مبلغ - در برابر، کسانی نیز هستند که دل در گرو محبت افرادی نهاده‌اند که در جبهه دشمنی با همان ولیّ خدا ایستادند، پرچم مخالفت برافراشتند و شمشیر بر او کشیدند؛ و همان محبت را دستاویز تقرب خویش به خدا قرار داده‌اند.
اکنون می‌توان به تفاوتی ژرف‌تر از تفاوت در صورت و ظاهر عبادات اندیشید؛ تفاوتی که نه در تعداد رکعات نماز است و نه در شمار روزه‌ها و مناسک، بلکه در حقیقت راهی است که هر کس برای رسیدن به خدا برگزیده و در شخصیت‌هایی است که آنان را مقتدا و واسطه تقرب خویش قرار داده است.
فرق، بسیار است میان آن‌که در سلوک خویش، از پرتو فاطمی بهره می‌گیرد و به خلوت مناجات‌های سحرگاهی و افق‌های کشف و شهود علوی راه می‌یابد، با آن‌که در میانه مناسک عبادی خویش، بر خون پاک اولیای خدا گام می‌نهد؛ بی‌آنکه دریابد عبادت، جدا از حقیقت ولایت و موضع انسان در برابر اولیای الهی، چگونه می‌تواند به مقصد حقیقی خویش راه برد؟
محبت، نیرویی است که انسان را به سوی محبوب و هر آنچه محبوب بدان تعلق دارد، سوق می‌دهد. آدمی در مسیر محبت به‌تدریج رنگ و خوی او می‌گیرد و در جهت تعلقات او گام برمی‌دارد.
از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل شده است که هر کس به سنگی دل ببندد، در قیامت با همان سنگ محشور خواهد شد. این بیان، پرده از حقیقتی عمیق در سرشت محبت برمی‌دارد: انسان با محبوب خویش پیوندی برقرار می‌کند که فراتر از یک علاقه گذراست؛ پیوندی که گویی مرز میان محب و محبوب را از میان برمی‌دارد و آن دو را به یک حقیقت پیوسته بدل می‌کند. آنچه در این جهان در پس پرده است، در عالم ملکوت، آنجا که حقایق اشیا آشکار می‌شوند، ظهور می‌یابد و حقیقت این هم‌پیوندی نمایان می‌گردد.
محب فاطمه، به واسطه این محبت، در زمره هم‌نشینان و هم‌جواران او قرار می‌گیرد؛ گویی آن دو، با حفظ تمایز وجودی خویش، به وحدتی در مسیر و مقصد دست می‌یابند. این همان معنایی است که می‌توان جلوه‌ای از حقیقت شفاعت را در آن مشاهده کرد: محب از تنهایی خویش بیرون می‌آید، در پیوند با محبوب قرار می‌گیرد و به برکت این پیوند، به مقصدی راه می‌یابد که به‌تنهایی پیمودن آن برایش میسر نبود.
اگر پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، فاطمه (سلام‌الله‌علیها) را «امّ‌أبیها» خوانده است، محبت فاطمه نیز نمی‌تواند از افق وجودی و حقیقتی که او بدان پیوند خورده است، جدا باشد. محبت زهرا، انسان را به سوی حقیقت محمدی و راهی رهنمون می‌شود که رسول خدا در سیر عبودیت و معراج خویش پیمود و به مقام «قابَ قَوسَینِ أَو أَدنی» بار یافت.
ازاین‌رو، محبت زهرا انتخاب راهی است که او در دفاع از ولایت، وفاداری به حقیقت و بندگی خدا پیمود. محبت حقیقی، آدمی را در جبهه محبوب قرار می‌دهد، او را با آرمان محبوب هم‌سو می‌سازد و به سوی آنچه محبوب برای آن زیست و جان خویش را نثار کرد، می‌کشاند.
و سرانجام، پرسشی که در امتداد همه تاریخ، همواره پیش روی اهل ایمان قرار داشته و نسل به نسل خود را به وجدان مؤمنان عرضه می‌کند، این است: آیا می‌توان دل را بی‌هیچ معیار و سنجشی به روی هر مدعی گشود و به هر کس که ادعایی کرد، در حریم محبت و ولایت، جایی بخشید؟ آیا هر ادعایی سزاوار تصدیق است و هر مدعی‌ای شایسته محبت و پیروی؟
نظر شما