به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، انسان بزرگ کسی نیست که دیگران از او حساب ببرند؛ انسان بزرگ کسی است که دیگران در کنار او احساس امنیت، احترام و ارزشمندی کنند. مردانگی را نمی‌توان با ظاهر، توان مالی، ساعت گران‌قیمت، لباس برند، خودروی مدل‌بالا یا حساب بانکی سنجید؛ مردانگی واقعی در مسئولیت‌پذیری، احترام، وفاداری، صبوری، انصاف و شیوه رفتار انسان با دیگران معنا پیدا می‌کند.
بنابر روایت ابنا، گاهی انسان‌ها را بر اساس ظاهرشان قضاوت می‌کنیم؛ لباس شیک، چهره زیبا، خودروی مناسب، خانه مجلل، حساب بانکی پر یا عنوان شغلی. اما واقعیت این است که هیچ‌یک از این موارد به‌تنهایی نمی‌تواند میزان ارزشمندی یک انسان را مشخص کند.
آنچه انسان را بزرگ می‌کند، تنها داشته‌های او نیست، بلکه نحوه برخورد او با دیگران است. ممکن است مردی زیبا، خوش‌پوش، پردرآمد و صاحب جایگاه اجتماعی مناسبی باشد و در نگاه دیگران فردی کاملاً موفق به نظر برسد؛ اما اگر نتواند محترمانه با دیگران سخن بگوید، تحقیر کردن را نشانه قدرت بداند و برای کارگر، راننده، فروشنده، کارمند، مشتری یا حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی خود ارزشی قائل نباشد، این ظاهر و موقعیت چه فایده‌ای خواهد داشت؟
اخلاق، بیش از ظاهر انسان را معرفی می‌کند
آدم‌ها بیش از آنکه با لباس و شغلشان شناخته شوند، با اخلاق و رفتارشان معرفی می‌شوند. ادب نشانه ضعف نیست؛ بلکه یکی از روشن‌ترین نشانه‌های شخصیت و بزرگواری انسان است.
مردی که حتی در اوج عصبانیت حرمت طرف مقابل را حفظ می‌کند، وقتی قدرت بیشتری دارد کسی را کوچک نمی‌شمارد و برای انجام کار خود نیازی به صدای بلند و رفتار تند ندارد، شخصیتی بزرگ‌تر از کسی دارد که تنها به ظاهر آراسته و زندگی پرزرق‌وبرق خود تکیه کرده است.
کسی که می‌تواند «لطفاً»، «ممنونم»، «ببخشید» و «حق با شماست» را بر زبان بیاورد، در حقیقت ارزش انسانی خود را نشان می‌دهد.
ادب و احترام نیز محدود به شغل یا جایگاه خاصی نیست. تفاوتی ندارد پزشک باشیم یا پرستار، استاد باشیم یا طلبه، مدیر باشیم یا کارمند، راننده باشیم یا فروشنده، مهندس باشیم یا کارگر و صاحب یک کسب‌وکار باشیم یا خدمتگزار یک مجموعه؛ هر جا با انسان دیگری سروکار داریم، اخلاق و احترام باید همراه ما باشد.
گاهی یک کلمه محترمانه بیشتر از یک خدمت اثر می‌گذارد
گاهی یک کارمند تنها به دلیل نوع صحبت مدیر خود، تمام خستگی یک روز کاری را تحمل می‌کند یا نسبت به محیط کارش دلسرد می‌شود.
گاهی یک مشتری به دلیل لحن نامناسب فروشنده از خرید منصرف می‌شود و تصویری ناخوشایند از یک مجموعه در ذهنش باقی می‌ماند.
گاهی یک بیمار بیش از دارو، به چند کلمه آرام و محترمانه از سوی پزشک یا پرستار نیاز دارد. گاهی یک دانش‌آموز بیش از تذکر، نیازمند آن است که معلمش با احترام با او صحبت کند.
و گاهی یک انسان تنها می‌خواهد وقتی برای انجام کاری به فردی مراجعه می‌کند، احساس نکند مزاحم است یا ارزشی ندارد.
