرینی شد؛ اثری که تلاشهای متفقین در جنگ را میستود. بنا بر روایت این ماجرا، وقتی نخستوزیر بریتانیا، نویل چمبرلین، در سال ۱۹۳۸ برای دیدار با هیتلر و تلاشی نهایی برای جلوگیری از جنگی دیگر در اروپا به آلمان سفر کرد، پیشوا او را به اقامتگاه تازهاش در باواریا برد. هیتلر در آنجا نسخهای از نقاشی ماتانیا را به چمبرلین نشان داد و گفت: «این همان مردی است که نزدیک بود به من شلیک کند.»
درستیِ روایت دیدار تندی و هیتلر همچنان محل اختلاف است؛ هرچند شواهد نشان میدهد هیتلر دستکم از سال تولید نقاشی ماتانیا را در اختیار داشته است؛ اثری که داشتنش برای مردی که از شکست آلمان در جنگ بزرگ به دست متفقین خشمگین و ویران شده بود، عجیب به نظر میرسد. هیتلر که در دوران سربازی دو بار نشان افتخار گرفته بود، در اکتبر ۱۹۱۸ بر اثر حمله گاز خردل در بلژیک موقتاً نابینا شد و هنگام دریافت خبر تسلیم آلمان، در بیمارستان نظامیِ پاسهوالک در آلمان بستری بود. تجربههای جنگ، از افتخارآفرینیهای آغازین تا سرخوردگی و نومیدیِ سرانجام، بر باقی عمر و فعالیت سیاسی هیتلر سایه انداخت؛ چنانکه او در سال ۱۹۴۱، پس از آنکه کشورش را وارد جنگی ویرانگر دیگر کرده بود، گفت: «وقتی از جنگ بازگشتم، تجربههایم از جبهه را با خود به خانه آوردم؛ جامعهٔ ملیسوسیالیستیام را بر پایهٔ آنها بنا کردم.
۲۵۹
نظر شما