شاید این رفتارها در ظاهر کوچک به نظر برسند، اما شخصیت انسان دقیقاً در همین رفتارهای روزمره و به ظاهر ساده آشکار می‌شود.
جایگاه بالا، مجوز بی‌ادبی نیست
یکی از مهم‌ترین نشانه‌های شخصیت یک انسان، نوع رفتار او با کسانی است که نمی‌تواند چیزی از آنها به دست آورد.
اگر کسی تنها در برابر رئیس خود مؤدب باشد اما با زیردستانش تندی کند، اگر با افراد ثروتمند با احترام برخورد کند اما با افراد ضعیف‌تر تحقیرآمیز سخن بگوید، این رفتار را نمی‌توان ادب واقعی نامید؛ این بیشتر شبیه حسابگری است.
ادب واقعی زمانی خودش را نشان می‌دهد که طرف مقابل از قدرت، ثروت یا جایگاه اجتماعی خاصی برخوردار نباشد.
انسان بزرگ کسی نیست که دیگران از او حساب ببرند؛ انسان بزرگ کسی است که دیگران در کنار او احساس امنیت و احترام کنند.
مردانگی را نمی‌توان با ثروت و ظاهر سنجید
مرد بودن فقط به ظاهر و توان مالی نیست. مردانگی را نمی‌توان با ساعت گران‌قیمت، لباس برند، خودروی مدل‌بالا یا حساب بانکی سنجید. مردانگی واقعی را باید در مسئولیت‌پذیری، احترام، وفاداری، صبوری، انصاف و نوع رفتار انسان با دیگران جست‌وجو کرد.
چه فایده دارد کسی بهترین لباس‌ها را بپوشد اما با همسرش با تحقیر صحبت کند؟ چه فایده دارد شغل بسیار خوبی داشته باشد اما همکارانش از رفتار او در رنج باشند؟ چه فایده دارد درآمد بالایی داشته باشد اما برای زحمت دیگران ارزشی قائل نشود؟
ثروت می‌تواند امکانات زندگی را افزایش دهد، اما این اخلاق است که به زندگی ارزش می‌دهد.
ادب؛ سرمایه‌ای که از بین نمی‌رود
ممکن است پول از دست برود، شغل تغییر کند، زیبایی با گذشت زمان کم‌رنگ شود، لباس‌ها کهنه شوند و موقعیت‌های اجتماعی تغییر کنند؛ اما خوش‌اخلاقی و احترام می‌تواند اثری از انسان بر جای بگذارد که سال‌ها در ذهن دیگران باقی بماند.
آدم‌ها شاید دقیقاً به یاد نیاورند چه لباسی پوشیده بودید یا چه خودرویی داشتید، اما به خاطر می‌آورند زمانی که حالشان خوب نبود، چگونه با آنها رفتار کردید.
به یاد می‌آورند وقتی اشتباه کردند، تحقیرشان کردید یا فرصت جبران به آنها دادید. به یاد می‌آورند زمانی که قدرت داشتید، با آنها محترمانه برخورد کردید یا نه.
و شاید مهم‌تر از همه، به یاد می‌آورند که در کنار شما احساس ارزشمند بودن داشتند یا احساس بی‌ارزشی.
بنابراین اگر قرار است چیزی به ظاهرمان اضافه کنیم، بهتر است کمی هم به اخلاقمان بیفزاییم. اگر برای پیشرفت شغلی تلاش می‌کنیم، رشد شخصیتی را نیز فراموش نکنیم. اگر قرار است شیک‌پوش باشیم، پیش از لباس، کلام و رفتارمان را آراسته کنیم.
چون در نهایت، ادب مرد به ز دولت اوست.
چه زیباست انسانی که هرچه بالاتر می‌رود، متواضع‌تر می‌شود؛ هرچه بیشتر دارد، بخشنده‌تر می‌شود و هرچه قدرتمندتر می‌شود، مهربان‌تر رفتار می‌کند.
زیباتر آنکه هرجا مشغول خدمت است، فراموش نکند طرف مقابلش پیش از آنکه «مشتری»، «بیمار»، «کارمند»، «مراجعه‌کننده» یا «همکار» باشد، یک انسان است؛ انسانی با عزت، کرامت و حرمت.
نظر شما